Dulcera

“If you want a lover
I’ll do anything you ask me to
And if you want another kind of love
I’ll wear a mask for you”

De zon streelde haar bijna volledig blote lijf, ze lag op haar buik, met alleen een bikinibroekje aan, op een handdoek in het gras. Met haar hand streelde ze door de grassprieten, “Twee kontjes hoog,” dacht ze grinnikend.
Haar mp3-speler had ze losjes rond haar hals gehangen, de oortjes hingen net ver genoeg van haar oren om de muziek te kunnen horen, en tegelijk ook het gestjirp van de vogeltjes, het geraas van de wind in de bomen, en het rumoer dat hij in de keuken aan het maken was.
Doezelend genoot ze van de streling van de wind en de warmte van de zon.

“If you want a partner
Take my hand
Or if you want to strike me down in anger
Here I stand
I’m your man”

Het liedje had een tekst die haar op de een of andere manier aangreep. En ze luisterde graag naar het hese geluid van de zanger.
Getinkel van ijsblokjes in glazen kondigde zijn komst aan.
Ze keek door haar wimperhaartjes, en zag hoe hij voorzichtig manouvreerde met de glazen, hij had zijn hemd uitgedaan, en liep met ontbloot bovenlijf.

“If you want a boxer
I will step into the ring for you
And if you want a doctor
I’ll examine every inch of you”

“Dorst?” vroeg hij, en zette een glas naast haar neer.
“mmmm …” antwoordde ze, te loom om te praten.
Hij streelde haar rug met de hand die zonet nog de koele glazen had vastgehad, en ze huiverde onder zijn streling.
“Je voelt warm, zou je niet eens draaien tegen het verbranden?” in zijn stem school iets van bezorgdheid en plagerigheid tegelijkertijd.
Gehoorzaam draaide ze zich om, en ging rechtop zitten om een slokje van haar drankje te nemen.
Ze zette het glas weer neer en lachend steunde ze op haar handen en leunde achterover, uitdagend staken haar blote borsten vooruit.
Hij liet zijn blik over haar lijf gaan, boog zich voorover en gaf haar een kus. Ze opende haar lippen om hem terug te zoenen, en kreunde stilletjes onder zijn liefkozing.

“If you want a driver
Climb inside
Or if you want to take me for a ride
You know you can
I’m your man”

Hij keek haar lachend aan, en streelde zachtjes haar blote buik.
Zacht speelde hij even met haar naveljuweeltje, ze wist dat hij daar eigenlijk niet van hield, maar dat hij voor haar deed alsof hij het mooi vond.
Ze ging weer liggen, en schoof een arm onder haar hoofd om hem te kunnen aankijken.
Hij zette zijn drankje aan zijn lippen, en ze zag hoe hij een ijsblokje in zijn mond liet glijden. Zijn jongensachtige glimlach verwittigde haar dat hij wat van plan was, maar het was al te laat. Met één arm leunde hij over haar heen, boog zich voorover en liet het ijsblokje uit zijn mond en in haar navel vallen.
Haar lichaam reageerde meteen, en een huivering sidderde door haar ganse lijf.

“Ah, the moon’s too bright
The chain’s too tight
The beast won’t go to sleep
I’ve been runnin’ through, these promises to you”

“hey! Da’s koud!” mopperde ze, en probeerde om rechtop te komen en het ijsblokje uit haar navel te halen.
Met een sterke hand hield hij haar tegen en duwde haar terug neer, terwijl hij met zijn andere hand het ijsblokje zachtjes omhoog liet glijden, tot net onder haar boezem.
Plagerig bleef hij daar even pauzeren, om dan met een besliste beweging het smeltende ijsblokje over haar linkerborst te schuiven, en rond haar tepel.

“That I made and I could not keep
Ah but a man never got a woman back
Not by beggin’ on his knees
Or I’d crawl to you baby”

Het smeltende ijs zorgde voor koude, en opwinding tegelijk, en ze voelde hoe haar adem even stokte. Hij gaf haar echter geen tijd om te bekomen, want zijn vingers waren al op weg naar haar rechterborst, om ook die tepel hard rechtop te laten komen.

“And I’d fall at your feet
And I’d howl at your beauty
Like a dog in heat
And I’d claw at your heart
And I’d tear at your sheet
I’d say please
I’m your man”

Hij had haar de ganse tijd stevig neer geduwd, en liet nu zijn hand zachtjes los. Kreunend rekte ze zich uit, strekte haar armen achter haar hoofd en kromde haar rug. Voor hem het teken dat ze opgewonden was, en nu bijna ondraaglijke kriebels in haar onderbuik had.

“And she bowed and curtsied to the man
who reached and offered her his hand
and he led her down to the long white car
that waited past the crowd”

Hij was echter nog niet van plan om te stoppen, want de hand met het ijsblokje was al weer op weg naar omlaag, gleed zonder pauzeren rond haar navel, en stopte pas aan de rand van haar bikinibroekje. Soepel boog hij zich voorover om het ijsblokje weer in zijn mond te zuigen, en terwijl hij dat deed keek hij haar monkelend aan.
“Je gaat me zo toch niet laten liggen?” vroeg ze, met een tril in haar stem die overduidelijk verried dat ze zin had in hem.

“And if you’ve got to sleep
A moment on the road
I will steer for you
And if you want to work the street alone
I’ll disappear for you
If you want a father for your child
Or only wanna walk with me a while
Across the sand
I’m your man
If you want a lover
I’ll do anything you ask me to
And if you want another kind of love”

“Nee, dat zou niet mooi zijn hé?” vond hij plagend. Hij haalde de mp3-speler van haar hals en trok haar overeind. “Komt u mee, milady?” vroeg hij galant, waarop hij zijn arm rond haar middel sloeg en haar meetroonde naar zijn slaapkamer.

-~0~-

Geplaatst op: zondag 22 januari 2006 om 22:21 uur.

“Opstaan slaapkop!” met een flink por maakte Bewaarengel zijn Dulcera wakker. Ze was niet meer van de jongsten, dat wist hij goed genoeg, maar vandaag was een belangrijke dag! Ze zou het vliegtuig nemen om Salu nog eens op te zoeken, ze hadden er een gewoonte van gemaakt om minstens één keer per seizoen samen te komen, elk om beurt bij elkaar, en vandaag moest ze dus beslist op tijd op het vliegveld zijn!
“Hey! Gun haar nog eens eventjes wat rust, jij kleine dondersteen!” Niels was wakker geworden en riep het Bewaarengeltje meteen tot de orde.
“Als jij haar nu nog even laat soezen, dan ga ik eerst koffie zetten en naar de bakker om broodjes.” Monter stapte Niels uit bed, hij had eigenlijk sinds dat kerstfeest, nu al zo lang geleden, geen slechte nacht meer gehad, overpeinsde hij eventjes.
Hoe een dubbeltje rollen kan, na die avond waren ze geen nacht meer van elkaar weg geweest, hij was meteen bij haar blijven slapen, en negen maand later was hun eerste tweeling geboren. Dulcie was er eerst nog flink overstuur voor geweest, ze was bang geweest dat ze met haar 36 jaar te oud was om nog mama te worden, en Niels was tenslotte ook flink wat jaartjes ouder dan zij was, maar alles was goed verlopen. Nog een jaar later was de tweede tweeling geboren, waarna ze zich wijselijk had laten steriliseren …

Terwijl hij met zijn eerste kopje koffie van de dag naar het balkon liep dacht hij nog eens over wat er de voorbije 41 jaar allemaal gebeurd was, zelf was hij zeker niet meer van de jongsten, de wetenschap had flinke sprongen vooruit gemaakt, en die nieuwe heup had zeker geholpen om het, ook in bed, leuk te houden –dacht hij grinnikend- maar de tijd had zeker zijn sporen nagelaten.
Zijn lijf was niet meer zo lenig als vroeger, en berg- of rotsklimmen was al jaren buiten de kwestie, maar hun vier kinderen en 13 achterkleinkinderen maakten veel goed!
De eerste jaren was het niet makkelijk geweest, met vier kleintjes, maar ze waren nooit bij de pakken blijven zitten. Elk jaar gingen ze op reis met de ukjes, steeds naar plekjes die nog onontgonnen waren, en met de tent en de wandelstokken trokken ze erop uit. In het begin korte avonturen, de tweelingen werden dan gedragen door ezeltjes of pony’s, en toen ze groot genoeg waren konden ze gewoon te voet mee. Dulcera had van elke reis een verslag geschreven, en met de jaren was haar naam en faam gegroeid en was ze snel één van de best betaalde schrijfsters geworden. Mensen gingen zo ver dat ze de boeken van zijn vrouw meenamen op reis om exact dezelfde tocht te maken, dat dit perfect lukte droeg alleen maar bij aan het succes van haar boeken!
Nu woonden ze met de vier kinderen, de twee schoondochters en twee schoonzonen, en dertien achterkleinkinderen in een luxueus domein in Granada, een huishoudster zorgde ervoor dat ze zeker niet naar een rusthuis hoefden te gaan, en het was altijd een gezellige bedoening bij hen thuis.

Bewaarengel was echter niet van plan om te gehoorzamen aan Niels, en porde nog eens goed naar zijn Dulcie, gadver zeg! Die bleef precies slapen!
“Opstaa-haan!” kriebelde hij haar in haar neus, “opstaan! De zon is op en jij gaat je vliegtuig missen als je niet maakt dat je in de douche staat!” zong hij vrolijk, terwijl hij met een flukse ruk de gordijnen opentrok.
Mopperend ging Dulcera rechtop zitten, ‘Ja, ja, ik ben al wakker!” en ze stond op om Niels een ochtendkusje te geven. Al 41 jaar na elkaar had ze hem elke ochtend een kusje gegeven en ook vandaag beantwoordde hij haar ochtendgroet met een knuffel en een kneepje in haar – nog steeds – dikke schijter.
“Hey lieverdje, een drukke dag vandaag hoor!” vond Niels, terwijl hij haar ook een kopje koffie toestak.
“’k Weet het, we gaan naar Salu in Belgie he?” roerde ze de suiker en melk in haar koffie tot hij lekker romig en zoet was. “Ik ben eens benieuwd hoeveel van haar kleinkinderen vandaag de deur zullen platlopen!” lachtte ze, terwijl Niels ondeugend een hand onder haar nachtkleedje liet glijden om een borstje te plagen.
“Hee, laat dat! Ouwe snoeper!” vond ze, terwijl ze zichzelf gelukkig prees dat ze die borst-lifting tien jaar geleden had laten doen, het was wonderlijk wat de dokters tegenwoordig allemaal konden verwezenlijken, ze waren allebei met hun gezegende leeftijd nog heel fluks en goed te been, geen looprekjes in deze villa, dacht ze er glimlachend achteraan!

*
Salu was die ochtend, zoals elke ochtend trouwens, vroeg uit de veren. Ze had eerst de bakker geplunderd, om daarna nog een paar behoeftige bejaarde ex-hoertjes wat centjes toe te steken. Ze woonde nu al bijna 23 jaar in de Matongewijk te brussel, en ze had zich daar nog geen dag van beklaagd.
Eenmaal de ronde in de buurt gedaan was snelde ze naar huis om het onbijt klaar te maken. Zoals elke dag, kwamen ook vandaag weer minstens vier van haar dertien adoptiekinderen en een stuk of zes van haar kleinkinderen op bezoek, dat was altijd zeer gezellig, maar ook heel erg druk! Wat misschien ook maar beter was, want ze miste Lieven na al die jaren nog even veel.

Toen Lieven op een dag om sigaretten ging en nooit meer terug gekomen was, had haar leven een dusdanige wending genomen dat ze na enkele jaren wijselijk besloten had om de anonimiteit van Brussel op te zoeken.
Toen Lieven na een paar uurtjes nog niet teruggekeerd was, had ze alle vrienden opgebeld, en alle ziekenhuizen, zonder resultaat. Na een week treuren en wachten naast de telefoon, had ze haar dertien adoptiekinderen bij Dulcera gedropt, de enige waarvan ze zeker was dat ze die kinderen aankon en ook de enige die ze met haar kinderen vertrouwde en was ze op zoek gegaan naar Lieven.
Hij hield net zo veel van kinderen als zij en toen ze hoorden van de dokter dat ze er zelf geen konden krijgen – zij had een voor zaadcellen vijandige omgeving, en hij had traag sperma -, waren ze het er al snel over eens dat ze dan zouden adopteren. Van Larien hoorden ze dat sommige hoertjes zwanger werden van hun klanten, en dat deze kinderen vaak niet eens een kans op adoptie en een fijne jeugd kregen, waarop ze al snel hadden besloten dat zij deze kinderen wel een kans zouden geven.
Alhoewel ze even had gedacht dat dat dertiende adoptiekind er voor Lieven teveel aan was geweest, had ze die gedachte al snel verworpen. Ok, dertien was een ongeluksgetal, maar haar hart en dat van Lieven, was groot genoeg voor alle dertien!

Dus had ze snel besloten dat er meer moest zitten achter de mysterieuze verdwijning van Lieven, en had ze haar vergrootglas en trench-coat bovengehaald om hem terug te vinden.
Het spoor had haar op onverwachte paden gebracht, maar Lieven had ze nooit weten te vinden. Wat ze wel had gevonden – hoe een dubbeltje rollen kan! – was het verloren gewaande paneel “De rechtvaardige rechters” van “Het Lam Gods”, wat haar een aardige stuiver had opgebracht. Zo veel zelfs dat ze niet meer hoefde te werken, en zich full-time kon bezighouden met schrijven, wat haar uiteindelijk naambekendheid en een plaatsje in de senaat had opgeleverd, waar ze jaren geijverd had voor de rechten van de prostituees, regularisatie van het beroep en wettelijke bepalingen en normeringen.
Haar leven was zeer rijk geweest tot nu toe, in alle opzichten, en ze was eigenlijk nooit opgehouden met schrijven, haar werk stond opgestapeld in grote dozen in een loods te wachten op een geduldige ziel die de ganse zaak zou kunnen klasseren en catalogiseren. Ze had in meer dan één opzicht een rijke erfenis nagelaten, maar zelf vond ze haar leven onaf zolang ze niet wist wat er met Lieven gebeurd was.
Mijmerend keek ze even naar de foto van Lieven en haarzelf die genomen was op het kerstfeest zo lang geleden nu al. Wat zag hij er knap uit in zijn paterspij en zijzelf was – al zei ze het zelf! – werkelijk oogverblindend geweest in die lange rode jurk! Grijnzend haalde ze de foto van Dulcie en Niels uit het rijtje om hem nog even van dichter te bekijken. Dulcera in haar bunny kostuum en Niels als spekpaterke, het had heel wat moeite gekost om die twee aan elkaar gekoppeld te krijgen, maar eenmaal samen bleken ze onafscheidelijk te zijn.

“Hey lieveke, wat zit jij nu triest naar die foto’s te turen?” bewaarmanske was voorop gereisd en kwam eens piepen of Salu niks lekkers te eten had, van zijn Dulcie mocht hij bijna nooit snoepen – slecht voor zijn suiker vond ze – en Salu stak hem meestal wel wat lekkers toe.
“Helaba, hoe is’t met de afgezant van Onzenlievenheer?” vroeg Salu lachend, hij kwam altijd op de gekste momenten binnen-geplopt!
“Goed zelle! En? Nog iets lekkers in huis?” vroeg hij, terwijl hij al met zijn hebberige neusje in de zak ontbijtbroodjes zat.
“Nee, alleen droge pistoleekes, ons Dulcie moet wat op haar suiker letten he? En de laatste reep chocola heb je gisteren al opgegeten!”
“O, jammer!” vond hij met overtuiging, waarop Salu al weer medelijden kreeg en de kleine zoetebek een, nog een beetje warm, chocoladebroodje toestak.
“Hmm, lekker!” en gulzig viel hij aan, “ze gaan hier trouwens meteen zijn, de vlucht is maar 15 minuutjes van Spanje naar hier en dan nog juist een taxi vinden ik denk dat ze hier over 20 minuutjes zullen zijn.” brabbelde hij, terwijl de kruimels alle kanten opvlogen.
Mopperend nam Salu het vuilblik en veegde de kruimeltjes op, bewaarmanske was de enige man waar ze zo’n slechte eetmanieren van tolereerde, maar dat was ook alleen maar omdat ze het jaren geleden had opgegeven om hem etiquette bij te brengen!
“Ja, ja, kom, eet nu maar door, dan kan ik opruimen en alles aan de kant zetten voor als Dulcie en Niels hier zijn, je weet wat voor een dwangneuroot ze is, als ze wist dat jij elke ochtend hier komt ontbijten krijgt ze ter plekke een rolberoerte!” en met een stukje keukenrol veegde ze de chocolade van zijn snoetje.
Schaterend rolde hij over het aanrecht, “Een dwangneuroot met een rolberoerte, dat zou nog wat zijn!” waarop Salu zich ook niet meer serieus kon houden en ook in de lach schoot.

“Amaai dat is hier plezant, ons godsgeschenk is hem hier al aan’t lostrekken precies?” kwam dulcera binnenvallen, “Niels is nog juist de taxi aan het afrekenen, hij komt zo!” waarop ze haar vriendin in de armen viel om haar een dikke klapzoen te geven.
“dulcie! Hoe ist!” Salu was blij verrast dat haar vriendin er zo snel al was, ze vond het jammer dat ze elkaar niet vaker zagen, maar ze waren allebei bezige bijtjes, en ze was wel blij als ze haar vriendin nog eens zag, maar minstens even blij als ze weer naar huis ging!

*
Lieven wist niet hoe snel hij naar het adres dat op het kaartje stond moest snellen. Na jaren in het ongewisse geleefd te hebben over wie hij was en waar hij vandaan kwam had hij eindelijk weer een doel in zijn leven!
Toen hij die bewuste donderdag – natuurlijk, iedereen wist dat je altijd zonder sigaretten viel op een donderdag – naar de sigarettenwinkel was gegaan, had een eenzaam hoertje zijn aandacht getrokken, ze had problemen met een matroos die haar niet wou laten meereizen op zijn boot naar Calcutta. Ze waren slaags geraakt omdat de matroos in natura betaald wou worden en Lieven was na een fatale slag in het ruim tussen de bananen gedonderd. Toen hij weer wakker werd zat hij al op de Atlantische oceaan, richting Calcutta en wist hij niet meer wie hij was, waar hij vandaan kwam en waar hij naartoe wou!
De matrozen hadden hem uit het ruim en aan het werk geholpen op de boot, zo had hij zijn overtocht betaald en omdat hij een rare taal sprak hadden ze hem in Calcutta achter gelaten bij zuster Dulcinea van “De Orde van de Grijze Steunkous”. Die hadden daar een weeshuis voor kinderen van hoertjes, en waren wat blij met zo’n stevig paar helpende handen.
Dat hij ook nog eens Nederlands sprak, de moedertaal van zuster Dulcinea, had het allemaal wat bespoedigd en Lieven was snel gewend geraakt aan de paterspij, alhoewel hij steeds een knagend gevoel van missen bleef houden.
Vorige week was er ineens een doorbraak geweest, zuster Dulcinea had een brief geschreven naar haar nichtje, Dulcera, – naar haar vernoemd, wat dacht je! – die een beroemd schrijfster was in Spanje, met er een foto bij van de man die zo naarstig in het weeshuis werkte.
Een mooie foto was het, zuster Dulcinea vond dat hij ontroerend mooi in het midden van al die weesjes stond, en ze had dan ook gehoopt dat haar nichtje eens iets zou schrijven over deze arme man met geheugenverlies.

Dulcera had natuurlijk in die man meteen Lieven herkend en meteen de telefoon gegrepen om haar tante te vertellen wie deze man was en waar hij vandaan kwam.
Zuster dulcinea had Lieven een foto van Salu en zijn dertien kinderen laten zien, waarop hij op slag zijn geheugen had teruggekregen en na het springen van een gat in de lucht stond te popelen om de eerste bananenboot terug naar Belgie te nemen!
Dulcera had eens goed gerekend, haar uitkomst laten nakijken door Niels die veel verder dan tot veel kon tellen, en besloten dat vandaag de beste dag was om bij Salu op bezoek te zijn en Lieven te zien thuiskomen! Ze had haar bewaarengel geheimhouding bezworen, het moest voor Salu een complete verrassing zijn als Lieven voor haar neus stond, en Bewaarvent had, met dikke tegenzin, zijn mond gehouden.

*

Salu schonk net het tweede kopje koffie uit toen de deurbel ging.
“Wie kan dat zijn, de kinderen hebben toch allemaal een elektronische identiteit?” vroeg ze verwonderd, een volkomen vreemde aan de deur, dat was jaren geleden dat ze dat nog aan de hand gehad had.
Dulcera voelde meteen aan haar koffie dat dit Lieven moest zijn, en ging meteen, met een vette knipoog naar Niels, wat rechter zitten “Ga maar snel kijken wie het is dan!” vond ze, met net dat ietsje te veel overtuiging dat Salu achterdochtig deed kijken.
Waar is die me bezig? Dacht ze , terwijl ze de deur open deed. Voor haar stond een gedistingeerde oudere man, zowat haar leeftijd dacht ze nog en toen herkende ze de twinkeloogjes van Lieven.
“Salu! Salu’ken, eindelijk heb ik je teruggevonden!” riep hij uit, waarop hij haar in zijn armen nam.

*

En toen kwam er een varkentje met een lange snuit, en die blies dit vertelselken uit!
Gedaan!

Opmerkingen:

Het slot van een super duo vervolgverhaal
met Dulcera en Salu in de hoofdrollen

Dit hoofdstuk werd geschreven door Dulcera

met mijn oprechte dank aan mijn duomaatje voor de geweldige samenwerking

Geplaatst op: zondag 8 januari 2006 om 17:25 uur.

De stemming zat er al goed in. De mensen liepen goed binnen in de soepkeuken in de meest uiteenlopende outfitjes, wat het geheel een bizarre indruk gaf. De vrouwen leken wel om ter wulpst te komen, wulps ten tijden van de Franse Revolutie en wulps dat zelfs voor een meisje van lichte zeden enige schroom bovenhaalt. De mannen waren allen in paters- tot bisschopkleden, wat maakte dat er een mooi evenwicht was tussen goed en kwaad, om een beetje mee te gaan in de opzet.

Dulcera, nog helemaal in de ban van haar bink, schepte kippeborstfileekes op met een snelheid waar ze deugd leek van te hebben. Ondertussen pronkte ze met haar bunnystaartje en liet geen enkele gelegenheid liggen of smachtende blikken naar haar Niels te werpen, wijl ze zachtjes over het hartje wreef dat ze van hem had gekregen. Ze voelde zich in opperbeste stemming en voor de eerste keer eens helemaal zonder remmingen. Ook Kevin had voor de gelengeheid zijn gelakte schoentjes en een zondags strikje aangedaan. Hij zag er uit als een echt heertje, vond Dulcera zich toch afvragen waarom hij geen monnikspij aanhad zoals de andere mannen. Op drie aux-bain-Maries afstand van Dulcera, zat Saluutje op een uit een peeskamertje geleende kruk met fluffige helrode kussenzit, elegant soep uit te scheppen met de grootste pollepel die ze ooit al gezien had. Of ze het wilde of niet, Salu zag er gesofisticeerd uit en ze leek ook helemaal geen last meer te hebben van haar voet. Als je het niet wist viel het niet eens erg op. Zo hard waren de vele mannenogen op het been gericht dat door de immense split pronkte.

Die kleur van haar jurk ging haar trouwens goed af en het leek wel of ze benen had tot in de hemel,. Kevin vloog vlug naar de keuken met een zelfingenomen lachje. Vanavond ging het gebeuren wist hij. Alles wat hem nog te doen stond, was lekker lamlui genieten en de boel afkijken, alles kwam in orde. De feestbus was vertrokken. Hij wreef met zijn stoefertje een denkbeeldige pluis van zijn schoenen en lurkte een grote slok uit een net geshakete cocktail.

De drank begon zijn tol al te eisen bij sommigen die het goedje leken te drinken of het water was.
Larien had er de kneep van vast om zulke heerschappen resoluut maar beleefd aan de kant te krijgen, wat haar meermaals een bewonderende blik opleverde van Dulcera en Salu, die toch wel een beetje onwennig waren tussen al dit vreemd volk.

Niels vond dat de meisjes hun eerste test glansrijk doorstaan hadden, hoewel hij er nog steeds op hoopte dat Dulcera zou morsen op haar pakje. Ze zag er zo spannend schattig uit en hij betrapte zichzelf er meermaals op zijn ogen niet van haar af te kunnen houden. Een warm gevoel overmeesterde hem telkenmale hij haar met tedere glimlach over zijn hangertje zag wrijven. Onbeschrijflijk blij was hij, eindelijk uitgekomen te zijn voor zijn gevoelens voor haar. Maar hij besefte wel dat het hem nooit zou gelukt zijn zonder de hulp van haar vriendin. Die had nog iets te goed van hem en hij had al een idee in welke richting het zou gaan.

De meeste feestgangers begonnen stilletjesaan genoeg achter de kiezen gepropt te hebben. De files aan de buffetten werden al kleiner. Nog een dik half uurtje gaf hij en dan zou het feest in volle gang gaan. Dan zouden ze eindelijk tijd hebben voor elkaar.
Hij zag dat Lariens echtgenoot ook last begon te krijgen van de natuurkrachten van de wijn en schoot hem ter hulp. ‘Die saus bereddert zich wel even zonder jou,’ sprak hij en trok hem mee naar buiten waar ze samen even rustig een sigaretje konden roken.

*

‘Ik wil best een kiekje met die voorsteven van jou op en die billen met zicht op geschoren Afrika,’ lalde een lamlendeling frank tegen Salu.
Salu, die zulk iets nog nooit gehoord of beleefd had was meteen uit haar lood geslagen. De zatterik kwam achter het buffet en probeerde haar te bepotelen. Salu slaakte ene kreetje en sloeg hem in het gezicht. Ze kon niet meteen weg door haar voet die gekneld werd door dat stuk ongezond vret…

Dulcera zag het gebeuren en trippelde vlug naar Lieven die maar enkele meters van haar stond te babbelen. ‘Lieven, Lieven, rap kom rap, vlug, ge moet Saluken helpen. Daar is zo nen zatten tiep die haar serieus lastigvalt en ze kan niet weg.’
Lieven schoot als een pijl uit een boog weg. Hij nam de onverlaat bij zijn schabbernak en sleurde hem zo, achterwaarts inéénrukkig naar buiten waar hij hem tegen de gevel keilde.
‘Da ge komt feesten das één,’ sprak Lieven boos. ‘Da ge uw manieren moet houden tegenover dames, das twee. Da ge al ne gansen avond uw jaket komt volkwakken met zuip van de voor niets kunnen we voor één keer door de vingers zien, maar van de vrouwen blijft ge af. ’t Is hier gene karamellenwinkel.
De zatlap lalde een flauw excuus. ‘ Dames? Dames? Hoeren zent, en omdat het nu een feestje is zijn ze niet minder h..’
Een bloedneus stopte zijn verweer. ‘De meeste dames die hier vandaag zijn, zijn niet in hun uitvoerende functie. En profiteurs, daar moeten wij niets van weten.
En van mijn vrouw blijf je af,’ schreeuwde hij er achteraan.
Dat ik je hier niet meer bespeur met andere intenties dan waar deze keuken hier voor staat,’ bedreigde hij. De ander zag de blik in Lievens ogen en blies meteen de aftocht.

Salu was ondertussen uitbundig opgevangen door enkele meisjes van plezier die haar probeerde op te monteren. Dulcera stond er bij nog steeds niet gerustgesteld. Opgelucht zagen ze Lieven weer binnenkomen. Hij ging linea recta naar zijn Saluutje.
‘Gaat het wel een beetje,’ vroeg hij oprecht bezorgd. Zulke individuen zullen er helaas altijd en overal opduiken, maar van mijn vrouw blijven ze af hé.’ Iedereen keek hem verwonderd aan. Lieven had nog steeds niets door en raasde maar verder. Wat denk diene wel,….. en niet met mij hé,….. Ons kerstfeest beetje komen verknallen….
Dulcera porde haar vriendin en fluisterde in haar oor. ‘Heb je dat gehoord? Hij zei mijn vrouw????’ Lieven werd even opzij getrokken door Niels die een knipoog wierp ter verduidelijking naar Dulcera en Peter.

Met de mannen weg, had Dulcera het kot vrij om Salu aan de tand te voelen.
‘Zoeteke? Moet gij mij niets vertellen?’
Salu, nog een beetje onder de indruk van het gebeurde zag opeens het hartje aan haar hals hangen. Ze keek ernaar en wou iets vragen maar voor ze de kans daartoe kreeg sloeg Dulcera rood uit.
‘Hoef ik niets meer te vragen zeker?’ sprak Salu er guitig achteraan.
‘We hebben zelfs gekust en hij heeft me een gedicht geschreven in briefvorm en hij heeft voor me op zijn gitaar gespeeld,’ sprak Dulcera met huppelende stem.
‘Loeke, get het gij wreed zitten als get mij vraagt, ge staat hier te springen gelijk verse popcorn, en dat op dezen dag. Dat is de leukste speciale Kerst die we ooit gevierd hebben.’
‘Enongetwijfeld de wulpste ook’ grinnikte Dulcera erachter terwijl ze koket haar ene flapoor rechtzette.

Ze werden gestopt in hun conversatie door een helse drumsolo die losbrak, de aankondiging van de ‘Isolatieband’ dat het echte feest begonnen was.
Het zag er naar uit dat iemand de verwarming op maximum gedraaid had. Enkele wildebrassen gaven hun verpersoonlijkt startsein met een indianenkreet die het midden hield van een krijzige neushoorn en Tarzans goedemorgen geluid.

Larien deed haar catsuit alle eer aan. Ze was de fysieke belichaming van het vrouw zijn en
sprong heupwiegend op een tafel die snel werd ontdaan van alle tafelgerei. – de meeste aanwezigen wisten wat er ging komen. Larien was geen doetje

Van puur contentement kreeg ze meteen een staande ovatie van menig mannelijk bewonderaar; Ze danste dat het een lieve lust was. Haar echtgenoot stond glimlachend toe te kijken hoe de menigte haast wild werd van de sensuele bewegingen van zijn diva. Haar opwinding zette over en in geen tel stonden er op de meeste tafeltjes in de zaal mensen uitgelaten te dansen. De sfeer was optimaal.

Salu en Dulcera wiegden zedig mee op de tonen van de muziek. Ze genoten zichtbaar. Maar hoe graag hadden ze hun remmingen ook even losgelaten en gewoon lekker wild meegedaan met de anderen. Doch dat was een drempel die nog niet zo gemakkelijk te nemen bleek, merkten ze op.
Maar dat deed niets aan hun plezier af. Kevin kwam een beetje tipsy voorbij gezwenseld. Dulcera plukte hem maar net op tijd vanvoor een maat 46 die bijna op hem stapte en verdween er vlug mee richting toiletten.
‘Jij stopt nu meteen met drinken,’ sprak ze hem bestraffend toe. ‘Bewaarengeltje horen helemaal niet te drinken, dat staat niet. En je was ei zo na bijna gepletwalst door ne grote mannenvoet.’ Vervolgde ze. Kevin bekeek haar maar lodderig. Die had duidelijk meer dan een glaasje te veel op besloot ze. Haar woorden waren nog niet koud en ze hoorde hem snurken.
‘Ocharme, vond ze. Ze trok een sliert toiletpapier van de rol en maakte daar een harmonicabedje van dat ze in haar tasje propte.

Ze liep vlug richting Saluutje. Die had vast plaats in haar tas voor roesuitslapende engeltjes.
Salu zag dat Dulcera haar nodig had. De driftige stapjes waarmee ze zo vlug als ze kon op haar af kwam gestapt op die naaldhakken gaven haar een grappig huppelzicht.
Ewel, zo gepresseert?’ Sprak Salu; ‘Stt, zwijg, neemt gij uw sjakoschj eens, daar is wel plaats in zeker voor ne ronkende Kevin zijn roes uit te laten slapen. Mijnheer vond het nodig om de grote Jan uit te hangen en nu is ie tipsy hé.’ Salu wou net vragen of dat niet een tikkeltje overdreven was toen ze een bevestigende snurk hoorde komen uit dulcera’s handen met een boer waar menig mens jaloers op kon wezen.
Ze zocht vlug haar tas en maakte een plaatsje vrij, zodat er bij de minste bewing niet vanalles op zijn hoofd zou vallen. Je wist tenslotte maar nooit hoe dronken bewaarengeltjes reageren als ze waker worden vonden de meisjes.

Dulcera nam de halve rol toiletpapier uit haar tas en legde drie vierden op de bodem van Saluutjes tas. ‘Dan ligt da manneken een beteke mals he,’ verklaarde ze als een bezorgde moeder. Vervolgens vleidden ze de serieuze boomdoorzagende Kevin er bovenop en Dulcera dekte hem liefdevol toe. ‘Zo vat ie geen kou ook hé,’ sprak ze, ‘het zou niet de eerste keer zijn dat iemand doodvriest na een dronkenbui.’ Salu kon dit enkel beamen. Ze zochten een veilig plaatsje uit in het bureel van Larien en vroegen haar de deur af te sluiten. Zo hadden ook zij niets meer in de weg om vrij te dansen zonder op hun tassen te moeten passen. Larien, vond dit een heel plausibele uitleg en sloot met graagte hun tasjes op in haar bureel.

Ze waren maar net weer neergezeten als de muziek omsloeg en slowmuziek draaide. De mannen kwamen hun vrouwtjes halen. Ook Niels en lieven zochten hun favoriete dames op. Enig tegengesputter van Saluutje met betrekking op haar enkel werd met een grote grijns weggewuifd. Lieven nam haar op van haar kruk, drukte een warme zoen op haar lippen en droeg haar naar het midden van de dansvloer, waar hij haar teder neerzette en innig tegen zich aan drukte. Helemaal ingepalmd door haar bink, verdween al Saluutjes schroom als sneeuw voor de zon.
Dit moment was perfect. Ze gingen volledige in elkaar op tot het moment Lieven haar indringend aankeek, ze merkte het. Zijn lichaamstaal verraadde dierlijke instincten die opwelden.
‘Waaw,’ dacht ze, ‘zou Dulcera dit bedoelen als ze zegt dat ze rupsen voelt?’ Ze voelde zich zo hopeloos verloren ineens, verloren in haar gevoelens.
Niels en Dulcera dansten zwierig voorbij waarbij Niels ondeugend in haar staartje kneep. Dulcera zag de rode blosjes van opwinding op haar vriendins gezicht en fezelde iets in Niels’ oor. Die keek haar aan en lachte haar bemoedigend toe, toen waren ze voorbij.

Salu voelde hoe Lievens lichaam op haar reageerde en met en beetje schroom keek hij haar indringend aan. ‘Liefje, ik hoop uit de grond van mijn verliefde hartje, dat je me nog een dansje gunt want (en toen bloosde hij zacht en ging verlegen verder,) zo durf ik echt niet door de zaal wandelen. Salu, de onschuld zelve, keek hem verliefd aan en zei, ‘ je bedoelt –en ze keek ondeugend naar beneden – je paalt niet graag publiekelijk? Hij grinnikte en kneep haar in de wang. ‘Ja dat bedoel ik,’ zei hij ietwat verlegen. ‘Als je het nu maar niet tegen me gebruikt.’
‘Ik dat tegen jou gebruiken?’, lachtte Salu, nog steeds ondeugend. ‘Of ik dat zou durven hahaah. En als ik het doe zal het er heeeeel erg dicht tegen zijn,’ liet ze er met die hese sexy stem van haar op volgen. Lieven wist niet meer waar hij het had, zijn hormonen vierden hoogtij.

De band speelde weer dansmuziek. Larien floepte weer de tafels op en gaf het beste van zichzelf. Bewonderaars van alle slag bekeken haar vol. Zo vrij en ongeremd wou Salu ook ooit worden. Maar nu was ze onderhevig aan vreemdere gevoelens. Dit was een uitzonderlijk Kerst, leuk, speciaal, uniek op verschillende vlakken, roodvurig, sensueel en overgoten van romantiek.
En in dit sprankelende pakje, werd haar zelfvertrouwen tot hoge pieken gestuwd. Ze voelde zich alsof ze de wereld aankon. Wat kon hen nu nog overkomen. Twee vriendinnen, alletwee reeds gezwicht voor de verleiding, wellust woelde.
Gelukkig brak de dag al aan.
De overvloedig geschonken wijn begon ook op haar in te werken en ze werd er zelfs een beetje overmoedig van. Salu besloot dat ze van deze gelegenheid gebruik ging maken om haar wellustige jurk niet zelf uit te trekken. Een ondeugende sprankel stond weer in haar blik toen ze zelfzeker naar haar Lieven schreide.

Een beetje fysiek kontact kon geen kwaad om deze perfecte dag af te ronden vond ze. De karma zat goed, de stemming ook…

Opmerkingen:

Hieronder volgt de aangepaste dictionnaire van Vlaams verklarend Salunees voor beginners :

fluffig: super mals en pluizig
een stoefertje: zit bij mannen in de borstzak van hun kostuumvest, kan zowel een kanten zakdoekje ans een bloem zijn
benen tot in de Hemel: Superlang en sexy
iemand bij zijn schabbernak nemen: bij het nekvel grijpen
lallen: met dubbele tong bazelen
zent: zijn het in’t vlaams
de Isolatieband: een echte imaginaire muziekband die veel succes oogt in de streek

een super duo vervolgverhaal
met Dulcera en Salu in de hoofdrollen

Dit hoofdstuk werd geschreven door Salu

Geplaatst op: zaterdag 7 januari 2006 om 23:36 uur.

Love is in the air.

*

Ruim op tijd kwam Niels die zaterdag om vier uur Dulcera bij haar thuis oppikken, het pakje – met zijn nieuwjaarsbrief en een kristallen hangertje voor haar – , lag naast hem op de passagiersstoel, zenuwachtig keek hij er nog eens naar en dacht aan wat Salu gezegd had: “Geef haar deze brief nog voor jullie binnenkomen, met een lief kadootje erbij – iets dat ze meteen kan aandoen of omdoen – en zeg dat ze het pas om middernacht mag openmaken. Dulcie kennende kan ze zich toch niet inhouden en opent ze het sneller, je gaat het meteen zien als ze je kadootje draagt en dan weet je hoe laat het is en hoef jij alleen nog maar strategisch onder de mistletoe te gaan staan.”

Hij hoopte maar dat Salu haar vriendin echt goed kende en dat het zou werken.

*

“Haast je nu eens een beetje!” bewaarengel kon het niet laten en zat Dulcera op te jagen.

“Zeg, zeg, ik ben de jongste niet meer hoor, het duurt al wat langer voor ik toonbaar ben!” ze legde de laatste hand aan haar make-up en stak haar mooiste oorbelletjes in.

“Zie ik er een beetje deftig uit?” vroeg ze twijfelend aan haar bewaarengeltje, en ze nam vlug het potje met gezichtspoeder weg waar hij al met zijn vingertjes in zat te prutsen.

Verstoord keek hij op en mompelde, “Ja, ja, je ziet er altijd deftig uit jij, de kunst is om er eens een keertje sexy uit te zien!” en hij gristte net voor haar neus het doosje oogschaduw weg. Met zijn wijsvingertje wreef hij in het potje en trok toen grijnzend twee donkere strepen onder zijn ogen.

Dulcera schoot in de lach toen ze haar bewaarengel zo gevaarlijk zag kijken, “Ga je op het oorlogspad, grote krijger?” vroeg ze plagend.

“Ja, jij niet, zoveel is duidelijk als ik je zo bekijk! die andere schoenen zijn toch veel vrouwelijker?” hij bekeek haar nog eens goed, ze had zich in een comfortabele outfit gestoken: platte schoenen met een soepele zool, een mooie zwarte broek en een eenvoudig wit wikkelbloesje

“Daar heb je gelijk in, maar ik denk dat ik deze avond veel ga moeten stappen en heen en weer lopen en dan zijn deze veel makkelijker.” vond ze, en ze liet het ook zo, ze ging tenslotte om te werken, niet om Niels zijn hoofd op hol te jagen!

Als ze heel eerlijk was moest ze toegeven dat Niels de laatste dagen wel heel erg vaak door haar hoofd had gespookt, en de rupsen in haar buik hadden zich echt wel vermenigvuldigd, maar ze bleef bij haar standpunt, ze wou de vriendschap tussen Niels en haar niet op het spel zetten door iets met hem te beginnen.

“Tja, het is nu toch toch te laat,” wist bewaarengel, “Niels is er al!” en met een plopje verdween hij.

Niels parkeerde zijn wagen netjes op de oprit voor de deur, en wou aanbellen toen de deur al openging. Dulcera begroette hem met een dikke smakkerd op zijn wang, “Amaai gij zijt vroeg, kom vlug nog even binnen koffie drinken.” nodigde ze hem uit.

“Ja, jou kennende dacht ik beter te vroeg dan op’t nippertje.” en hij stapte binnen.

“Ik heb iets voor je mee, een kadootje, “ Dulcera nam het met vragende blik aan, “Waar heb ik dit aan verdiend?” vroeg ze, “Gewoon, omdat jij het bent.” antwoordde hij zo nonchalant mogelijk, terwijl hij hoopte dat ze zijn nervositeit niet zou opmerken, “maar je mag het pas om middernacht openmaken!” eiste hij.

“Ooo, een verrassing met een tijdslimiet?” lachte ze, spannend vond ze dat, wat zou er zo bijzonder aan zijn dat het pas na middernacht open mocht? Ze gaf Niels een kusje op zijn wang, ’Ik ben kweetniethoebenieuwd nu.’ ’Het pakje brandde al in haar handen en ze mocht het nog niet openmaken? Ze nam zich al meteen voor om, van zodra ze de kans zag het pakje stiekem toch te openen en te kijken wat erin zat.

Na de koffie vertrokken ze dan toch maar naar het Antwerpse schipperskwartier, Niels reed, en mooi klokslag vijf uur konden ze hun auto parkeren.

“De anderen zijn er al!” zag Dulcera meteen, “Kijk, de auto van Lieven staat daar, maar die van Salu zie ik niet, ze zullen toch samen gereden zijn!” merkte ze al tevreden op, het was mooi hoe innig en verliefd die twee met elkaar omgingen. Lieven kon zijn ogen niet van Salu afhouden, en het leek soms zelfs of ze aan elkaar verslaafd waren. Ze keek even schuin naar Niels, zonder dat hij het opmerkte, het was een leuke man, en die rupsen in haar buik kriebelden als nooit tevoren, maar het mocht niet, vond ze van zichzelf.

Bewaarengel zat onzichtbaar de boel in het oog te houden, en merkte tevreden op hoe lastig zijn Dulcera het wel niet had om aan Niels haar gevoelens niet te laten blijken, zijn kriebeldrank had prima gewerkt, en hij wist welk effect het briefje ging hebben dat Niels haar had gegeven, hij had het immers zelf geschreven en aan Salu gegeven!

Dit ging goed aflopen, dacht hij tevreden in zijn handjes wrijvend.

Salu en Lieven stonden in de mooi versierde zaal al te wachten, Salu had een oogverblindende jurk aan, in vurig rood satijn, met een uitdagend zwijmeldecollete, en een split tot boven haar knie. Rode ellebooglange handschoenen, naaldhakjes en een rode boa maakten het plaatje kompleet.

“Jawadde! Amaai gij ziet er ferm uit!” Dulcera was volledig verrast door de sexy outfit van haar vriendin, “Ga jij zo helpen deze avond?” vroeg ze twijfelend, het leek haar niet echt een praktische outfit om soep uit te scheppen.
’Is je enkel al zo verbeterd dat je op die naaldhake kan lopen?’ vroeg Dulcera bezorgd.
’Ja hoor, Lieven heeft me elke dag een massage gegeven,’ ze keek schalks naar haar vriend, ’en met een steunverbandje errond lukt het best hoor, daarbij ik heb niet veel keus hé” sprak Salu met een vreemd glimlachje, en ze draaide zich om plaats te maken voor Larien die aan kwam lopen.

Larien zag er net zo oogverblindend uit als Salu, maar zij had een strakke leren catsuit aan die strak aansloot en haar een verbluffend sexy figuur gaf.
Dulcera stond verstomd, en om het plaatje compleet te maken kwam Lieven aanwandelen, hij had een bruine paterspij aan, met een dik koord rond zijn middel.

Niels stond verbaasd naar het stel te kijken en keek Dulcera vreemd aan, “ Rare kwieten, die vrienden van je!” fluisterde hij in haar oor, “Gaan die zo helpen op het feest van de prostituees van het schipperskwartier?”

Larien zag de verbazing op de gezichten van Niels en Dulcera en haastte zich om uitleg te geven.

“Kijk, het is een traditie dat de mensen die helpen op het Kerstfeest gekleed gaan als hoeren en paters,” legde ze uit “ik had jullie dit misschien op voorhand moeten laten weten?” vroeg ze met een plagend lachje rond haar mond.

Dulcera was nog steeds perplex “En moet ik dan ook zo’n kleren aandoen? Dat heb ik helemaal niet hangen in mijn kast thuis!” wist ze wel zeker.

“Nee, nee, ik heb een pakje voor jou klaarliggen!” haastte Lieven zich om haar gerust te stellen “Het ligt klaar in het bijkeukentje, en voor Niels ligt er net zo’n pij als ik aanheb! Ik hoop alleen maar dat Salu jouw maten goed kent, want ik ken die niet hoor!” zei hij lachend.

“Ik ben er gerust in dat ik ze goed ken” lachtte Salu, “Ga je nu maar snel omkleden, ik ben kweetniethoe curieus om jou als bunny te zien!” ze keek er erg plagend bij, en Dulcera was meteen zwaar achterdochtig.

“Hoezo, bunny?” vroeg ze en keek van Salu naar Lieven, en van Lieven naar Larien.

“Dat merk je zo wel, haast je nu maar!” Larien duwde haar al in de richting van het bijkeukentje en samen met Niels ging ze dan maar kijken.

Salu, Larien en Lieven keken elkaar lachend aan. ’Ik ben benieuwd of ze dat pakje gaat willen dragen,’ twijfelde Larien. ’Het is dat het jouw beste vriendin is en dat het jouw idee is om haar zo te kleden, want anders…
’Ik ben er vrij gerust in, ’ wist Salu. ’En het is een uitgelezen manier Niels de kans te geven haar wat te troosten.’ Lieven schoot in de lach en kwam zijn vriendin een zoen geven. ’Jaja, het is lief om te zien hoe jullie met liefde elkaar de duvel aandoen,’ sprak hij.

Larien keek vragend. ’Hoe zoe Niels de kans geven haar te troosten? Zijn die twee geen stel dan?’
’Neen, ze kennen elkaar al jaren en om de zoveel tijd hangen ze een poosje rond elkaar, daarna mindert het weer. Niels heeft al heeeel erg lang een boon vor ons Dulci’tje en omgekeerd ook eigenloijk, sprak Salu samenzweerderig. ’Maar zij is doodsbang een mooie vriendschap te verliezen door iets met hem te beginnen,’ legde Salu verder uit.
Larien begreep het. ’En nu gaan we die twee aan elkaar koppelen? Leuk! Hoe kan ik helpen?’
’Goh, gewoon door hen zo vaak mogelijk samen te laten zijn deze avond,’ zei Salu ’en ik heb met Niels iets gepland hoor. Als alles loopt zoals we denken dat het gaat lopen, smelt ons Dulcera’ken voor Niels nog voor de klok twaalf keer geslagen heeft.’ Ze keek er erg mysterieus bij en verklapte aan de anderen wat ze met Niels had bekokstoofd.

Tot haar grote ontzetting lag er inderdaad een playboy bunny pakje klaar: een strak zwart pakje met een grote pompon op haar achterwerk, witte lange handschoenen, zwarte naaldhakken en netkousen, en om het àf te maken een paar konijneoortjes om op haar hoofd te zetten.

Diep ongelukkig keek ze naar het pakje en daarna naar Niels, hij kon zijn paterspij gewoon over zijn kleren overtrekken en was meteen klaar.

“Moet ik dit nu echt aandoen?” vroeg ze met een pruillipje, “ Allez zeg, dat is nu toch geen werk!”

Niels keek haar lachend aan, en sloeg een troostende arm rond haar schouders, “Het is maar voor een avondje, en voor zover ik het begrepen heb, alleen tijdens het opdienen.” probeerde hij haar moed in te spreken.

Dulcera keek hem ongelukkig aan, en stilletjes begon ze het pakje aan te trekken.

“Komaan meisje, laat je zo niet kennen!” probeerde hij haar op te monteren.

“Ja, jij hebt makkelijk praten, jij loopt lekker makkelijk in een kamerjasachtig ietsje … ik sta hier halfnaakt!”

Niels keek lachend toe hoe ze hoe haar kleren uittrok en in haar ondergoed begon met de netkousen aan te trekken.

Blij verrast herkende hij het frisgroene lingeriesetje van de muurklimochtend.

“Eugh … ik denk dat je die beha gaat moeten uitdoen …” zei hij stilletjes, terwijl hij keurend het pakje voor zich hield.

“Hoezo? Waarom?” keek ze vragend, terwijl ze stond te worstelen met de netkousen.

“Kijk eens goed, strapless, geen schouderbandjes, Lieven heeft zich echt wel uitgeleefd, dit is volgens mij zelfs een origineel bunny kostuum!” zei hij met iets van bewondering in zijn stem.

“Huh? Méééén je dat nu?” Dulcera keek verbaasd naar het pakje en toen naar haar beha.

“Volgens mij wel …” wist hij wel zeker.

Slim keek ze hem aan, “Jij bent een beetje een profiteur hé jij?” plaagde ze hem, ze nam het pakje over en trok het aan over de netkousen. De bandjes van haar beha liet ze over haar schouders glijden en verstopte ze onder het pakje, “Voilà si, zo doen we dat dan, ne goeie soldaat trekt zijne plan he?” keurend keek ze in het kleine spiegeltje dat aan de muur hing. “En? Wat vind je? Is het heel erg?” vroeg ze onzeker.

“Het is heel erg grappig! En Lief!” vond hij oprecht, en gaf haar een lief kusje op haar wipneusje. ’Nu nogh een grote mand met cigaretten en het plaatje is compleet.’ plaagde hij haar.
“Zullen we naar de anderen gaan?” vroeg hij.

“Ga jij maar al,” vond ze “Ik wil nog even oefenen op die naaldhakken, ik ben het niet gewend om daarop te lopen hoor!” Niels had haar door, ze wou eventjes tijd om in het pakje dat hij haar gaf te kijken en hij ging tevreden glimlachend buiten, alles verliep tot nu toe naar plan dacht hij tevreden.

Gierend van het lachen kwam bewaarengel te voorschijn om Dulcera te keuren, “Dat ik dit nog mag meemaken!” zei hij plagend, terwijl hij haar konijneoortjes scheef trok.

“Laat dat!” antwoordde ze streng, “en als je alleen maar komt om me uit te lachen ga dan maar weer weg!”

“Och gottekes, is ons sukkeltje op haar lipje getrapt?” troostend kwam hij aan haar oor hangen, “Het is maar voor een avondje en je ziet er eigenlijk wel schattig uit.” vond hij, “Ik denk zelfs dat dit het enige kostuum is waar je dikke schijter goed in uitkomt” keurend fladderde hij een rondje en stopte om nieuwsgierig in haar decollete te kijken, “Wat heb je hier eigenlijk allemaal ingepropt?” vroeg hij “Je boezem is zo goed gevuld?”

Dulcera wuifde de kleine curieuzeneneus weg, “Ja, ja, hou maar al op, ’t is al goed geweest!” ze haalde het kadootje van Niels uit haar handtas.

“Wat zou erin zitten?” kwam hij kijken.

“Als ik het opendoe gaan we’t weten he?” en voorzichtig prutste ze het papier los, in een zacht zijden beursje zat een kristallen hangertje, een lief hartje in zacht babyblauw aan een mooi zilveren kettinkje.

“Hmm, dit laat ook niks meer te raden over he?” vroeg bewaarengel, “deze man is gek op jou, zo veel is wel zeker!”

“’Mooi he?” fluisterde ze stil, in haar buik voelde ze de eerste rups naar vlinder veranderen, wat een kanjer was die Niels toch … “Zou ik het al omdoen?”

“Er zit nog een briefje bij, lees dat eerst maar … “ vond hij, terwijl hij zijn uiterste best deed om zijn spanning niet te laten voelen, alles hing nu af van het briefje, zou ze het mooi vinden? Zou haar hart smelten voor Niels?

Voorzichtig opende ze het briefje, het was een soort kaartje, zoals de kinderen met Nieuwjaar aan hun ouders en grootouders gaven met hun nieuwjaarsbrief erop geschreven in hun mooiste handschrift en ze zag dat Niels dat ook gedaan had. Hij had een soort gedicht geschreven en ontroerd begon ze het te lezen.

Beste Dulcera,

Het kwam er maar niet van

het afgelopen jaar

om te zoenen met elkaar

We hadden telkens pech

er zaten woorden in de weg.

Waarom gaat spreken

niet als rekenen en tellen?

Alle woorden op een rijtje

en wat ze zéggen dat begrijp je,

Zo je wil,

door de som of het verschil

Wat een hoop gepieker en gemaar

om een heel gewone zoen!

Zullen we het dit jaar

maar zonder woorden doen?

mag ik als jouw toekomstige lief,

alvast mijn lippen drukken

op het wit van deze brief

in de hoop dat het mijn lippen zal lukken

in de loop van het jaar dat komt

ooit

echt

de weg

te vinden naar het rood van je mond?

Alvast dus een papieren zoen vanwege

je voorlopige vriend

en je toekomstige lief.

Niels

Met waterig oogjes deed ze het briefje weer dicht.

“Wat moet ik nu doen?” vroeg ze met trillende stem aan haar bewaarengel.

“Wat wil je doen?” vroeg hij, “Als je hem nu afwijst, wijs je ook zijn vriendschap af, en zou je een mooie kans missen om met je beste vriend een toekomst op te bouwen. Je kan alleen maar winnen, ik weet goed genoeg dat je hem leuk vind, en dat je niets liever wilt dan nu naar hem toe te rennen en in zijn armen te vliegen!”

Dulcera keek nog even peinzend naar haar bewaarengel, las het briefje nog eens en nam toen resoluut een besluit.

Voorzichtig deed ze het hangertje om, fatsoeneerde nog eens goed haar kleren en ging Niels zoeken.

Ze vond hem op het podium, hij was met Lieven een liedje aan het inoefenen. Niels speelde gitaar en Lieven zong de woorden van “Isn’ it time” van the babys, ze waren net aan het laatste stukje aangekomen en Niels zag haar aan komen lopen.

Lieven zong overtuigend de laatste woorden, terwijl Salu hem verliefd aankeek.

isn’t it time you don’t have to wait

losing this love could be your mistake

Dulcera bleef even stil staan kijken, terwijl Niels haar monsterend opnam, ze droeg zijn hangertje! Hij zocht even Salu’s ogen om zeker te zijn en zag hoe ze hem bemoedigend toeknikte. Hij liet de gitaar op de grond zakken en liep naar Dulcera.

Voorzichtig nam hij haar bij haar middel vast en keek haar aan.

Dulcera voelde zijn armen rondom haar en toen waren er alleen nog maar zijn ogen die haar aankeken en zijn mond die warm een zoen op de hare drukte.

Ze sloeg haar armen rond zijn nek en liet zich meevoeren met de meest juiste zoen die ze ooit kreeg, terwijl de rupsen in haar buik allemaal tegelijkertijd verpopten tot vlinders.

…

Opmerkingen:

een super duo vervolgverhaal
met Dulcera en Salu in de hoofdrollen

Dit hoofdstuk werd geschreven door Dulcera

De nieuwjaarsbrief van Niels aan Dulcera is van de hand van Frank Adam en weer te vinden op deze website –> http://64.78.63.10./web/canon/nieuwjaarsbrief/

Geplaatst op: woensdag 28 december 2005 om 16:11 uur.

Enkele uren later werd het de hoogste tijd om richting slaapkamer te trekken, als er ’ s anderdaags met fris hoofd gewerkt ging worden.
Niels keek ook terloops op zijn uurwerk en schrok. ‘Wat loopt dat snel zeg, als een mens wat te bekokstoven heeft.’ grapte hij.

‘Ja, ik vrees inderdaad dat ik je buiten zal moeten werken hoor,’ sprak Salu op besliste toon. ‘Morgen is het werkendag en die is maar enkele uurtjes meer van ons verwijderd. Als ik fris op mijn werk wil zitten moet ik toch wel binnen het kwartier gaan slapen hoor.
‘Geen probleem,’ lachte Niels, ‘het was zelfs niet de bedoeling om zo lang te blijven plakken.’ Hij zette zich recht en nam zijn jas van een leuning.

‘Tot ik nog eens aan je bel hang he,’ grijnsde hij wijl hij zijn muts over zijn oren trok.
‘Maar dan wel liefst een beetje vroeger hé,’ speelde Salu er meteen op in. ‘Het is dat ik je vertrouw omdat ons Dulceraaken je goed kent hoor,’ probeerde ze hem streng toe te spreken. ‘Als je maar niet denkt dat ik de gewoonte heb om ’s avonds na zonsondergang nog mannen binnen te laten. Zeker niet als ze zo ziekelijk aan de bel hangen.’ grinnikte ze ‘ Zulk heerschap laat ik normaliter wortel schieten als ze me geen serenade brengen.

Hij bekeek haar ongelovig, tastte met zijn blik haar gezicht af om zich ervan te vergewissen dat ze zwansde en zag toen die lachrimpeltjes weer verschijnen.

’T is echt waar hoor ‘ zei ze, ‘maar deze keer zag ik het graag door de vingers zonder serenade, omdat ik jou eens aan de spreekwoordelijke tand wilde voelen.’
Salu zag in een ooghoek Kevin in detectiveoutfit en vergrootglas de vestiaire buitenfladderen achter Niels’ rug om toen ze hem deftig in zijn jas hielp.
Zozo, dacht ze, iemand is al de spion uit aan het hangen. Ze deed of ze hem niet zag.

Niels bekeek haar met pretoogjes. ‘Jullie zijn echt ongelooflijk,’ sprak hij toen hij al half in de hal stond
’Tot een volgende,’ sprak hij stoer toen hij een deurklink in zijn hand nam.
Salu schoot luidkeels in de lach. ‘Ja hoor , graag tot een volgende,’ proestte ze, ‘maar ik vrees dat je hier niet langs het toilet buiten raakt.’
Niels keek beteuterd achter de deur en met een blosje nam hij de eerstvolgende deurklink vast.
’Ik loop hier nog verloren,’ sprak hij, ‘met al die deuren.’
’Mja dat heb je hé als je je door een hal van een volledige halve meter moet wroeten.’ troostte Salu hem.
Met nog een beetje over en weer gepraat en een laatste zwaai, verdween hij in de nacht

**

‘Ik weet wat Niels’ plannen zijn met mijn vriendin?’ Overviel ze de bezorgd naar haar voet kijkende Dulcera geheimzinnig.

Dulcera bekeek haar of ze het in Singapore hoorde sneeuwen. Ze was perplex.
Salu, die er nu zeker van was dat Durlcera haar de pieren uit de neus ging vragen genoot zichtbaar van de kronkels die ze Dulcera zag maken om niet te happig over te komen. Ze brandde van nieuwsgierigheid, Salu herkende de kolen en kon het haar niet laten nog wat olie op dat vuur te kwakken.

‘Hoe wetegij wat de Niels van zin is met mij?’ vroeg Dulcera met een rood hoofd en helemaal horlderdebolder.
‘Haja, simpel he,’ sprak salu schijnongeinteresseerd terwijl ze in slow motion een hap van een koekje nam.

Dulcera, plofte bijna.

‘Ewel, em is aan mijn deur geweest hé om nekeer naar mijn voet te kijken en ‘k heb er meteen van geprofiteerd om hem ’t snot uit zijne neus te vragen hé.’
Salu nam een klein slokje van haar koffie, ze had moeite om er alles niet uit te flappen maar ze genoot zo van het spektakel dat zich voor haar ogen afspeelde.

Dulcera, rood van de opwinding kon zich niet meer bedwingen.

‘Wat heeftem gezegd? Wa vintem van mij? Heeftem iets gezegd van mij? Zoutem mij leuk vinden? ’t Was toch niets slecht hé, dattem van mij dacht? Over wat hedde gulder het gehad? Allé? Zeg nekeer? zit daar nie zo stom van dat koekske te bijten? Allé alé ale, zegdiet, vertelvertel’ Ze schodderde salu door elkaar.

‘Jaandadde,’ en zeggen dat ik dacht dat gij in die mens niet geïnteresseerd waart, grijnsde Salu.
Dulcera besefte dat ze zich bloot gegeven had. Ze werd er zowaar even stil van.
Salu die nu wel zeker was dat haar radarsysteem niet gefaald had zag het en genoot zichtbaar, waardoor Dulcera, de arme schat zich even ongemakkelijk ging voelen.

’Bekom jij nu maar eerst eventjes, sprak Salu op troostende toon. ‘Ik giet u eerst een taske koffie uit en dan zal ik alles eens schoon op een rijke gezet vertellen zie,‘ Ze repte zich naar de keuken en trok de snoepjeskast open om iets lekker op tafel te zetten. Dit was ook meteen de ideale gelegenheid om Dulcie uit te horen. Bij zo een belangrijke taak hoorden minstens drie soorten chocolade.
Bijna blindelings ging haar hand naar de dozen pralinen die ze met deze dagen steeds extra in huis had voor het geval er onverwacht iemand binnenviel. Ze koos de duurste, want het was tenslotte delicate materie die ze ging ontfutselen.

Opeens voelde ze een prik in haar hand. Liet een kreetje en keek verwonderd. Daar hing zowaar een geruite bewaarengel met zijn tandjes aan haar hand te bengelen.
‘Ewel, sinds wanneer bijten bewaarengeltjes?’ Sprak ze hem getormenteerd toe. Bewaarengel ging met zijn twee beentjes uiteenstaan voor meer evenwicht en sprak fars.
’Bewaarengeltjes bijten sinds wanneer vriendinnen van hun eigenaar het heft in eigen hand nemen om bewaarengeltjes hun job in te pikken en subtiel ingrijpen niet helpt. ‘

Jamaar, je hebt me echt gebeten,’ pruillipte Salu. ‘Ik ga dat aan Dulcera vertellen.’
‘Neen,’ klonk het in paniek, ‘Niet aan Dulcie vertellen, dan krijg ik garantie onder mijn voeten. Ik mag geen mensen meer bijten van haar, ook niet als ze er aanleiding toe geven.’ Hij keek erg verschrikt.

‘Oké,’ sprak Salu, ik zal voor deze ene keer zwijgen, maar dat gaat je kosten zenne.’
’Jajaa’ sprak Kevin verveeld, ‘teen plezier is tander waard hé’. Trouwens, moete gij niet eens naar mijne mens in uw living gaan? Die zal ook al onderhand bijkanst wortel schieten zenne.
‘Oioi,’ Salu besefte ineens dat Dulcera daar op hete kolen zat te wachten en repte zich met pralinen, een tas koffie en de fles melk naar haar toe.

Ze zag dat Dulcera nog steeds met haarzelf geen blijf wist en pletste de doos pralinen in haar schoot. ‘Doe jij deze even open?’ vroeg ze liefjes, ‘dan giet ik vast een wolkje koe in mijn zjat.’
Daarna nestelde ze zich in haar hoekje van de zetel, trok haar voeten onder haar benen en nam een shocolaatje met pralinévulling. ‘Op allemaal goeie dingen en een leuk kerstfeest in de rosse buurt,’ sprak ze als saluut toen Dulcera haar tas ook opnam.

Salu bekeek Dulcera glimlachend vanboven de rand van haar kopje, zag dat ze nog steeds niet goed wist wat te vertellen over haar zelfdilemma en besloot even in te spelen op haar gevoelens voor Niels.
‘Dus, na al die jaren dat jij manloos door het leven koerst, is er eindelijk dan toch nekeer nen bink die erin geslaagd is om uw ijs te breken?’ vroeg ze oprecht.
‘Dat ik dat nog mag meemaken op mijnen ouden dag,’ sprak Salu met beverig stemmetje terwijl ze trillend nog een slokje koffie tot zich nam.

‘Och gij, pestkop,’ floepte Dulcera, weer helemaal zichzelf nu, er uit. Ze smeet een kussen naar Salu’s hoofd. Die dook vlug weg.
‘En zijde nu nie kerieus of dienen Niels u swenst niet toevallig even leuk vindt als gij hem?’ Grinnikte Salu, waarop Dulcera promp diep tomaatrood uitsloeg.

‘Zie je wel,’ ging Salu onverstoorbaar verder. ‘Ik wist het hé, de manier waarop jullie elkaar bekijken spreekt encyclopediedelen hoor. En mijn kleine teen had het ook al lang aangekondigd. ‘k Heb het gisteren tegen de Niels ook gezegd, just azo. Mijnen teen die voelt zo’n dingen van drie straten ver, en is nog nooit mis geweest, tater de tater detater,’ kwebbelde ze onverstoord verder.

Dulcera, duidelijk onder de indruk, wist met zichzelf weer even geen blijf meer.
‘Je hoeft van mij niets gene schrik te hebben zenne’, sprak Salu. ‘Dit blijft uiteraard onder ons,’ en met ons bedoel ik jij, de Niels en ikke, maar gijlie doet of ge van niets weet en ik zwijg als een stuk zwarte chokolade.’ daarbij keek ze zo geheimzinnig dat dulcera het uitproestte. De tranen liepen uit haar ogen.

’Sluuke, sprak ze wijs, ‘gij zijt echt niet te schatten gij.‘ sprak ze, nog naschokkend van het lachen. ‘Wijle zijn toch wel echtig en techtig uit hetzelfde hout gesneden hé.’
‘Als het dan maar geen brandhout is,’ kon salu haar natuurlijk niet houden.
‘Nou, buiten enkele zeldzame exotische soorten spreek ik mij nooit uit over stookhout hoor,’ proestte Dulcera, ‘jij bent ook onbetaalbaar zenne.’

Salu presenteerde de pralinnekens nog eens.

‘Zeg Dulcie, gij gaat toch zeker mee naar die Kerst in de rosse buurt hé? Want als jij niet meegaat staat de Niels daar voor niets. Die mens komt speciaal voor u, maar ge moogt dat niet willen weten hé. Ik ben u nu zogezegd aan ’ t overhalen hé. Ge hebt gij toch niets anders te doen verzekers, want dat is zo een beetje de periode dat gij u zich jaarlijks tracht op te sluiten hé, echt doodzonde. Trouwens, dees jaar gaat dat nu nekeer niet waar zijn zie, wij gaan op missie.’

’Tuurlijk ga ik mee’ sprak Dulcera,
’Oef,’ ontglipte Salu gemeend opgelucht, toen fezelde ze er achteraan, ‘je bespaart me zelfs een hersenpijniging om je toevallig per ongeluk expres mee te lokken als Niels’ maatje zonder dat het opvalt. Spaart me een heel werk uit hoor,’ knipoogde ze haar vriendin toe.

Dulcera begon weer te blozen.

’Weet je wat, ‘sprak salu op samenzweerderige toon, ‘Ik zal Niels zeggen dat ze ginds nog dringend werkvolk om te helpen nodig hadden en dat ik ons alvast opgegeven heb als we hem volgende keer zien. Zo muis jij er even van tussen en valt het niet zo op dat alles al lang netjes geregeld was. Blijf jij maar aan die Kippeborstjes staan zenne, dan ben je zo goed als zeker dat ze een stuk vlees in de saus laat vallen, ons smosmieken,’ ze klopte vriendschappelijk op Dulcera’s knie, ‘en dan kan hij ’de gentleman’ spelen om jou te helpen ontvlekken en zo.
Ge moet dan alleen een beteke de hulpeloze maagd uithangen hé, mannen vallen daarop schijnt. ’K zie kik dat al weer helemaal zitten zie. Wil ik dan vast een beetje vroeger komen en het handvat van de schepper alvast losdraaien tot krakkemikkig niveau, voor ’t zekerste zo?’

Dulcera, begon het een beetje te begrijpen. Stilletjesaan sijpelde het illustere besef ook tot haar hersentjes door dat ze zich wat op de hals gehaald had, door zich bloot te geven aan Salu.
Dat beloofde, zoveel was zeker.
Maar zolang zij op het einde van de rit haar gedroomde bink had mocht het van haar allemaal.
Ze hoorde haar bink dit verhaal al voor de open haard vertellen als ze oud en grijs waren en nipte met dromerige blik van haar koude koffie.

…

Opmerkingen:

Hieronder volgt de aangepaste dictionnaire van Vlaams verklarend Salunees voor beginners :

bekokstoven: samenspannend ineensteken
werkendag: betaald worden om ergens een functie uit te oefenen
blijven plakken: blijven hangen
aan de bel hangen: aanbellen maar op ziekelijk wijze
Norma Liter: de zus van Norm A. Kilo
zwanzen: gekscheren, (van gek scheren)
een spreekwoordelijke tand: minder pijnlijk als een echte als hij pijn doet
kijken of je het in Singapore hoort sneeuwen: echt een heel erg belachelijk zicht ,superdwaas ongelovig kijken :-d
pieren uit de neus vragen: tot in het kleinste detail ontfutselen
gulder: jullie
gijlie : jullie
vlaamse aanduidingen: wij hij zij jullie wij –> wordt dan, wijle gijlie zeilie/gulder wulder
dat gijlie waart: waart van het werkwoord zijn de toekomstige verleden vlaamse tijd
jaandadde: stopwoordje van het lieve slag
iemand iets ontfutselen: plezante bezigheid voor kerieuze mensen
kerieus: nieuwsgierig
een zelfdilemma: een moeilijk persoonlijk geval
swenst: terwijl
tader de tater: straf gekwebbel
just azo: juist zo, op de zelfde manier met dezelfde woorden
echtig en techtig: meer dan gezworen bewaarheid
ge moogt: je mag
dees: deze
van tussen muizen: tussen de mazen van het net glippen
krakkemikkig: niet stevig op de poten staande…
een kadetje zijn: een sloeberken, deugniet
effe: eventjes
in’ t geniep: stiekem
zwanzen: gekscheren
iets flikken: = arrangeren, gedaan krijgen
zedig antwoorden: superbraaf net niet schaap
fars: frank
teen plezier is tander waard: hen ene plezier is het andere waard( spreekwood)
bijkanst : bijna
klonkende glazen:van het werkwoord klinken, klang, geklonken :-d
met den ene: meteen, in één ruk mee
swenst: terwijl
smosmieken: een gewoontemorser van het vrouwelijke geslacht, Mieke omdat Brigitte niet klinkt
Sijpelend illuster besef: zwaar niveau van nadenken

Een super duo vervolgverhaal
met Dulcera en Salu in de hoofdrollen

Dit hoofdstuk werd geschreven door Salu

Geplaatst op: dinsdag 20 december 2005 om 18:35 uur.

In een vlaag van acute testosteron had hij haar gekust, aangedreven door een immens buikgekriebel dat zich van hem meester scheen te maken telkens hij dichter dan een halve meter in haar buurt vertoefde. ‘Oh God, laat dit moment nog dagen duren,’ smeekte hij in stilte.
Saluutje, even hard uit haar schoenen gelicht door deze voorzichtige maar brandend innige kus, voelde hoe haar lichaam op hem reageerde. ‘Oh, God, hang me nog enkele tellen aan deze baxter geluk,’ dacht ze het moment dat hun lippen zich van elkaar losmaakten.

Dit was een moment zoals ze dat al honderd en meer keer in die zoetromantische filmpjes gezien had, begreep ze. Eindelijk wist ze nu wat men daar mee bedoelde. Hij zag er zo lief uit en zoende met zijn ogen dicht – wat erg voor hem sprak – vond ze. Lieven opende zijn ogen en keek recht in de blinkeoogjes van Salu. Zijn mondhoeken krulden omhoog en net toen hij iets wou zeggen streelde zij zacht met haar hand over zijn gezicht en kuste hem opnieuw.
Gut, dit voelde goed, dit voelde geweldig, dit voelde onbeschrijflijk, dit voelde zoals het behoorde te voelen, dacht hij en gaf zich gewillig over.

‘Zie je nu dat ik niet de enige ben die het zwijgen kan opgekust worden,’ sprak Salu met licht hese stem.
Lieven bekeek haar teder en krabbelde recht. ‘Waar heb jij mijn hele leven gezeten’ vroeg hij zich luidop af.
Salu antwoordde blozend, ‘was dat een vraag? Of meer een vaststelling?’ Vroeg ze met twinkelende ogen, blij bevestigd te horen wat ze zelf dacht.
Waarom voelde dit zo goed, zo normaal, zo speciaal, zo helemaal holderdebolder, zo nieuw en toch zo bekend? Vroeg ze zich af.
Het bleef een waar mysterie want ze werden gestoord door de deurbel.
‘Dat zal zeker Dulcera zijn die zich er van komt vergewissen dat je wel helemaal in orde bent,’ sprak Lieven lief terwijl hij al richting de parlofoon ging.

‘Kzennekikeeet maar’ klonk het vrolijk door de luidsprekers.

Inderdaad, Dulcera lachten ze beiden.
‘Ik stoor ulle toch niet he? Gijlie waart toch nie just aan hetteee on-deu—gen-de dingen doen of zo hé,’ vroeg ze met met nadruk al vanop de trap, terwijl ze gezwind binnenstapte en vette knipogen rondstrooide. Haar hoofdje draaide heen en weer op speurtocht naar sporen van een innig samenzijn.
Salu die haar vriendin natuurlijk onmiddellijk doorhad kon een grijns niet onderdrukken. ‘Als je soms toevallig rondkijkt of iemand zich maar half aangekleed heeft’ lachtte ze, ‘zullen we je moeten teleurstellen hoor. Je was net een kwartiertje te vroeg in feite om ons op heterdaad te storen zeg maar.’
Lieven wist niet wat hij hoorde maar toen hij in het gelaat van Salu keek, was hij meteen mee dat dit wel een ideaal moment was om Dulcera er even tussen te nemen.
‘Ja, das waar,’ sprak hij nongalant met diepe basstem, ‘het is niet zo handig om iemand met een ingetapete voet in een wip en een tel te ontkleden. Daarom waren we nog even aan het overleggen wie eerst zijn bovenkleding zou uitspelen.

Dulcera keek van de een naar de ander die haar met uitgestreken gezicht aankeken. Ze wist niet goed wat hier van te maken. Ze waren haar aan het plagen wist ze bijna zeker, maar Saluke die serieus bleef onderwijl, al twee volledige minuten??? Het bracht haar aan het twijfelen en net toen ze dacht dat ze werkelijk dit prille in de maak koppel had gestoord proestten ze het uit die twee.
‘Oooh, gijlie dikke sjamfoeters,’ foeterde ze breedlachend. ‘Ik was er begot bijkanst ingestonken he.
Salu keek schuldig, maar daar trapte niemand meer in.
Zal ik dan maar even in de keuken duiken en ons een kopje koffie maken?’ stelde Dulcera voor.
Ja graag klonk het volmondig antwoord van de tortelende duifjes.
‘Blijf gijlie maar zitten,’ grinnikte ze, ‘ ik weet de weg naar de koekjes best alleen te vinden.
Ze repte zich naar de keuken en gaf een dikke klapzoen aan Kevin die op de Senseo zat te wachten op haar. ‘Dit heb jij allemaal bekokstoofd hé, lieve bewaarengel van mij,’ knuffelde ze hem.

‘Kom Saluke, ik zal je al naar de tafel helpen, dan kan jij me aanwijzen waar de kopjes staan en dan zal ik de tafel zetten,’ stelde Lieven voor.
Dulcera draaide haar hoofd richting Salu en deed teken van amai, diene moogde nie uit uw pollen laten glippen zenne.’ Salu maakte met een armgebaar duidelijk dat ze moest ophouden.
Lieven die de twee in zijn ooghoeken bezig zag kon een glimlach niet onderdrukken.

Ze schoven alledrie gezellig aan tafel met een dampend bakje en heerlijke pralines die als bij wonder uit de kast getoverd werden. Dulcera wipte nog even de keuken in, zogezegd om melk, maar ze ontblootte stiekem een praline voor haar bewaarengel en legde die te pronken naast de Senseo, net uit het zicht van Lieven. Dat had die lieverd meer dan verdiend, vond ze. Toen ze uit de keuken kwam en de twee gezellig zag zitten keuvelen voelde ze haar hart warm worden. Dit zit goed wist ze, en dat hadden ze allemaal te danken aan haar bewaarengel, voelde ze zich trots worden, het leek wel dat hij elke uitdaging aankon, haar eigen bewaarkampioen. Achter haar hoorde ze smakelijk gesmikkel, haar hart voelde warm.

‘Zeg me nu nekeer, hoe gij die verpleegster kent?’ floepte Dulcera eruit. ’t Schipperkwartier, dat is toch die buurt waar al die kabbardouchkes zijn hé? Werk jij daar soms, kom jij daar veel? Werkt zij daar? Is ze echt een verpleegster? Waarom noemde ge gij haar ‘De muizenwasster van het Antwerpse schipperskwartier? Waarom ware…’
‘Nounou,’ stopte Lieven die waterval. ‘Jij kwebbelt al even hard en vrolijk als Sluutje hier. Ik begin een beetje te begrijpen waarom jullie twee zo goed overeen komen,’ grijnsde hij er achter. ‘Om het een en het ander eerst even duidelijk te stellen, Ik werk in het Schipperskwartier in Antwerpen ja. WERKEN hé,’ liet hij met nadruk nagalmen. Ik werk daar in de gaarkeuken voor de kansarmen en de daklozen. Larien, werkt daar ook. Als verpleegster. Een echte, in die buurt in de thuiszorgsector. Ze werkt ook enkele uren per week bij ons als vrijwilliger. Veel van die Meisjes van plezier hebben kleine kwaaltjes waar ze niet meteen naar een dokter mee hollen hé. En we noemen haar daar ‘onze liefste muizenwasster’, met de nadruk op STER omdat ze nogal veel muizekes en blote kapellen onder ogen krijgt van al die vrouwtjes hé. Je hebt er geen idee van.
Dulcera kon een grijns niet onderdrukken. ‘Tjonge zeg, die vent is bijna te schoon om waar te zijn,’ dacht ze, ‘bijkanst nen Heiligen,’ vond ze. ‘Nen held en zo, en allemaal voor ons Slu’ke, da hemme wijle goe gedaan,’ dacht ze toen toen ze haar bewaarengelke zag opvliegen, stijf van de praliné. Zo kon Lieven hem zien, dacht ze en ze spurtte de keuken in.

‘Effe nog wat koffie zetten,’ riep ze vanuit de keuken? ‘Vertel maar verder zenne, ik luiiiisterrrrr. Nog iemand een zjat?’ vervolgde ze terwijl ze een schotelvod nam en die bevochtigde om Kevin weer chocoladevrij te maken. Die sputterde weer als gewoonte maar als hij wou vrij rondfladderen moest het gebeuren. ‘Het is voor je eigen goed,’ fluisterde ze hem toe. Hij murmelde ontevreden maar liet haar betijen.

…Sommigen van hen zijn zelfs half illegaal hier en zo, en in Larien hebben ze dan wel vertrouwen. Zij verzorgt kleine ongemakken en voorkomt erger soms. Sommige kwalen moeten echt aangegeven worden hoor, maar de mensen durven dat dan niet en wij hebben lijsten waarbij we semi-anoniem toch dingen onder controle kunnen houden.
‘OOOOOOO,’ hing Salu aan zijn lippen.

‘Dusseee, jij werkt daar wel maar maakt geen gebruik van die meiden hunnneee diensten zeg maar?’ vroeg Salu zwaar geinteresseerd.
‘Ja, ik maak best wel gebruik van sommige diensten hoor,’ grinnikte Lieven, ’maar niet op de manier die jij nu voor ogen hebt hahahahaha. Ik ben ook hun man die papieren en zo in orde maakt.’
‘Welke man?’ vroeg Dulcera verwonderd.
‘Wel délégué hé, vakbondsafgevaardigde,’ klonk het stoer.
‘Haja,’ antwoordde Salu, ‘zo hebben wij elkaar de eerste keer gezien he? Tijdens de eerste grote nationale betoging tegen het generatiepact.’
‘Nu zennekik mee,’ kreette Dulcera terwijl ze zich haast verslikte in haar pralinneken. ‘Ik wistekik alleen niet dat die kabbardouchkesmadammen ook bij ne vakbond waren hahahaah.
‘Neen, dat weten er veel niet, we hebben nog net veel werk in die sector,’ sprak Lieven bedachtzaam.

‘Oi, dat lijkt me best spannend werken hoor,’ sprak Salu.
‘Ja hé,’ vond Dulcera, ‘’k hebbekik er allengs geen gedacht van hoe dat er daar aan toe gaat in zo een buurt bij de menskes van lichte zeden en zo,’ sprak ze zwaar onder de indruk. ‘k Zou kik da best nekeer willen van dicht bestuderen en zo,’ dacht ze luidop.
‘Wel, ik kan je geen ongelijk geven,’ speelde Salu er op in, ‘lijkt me best spannend daar eens door de straten te wandelen en eens rond te kijken zo heel onschuldig zo, onderzoeksgewijs en al,’ vond ze.

‘Wel’, sprak Lieven, ‘Als jullie daar echt zin in hebben kunnen jullie eens een kijkje komen nemen als je mee komt helpen tijdens het kerstfeest in de soepkeuken,’ hij werd steeds enthousiaster. ‘Enkele helpende handen extra komen altijd van pas,’ wist hij. ‘En daarna, beloof ik jullie een rondleiding te geven aan mijn arm door de buurt. Alleen durven jullie niet hoor en het lijkt me niet erg aangewezen ook niet.
‘Mja, alleen daar rondlopen, tussen al die vitrinen, zie da ze peinzen dat wijle ook…,’ redeneerde Salu.
‘Ja, zie da ze confuus zen en ons ergens binnensleuren of zo,’ sprak Dulcera ineens ongerust.
‘Met mij aan jullie arm lopen jullie daar veilig hoor,’ stelde Lieven hen meteen gerust, ‘trouwens, willen we de Niels er ook bij vragen? Dan zijn we meteen met een leuk groepje om daarna gezellig iets te gaan eten of drinken of zo. Het is tenslotte Kerstmis voor iets he. Larien zal er zowieso zijn en haar gezellige echtgenoot ook, want die staat al vijftien jaar in voor de veenbessensaus.

‘Wel, dat lijkt mij een excuit voorstel zie, sprak Salu in de wolken. Ik heb toch niets gepland op kerstmisavond en dan beleven we nog eens wat. Gade mee Dulcie? Toe? Plees?’ En daarbij bekeek ze haar vriendin met zo een smeekblik dat die meteen toegaf.
‘Lijkt me zelfs spannend,’ vond Dulcera en ik heb best zin in enkele uurtjes soep uitdelen.
‘De soep is voor ons Saluken hoor,’ onderbrak Lieven haar, ‘want die mag niet blijven staan op die voet en enkel aan de soep is er plaats voor een krukje. Jij mag aan de Kippeborstfileekes staan of aan de wildsaus,’ sprak hij zelfzeker.
‘Geef mij dan die borstjes maar,’ lachtte Dulcera, dan kan ik mij minder beplekken. Als dat meevalt mag je me volgende keer dan opgraderen naar de saus.’

De gedachten dwaalden af, de conversatie werd algemener, de sfeer optimaal, de pralinen minder en minder

…

Opmerkingen:

Een super duo vervolgverhaal
met Dulcera en Salu in de hoofdrollen

Dit hoofdstuk werd geschreven door Salu

Hieronder volgt de aangepaste dictionnaire van Vlaams verklarend Salunees voor beginners :

Een vlaag van acute testosteron: erg plots en erg hevige opstoot van mannelijke voortplantingshormonen
Immens buikgekriebel : een zwerm vlindersl
Zoetromantisch filmpjes: het ligt er dik op met minstens vier lagen suiker
Kzennekkikkeeet: vrolijke aankondigingskreet (wordt niet gebruikt als de mensen niet verondersteld worden te weten wie de aankondiger is
Uitspelen: speels van kleding ontdoen
Sjamfoeters: deugnieten, sloebers maar in de positieve zin
Ergens instinken: intrappen (figuratief)
Dampend bakje: hier koffie
Iemands pollen: handen
Smikkelen: smakelijk snoepgeluid, wel niet erg beleefd te noemen, smakken word enkel getolereerd van kinderen en kleine vleugeldieren
Schipperskwartier: de rosse buurt in Antwerpen
Kabbardouchkes: vlaamse aanduiding voor een peeskamertje
Meisjes van plezier: de tewerk gestelde dames van een peeskamertje
Muizenwasster: doelend op de vrouwelijke persoon die andermans muis wast
Muis: hier doelende op het vrouwelijke geslachtsdeel
Blote kapellen: zedig bargoens voor vrouwelijk geslachtsdeel
Iemand laten betijen: laten doen en laten leven
Een zjat: een tas, kopje
Kabbardouchkesmadammen: tewerk gestelde dames in een peeskamertje
Vitrinen : etalages
Van iets allengs geen gedacht hebben: totaal niet op de hoogte zijn
Confuus: verward
Onderzoeksgewijs: aan een onderzoek onderwerpen
Peinzen: denken
Beplekken: ondersmossen, bekeuzelen, bemorsen

helpt het ?

Geplaatst op: maandag 19 december 2005 om 21:55 uur.

Dulcera snelde naar de bar om de verpleegster van dienst te telefoneren.
‘Kent u het nummer van de verpleegster met zondagsdienst?’ vroeg ze gejaagd aan de dienster.
“Is er iets gebeurd?” vroeg deze bezorgd.
‘Ja, mijn vriendin is verkeerd terecht gekomen met het muurklimmen en haar enkel ziet bont en blauw!” zei ze overstuur. Als het maar niet gebroken was! Dacht ze er in paniek achteraan.
“ Oei, oei dat klinkt niet erg goed hé. Ik zou ‘t nummer van de verpleegster moeten gaan opzoeken. Maar zeg, die madam daar, dat is naar ’t schijnt ook een verpleegster, misschien kan zij nekeer rap kijken om te zien wat er scheelt.”
Aan het einde van de bar zat een leuk vrouwtje aan haar glas witte wijn te nippen.
Dulcera bekeek de dame eerst eens goed, ze ging haar beste vriendin zomaar niet in de handen van de eerste de beste overlaten! Ze zag een leuke jonge vrouw, slank en met een fantastisch figuur, – Geen nood aan magere cornflakes voor haar, dacht Dulcera. – maar het mooiste waren haar ogen. Dulcera keek haar aan en ze zag meteen dat dit dametje het hart op de juiste plaats had. Ze stapte snel naar haar toe.
‘Mevrouw? Bent u verpleegster?’
Verbaasd keek de vrouw op en zag direct de overbezorgdheid van Dulcera in haar ogen.
‘Ja, ik ben verpleegster. Is er iets gebeurd?’ vroeg ze terwijl ze opnieuw van haar glas wijn dronk.
‘Ja, mijn vriendin ligt in de zaal van de klimmuur!” vertelde Dulcera, ‘haar enkel ziet helemaal blauw! Zou u eens kunnen kijken of er iets ernstig mis mee is?”
“Ja, ik kom direct als mijn wijntje uit is,” zei de vrouw en in één slok, slikte ze de inhoud van haar glas naar binnen. Dulcera schrok toch wel even van het gemak waarmee ze de wijn naar binnen kapte, maar Salu moest nu eenmaal dringend hulp hebben.
‘Oké, we zullen eens gaan zien!’ zei het dametje, ‘Ik heet Larien, en jij?’
‘Dulcera, en mijn vriendin heet Salu.’ samen gingen ze naar het zaaltje.
Niels en Lieven zaten allebei op de knieën voor Salu, die om het zwellen tegen te gaan, en ook voor het gemak, haar pijnlijke voet op de linkerknie van Lieven had gelegen. Haar sportschoen en kous waren al verwijderd en Lieven liet af en toe zijn hand over de enkel van Salu glijden.
De sluwe vos, dacht Dulcera toen ze bij hen aankwamen.
Lieven keek verast op toen Larien binnenwandelde, “ Awel, awel. Wie we hier hebben” zei hij, “ De muizenwasster van het Antwerpse schipperskwartier!”
Dulcera en Salu keken elkaar dwaas aan en Salu kreeg opeens de neiging om haar sportschoen terug aan te trekken en naar de dichtstbijzijnde kliniek te gaan. Maar toen ze haar voet bewoog, trok er een hevige pijnscheut door haar enkel. Ze kon nog net een schreeuw onderdrukken.
“ Maar zoeteken toch” zei Lieven bezorgd “ laat uwe voet nu eens liggen, Larien zal er nekeer direct naar zien”
De verpleegster ging op haar knieën naast Lieven zitten, nam Salu haar enkel in haar handen en bekeek hem onderzoekend langs alle kanten en zijden.
“Hmm…” zei ze bedenkelijk. “ dus gij zijt Salu. Lieven heeft al zoveel over jou verteld. Het werd al ne keer de moment dat ik een keertje kennis met je maakte.’
Een duidelijk opgeschrokken Salu, kreeg blozewangskes tot achter haar oren en voor de eerste keer sinds ze Lieven kende, zag ze hem ook een schaapachtige blik naar Niels werpen.
Tedoeme hé, dacht Salu. Wie is dat mens toch, dat zij al zoveel van mij weet op die vier dagen dat ik Lieven ken zeg?
Dulcera zat alles een beetje af te gapen, maar kon haar toch niet houden en floepte er “ Alé zeg, wie zijde gij dan wel? “ uit.
‘Oh, just een vriendin meiske, ge moet u niet ongerust maken. Just een vriendin” grijnsde ze met een vette knipoog naar Lieven. “ Over de voet van Salu hier, moet ge eigenlijk meer ongerust zijn.”
Dulcera sloeg al zelf bijna blauw uit van ongerustigheid. Ze had het geweten hé, vanaf de moment dat Salu op de grond neerkwam en op die voet niet meer kon staan, dat er iets serieus aan de hand was.
“ Kunde gij daarop staan?” vroeg Larien aan Salu.
“ Maar nee, alles doe zo zeer hé. Staan gaat echt niet lukken!” Salu haar gezicht vertrok nog eens van de pijn toen Larien met haar duimen de botjes van haar bovenvoet en de zijkant van haar enkel betastte.
“ Dat ziet er niet goed uit hé. Volgens mij zit ge ofwel met een scheur in uwe gewrichtsband, oftewel moet er toch een klein breukske zijn. Maar ik kan dat ook niet zien hé. Der zit niks anders op dan naar de kliniek te gaan en daar foto’s te laten pakken om alles uit te sluiten” Larien keek van Salu naar Dulcera die er al even beteuterd bijstond als haar vriendin, en van Dulcera kwam ze bij Lieven terecht.
“Alé, tijger! Gade gij hier gelijk een teer lammeken op uw knietjes blijven zitten of gade gij die , wacht …, hoe was het ook alweer? Aja ik heb het! Die Wendy van Wanten met ogen als de Middelandse Zee, een uitstraling als exotisch klimaat en een stem als een sensuele waterval, die je klokkenspel …“
“ Ja, Larien, ’t is al goed zo! Zeg mij liever wat ik moet doen!” sprong Lieven er tussen alvorens ze die zin kon afmaken.
“Hij schaamt zich een klein beetje om toe te geven dat er achter die stoere bink een poëtische ziel schuilgaat” knipoogde Larien naar Salu. Zonder dat ze er erg in had, had Larien een gevoelige snaar geraakt.
De mieren die Salu haar ingewanden al een paar dagen teisterden, leken opeens vuurvliegjes te zijn die haar inwendig lieten gloeien.
Een stoere, knappe bink én een poëtische ziel, waar heeft die heel mijn leven gezeten? Zwijmelde Salu. Maar even snel als ze naar dromenland verdween, waar ze zichzelf al in prinsesachtige outfit naar het altaar zag stappen, kwam ze weer op aarde toen Lieven zich rechtte en haar voet met een verkeerde beweging op de grond terecht kwam.
“ Tedoeme hé…kunde gij dat niet een beetje voorzichtiger doen!” riep ze, eigenlijk veel bruter dan ze had bedoeld.
“ Sorry, sorry! Ik was naar Larien aan ’t zien om te weten wat ik precies moest doen” excuseerde Lieven zich.
Salu kon er niet omheen. Ze bleef kronkelen van nieuwsgierigheid. Van waar zouden die twee elkaar nu kennen? Uit het Antwerpse schipperskwartier? Van hier uit de sportzaal, van op school ergens misschien? Helaas durfde ze die vraag niet luidop te stellen.
“Ja, zeg Lieven! Geef uw Wendy’ken nu gewoon eerst een dikke bees hé zeg, dan hebben we dat gehad en kunnen we ze naar de kliniek brengen. Diene voet gaat hier niet vanzelfs onder de foto’s gaan hé”
Salu en Lieven wisten niet meer waar ze het hadden. Lieven was wel gewend om met de directheid van Larien om te gaan, maar nu Salu in de buurt was, was hij haar toch liever kwijt.

Kevin, die alles, van in de hoogte bengelend aan zijn touwtje, aan het volgen was, maakte salto’s van het lachen en raakte bijna verstrikt in het touw toen hij Larien’s opmerking over die kus hoorde. Dit gaat de goede kant op! Dacht hij monkelend, en heel erg tevreden met zichzelf plopte hij weg om Cupido nog een beetje te gaan jennen.

Niels en Dulcera hielpen Salu rechtop staan zodat Lieven haar uit haar veiligheidsgordel kon helpen.
“Handjes alleen op de veiligheidsgordel hé” grijnsde Niels, toen Lieven door de knieën ging om de gespen los te maken.
Dulcera kon nog net gepast op haar tanden bijten om het niet uit te proesten van ’t lachen.
“Mannekes! Kunnen we hier even?” voegde Lieven er nog snel aan toe. “Nu wordt het wel eens tijd om serieus te worden en aan ons slachtoffer hier te peizen hé”
Zo gezegd, zo gedaan. Ze hielpen Salu, zo goed en zo slecht als ze konden in de gewillige armen van Lieven. Larien gaf nog even aanwijzingen van hoe hij haar best in de auto kon vervoeren.
“Breng haar veilig thuis hé Tijgerke! En vergeet die dikke bees niet hé Wendyken! Dat heeft hij wel verdiend na zijn heldhaftige daad van vandaag” zei ze nog nét voor ze opnieuw naar de bar vertrok.

Dulcera reed met Niels achter de auto van Lieven en Salu, en samen snelden ze naar het ziekenhuis.
In de kliniek leken de minuten wel uren te duren. De verpleegsters waren wellicht aan hun koffiepauze toe en vooraleer de dokter van wacht ter plekke was, was het meer dan alleen Salu haar voet die pijn deed, van de harde stoelen in de wachtzaal.
De foto’s werden genomen en angstvallig wachtten Dulcera, Niels en Lieven op de uitslag, die uiteindelijk nog bleek mee te vallen.
Het enkelgewricht bleek even uit de kom te zijn geweest, maar was vanzelf weer op zijn plaats terecht gekomen. De gewrichtsbanden waren uitgerokken, maar niet gescheurd.
Met haar voet in een stevig steunverband kon Salu slechts twee en een half uur later de kliniek verlaten. Lieven bracht haar thuis zoals hij Larien had beloofd. Terwijl Dulcera met Niels Salu’s autootje naar huis brachten.
“De zondag is wel eventjes anders verlopen dan we hadden gepeist hé? Zie mij hier nu zitten alé. “ zei Salu toen Lieven haar in de zetel had geholpen.
“Ach meiske, maak je daar maar geen zorgen over, de volgende keer doen we het gewoon beter!” glimlachte hij.
“De volgende keer! Ge peist toch zeker niet dat ik ooit nog aan zo’n touw ga bengelen? Neneeje, ik heb mijn goesting wel gehad van dat muurklimmen”
“Helemaal niet!” Zei Lieven, geveinsd streng “Binnen een paar weken neem ik je opnieuw mee. Jij en ik alleen en dan gaan we wel eens zien hoe goed je bent”
“Ja, dat geloof ik! Ik blijvekik gewoon schoon met mijn voetjes op de grond de volgende keer, zal ik wel kijken vanaf de zijlijn hoe gij daar met diene strakke veiligheidsdinges rond je billen naar omhoog klautert”
Lieven schoot in een lach.
“Oei, oei? Heb ik iets verkeerd gezegd?” vroeg Salu, toch wel een beetje verbaasd over de reactie van Lieven.
“ Maar nee meiske, ik zat mij gewoon af te vragen of er wel een moment is dat gij kunt zwijgen?”
Salu, gewend van het hart op de tong te hebben, bleef een beetje beteuterd zitten kijken zich afvragend of ze nu echt zo’n kwebbelkous was en wat Lieven wel niet van haar moest denken.

Dulcera en Niels kwamen ook al binnenvallen en hadden vlug genoeg door dat hun aanwezigheid niet echt nodig meer was.
“Salu’ken? Gade gij uwe plan kunnen trekken alleen? Ik ga dan de Niels terug naar zijn auto brengen hé? We hebben jouw autootje op je parkeerplekje gezet.” Dulcera wierp een veelbetekenende blik naar Niels, en samen gingen ze er stilletjes vandoor.
“Ons Salu’ke niet te veel vermoeien hé gij?” vond Dulcera en na een dikke smakkerd voor Salu vluchtten ze de deur uit.

Lieven, ging vlak voor Salu’tje staan. “Verder nog iets van doen, gij hulpeloos gekwetst wezentje?” vroeg hij opmerkelijk zachtaardiger dan zijn gelach van even daarvoor.
“Nee, niet echt” antwoordde ze luchtig. “Ik heb alles binnen handbereik en als er wat is mag ik zeker en vast, mijne bovenbuur lastig vallen.”
Maar nog voor ze één woord meer kon uitbrengen drukte Lieven een voorzichtige kus op haar lippen. Twijfelend lieten zijn lippen die van haar weer los. Hij keek haar toch wel een beetje verlegen aan, maar zag de glinsteringen zo uit haar zeeblauwe ogen springen.
“Nja… als dat het enige is, waarmee ik je het zwijgen kan opleggen, dan moet dat maar!” zei hij en voor ze het goed en wel doorhad, voelde ze zijn lippen weer op die van haar branden.

…..

Opmerkingen:

Een super duo vervolgverhaal
met Larien, Dulcera en Salu in de hoofdrollen

Dit hoofdstuk werd geschreven door Dulcera en Larien

Geplaatst op: vrijdag 9 december 2005 om 14:24 uur.

Terwijl Dulcera en Niels naar de kleedkamers waren, nam Lieven Salu mee om haar in het veiligheidsharnas te hijsen.
‘Nou, moet dat echt zo spannen?’ kloeg ze met een pruillipje. ‘Dit zit echt niet lekker hoor, om niet te zeggen, het spant om plaatsen waar ik liever niets spannend zitten heb.’ Lieven kon een glimlach niet onderdrukken, ‘Nou, je ziet er best stoer uit!’ knipoogde hij haar toe.

Ze wou een spiegel, het gevoel van haar broek die opgepropt en gekreukt in dat harnas gefoefeld zat liet een plooierige indruk na op haar graag zo kokette zieltje en het liep uiterst ongemakkelijk.
Dulcera die ondertussen met Niels kwam aanwandelen, zag Salu stuntelen terwijl ze verwoedde pogingen deed om elegant te lopen, hetgeen duidelijk niet lukte. Nu was het haar beurt om haar vriendin uit te lachen. ‘Ge loopt er bij gelijk groentesoep met ballekens,’ riep ze haar toe, wat meteen een lachsalvo ontlokte, zelfs bij het spijtige slachtoffertje.

Toen de mannen even bijpraatten over welke route ze gingen volgen hadden de meisjes ook even tijd om elkaar deftig dag te zeggen.
‘Ik zie dat precies al een beteke beter zitten dan gisteren hoor, met al eens geprobeerd te hebben’ sprak Dulcera op samenzweerderige toon. ‘Ik denk dat ik mij geen zorgen moet maken over mijn veiligheid, heb je gezien hoe hij mij gered heeft daarjuist?’
‘Ja, ik heb het willen zien,’ sprak Salu op lachende toon. ‘Het ziet er naar uit dat het een plezant dagje gaat worden en nog toffer dat die mannen het zo goed met elkaar kunnen vinden hé. Dat geeft een leuk dimensieke en al.’
‘Ja en over dimensiekes weet jij alles hé’ grinnikte Dulcera.
Salu bekeek haar vriendin met een vragende blik. ‘Voelt gij niets aan uw oorlelleke bengelen? Ik zie uwe fladder daar trapezetoestanden uithalen aan uw haar hé en hij springt zo van in uw oor op een haarlok, gelijk ne schuifaf. Voeldegij niets?’

‘Oi, neen’, antwoordde Dulcera terwijl ze met haar hand nonchalant naar hem greep. Kevin daarentegen die niet van gisteren bleek maakte een schalkse duikbeweging en vluchtte weg met zo een manoeuvre dat hij tegen Salu’s neus kwakte. Hij greep zich in paniek vast aan haar neusvleugel en fladderde daarbij zo wild om zijn evenwicht te hervinden, dat Salu begon te niezen van de pluimen in haar neusgat. Dulcera plukte hem gelijk een sok op de wasdraad uit de lucht.
Hij spartelde fervent. ‘Segseg zet mij eens vlug neer, engeltjes mogen niet aan hun vleuringskes opgenomen worden zenne, dat schaadt hun gezondheid en hun realiteitsbesef en alles.’

‘Hahaha met jouw realiteitsbesef is helemaal niets mis,’ priemde dulcera haar vingertje tegen zijn blote buik. ‘En waarom heb jij trouwens een klimharnas aan?’ vroeg ze er verwonderd achteraan, ‘Jij kan toch vliegen?’
‘Ja, en omdat ik nu per toeval kan vliegen wilt dat zeggen dat ik niet eens zin kan hebben mee te doen aan enige aardse bezigheden?
Trouwens, ik moet jullie van dichtbij in het oog houden hoor, zie dat jullie ontsporen?’

‘Wij?? Ontsporen??’ klonk het in koor, wat de mannen verwonderd deed omkijken. Met een plopje verdween Kevin zoals hij gekomen was.

‘Wat gaan we eerst doen? Wij jullie eerst een echte demonstratie geven met allerhande handige tips zodat jullie de kneepjes zien? Of willen jullie ons tegen elkaar zien kampen, wijl jullie ons beveiligen. Of gaan we jullie eerst eens samen laten proberen om al eens te oefenen en kampen we daarna lekker een beurt.
‘Ja, wij willen jullie vrouwkes best eens tegen elkaar zien kampen hoor,’ zinspeelde Niels met onweerstaanbare grijns. Onze oogjes willen best ook wel wat zien, hoewel vier borstjes er nu niet meer inzitten naar alle waarschijnlijk,’ liet hij er met schijnsippe lip op volgen. Wat hem een klokhuis tegen zijn hoofd opleverde.

’Wel,’ lachte Salu met twinkelende oogjes. Als jullie ons nu eerst eens een demonstratieke gaven, dan zagen wij hoe het echt moet, en terwijl worden onze oogjes ook nog eens verwend, wij willen ook best eens een paar goedgevormde billen zien bungelen zoals het hoort.’ Dulcera gaf haar een elleboogje waarop Salu meteen dichtsloeg.

’Ge moet het haar maar vergeven zenne,’ lachte Dulcera. ‘Iemand heeft haar hart een beetje op de tong liggen en in alle euforie van haar enthousiasme.’
Niels en Lieven konden hun niet meer inhouden.
‘Wel,’ sprak Lieven schaterend, ‘ik had al gehoord van die legendarische spontaniteit van jou hahaha en nu ik ze mag beleven. Mensen, ik denk dat dit een heerlijke dag gaat worden.’ lachte hij breed zijn Colgate tandjes bloot.
’Wat een bink!’ dacht Saluutje en wie in de buurt was zag een verlegen blosje dat haar niet echt eigen te noemen was.

Eerst kregen de meisjes een beetje technische uitleg gevolgd door een demonstratie van de mannen die er natuurlijk een leuk toneelstukje haantjesgedrag van maakten toen ze tegen elkaar op klommen wijl de meisjes rood van inspanning de touwen probeerden te vieren, zo bang om iets mis te doen.
’Maar wij mogen ondertussen wel naar de billekes kijken hé’ grinnikte Dulcera.
’En klagen dat wij doen,’ lachte Salu.

Dan kwam eindelijk het moment dat ook de meisjes aan het echte klimwerk gingen beginnen. Ze trokken elkaar recht, onderwijl dat harnas op strategische plaatsen vertrekkende, zo goed en zo kwaad het kon en ze lieten hun vervolgens gewillig aanrijgen.
’Ge gaat me toch niet laten vallen hé,’ smeekte Salu met een klein stemmetje, ‘Ik voel me precies niet echt een held in dees ding hoor,’ liet ze er op volgen.
Lieven bekeek haar teder. ‘Als je niet durft hoef je niet hoor, maar wees gerust, het is helemaal anders dan bunjeespringen.’

‘Bunjeespringen???’ klonk Saluutje paniekerig, ‘dat zou ik nooit durven hoor.’
Terwijl Lieven zich schrap zette zag ze een bewaarengel in belachelijke outfit die haar voorbijklom en zijn tong uitstak. ’En dat ik me tedoemme niet laat doen door zo nen snotneus hé,’ dacht ze gebeten en stak nog een tandje bij. Aangemoedigd door haar supporters klom ze of haar leven er van af hing. ‘Wat een overwinning op mezelf,’ dacht ze toen ze Dulcera’s persoonlijke fladdermuis voorbijstak.

Dulcera was de enige die zag dat Salu een wedstrijdje aan het klimmen was. Ze kende haar vriendin en ze kende haar bewaarengel. Ze noemde hem niet voor niets soms een pestengelke. Benieuwd waar hij haar vriendin mee uitgedaagd had. Een schoon zot zicht was het wel, dacht ze lachend, terwijl ze bedacht dat de mannen Kevin niet zagen. En dat deed haar nog extra supporteren voor haar vriendin.
Salu, helemaal in de sfeer nu, was even zo afgeleid door haar supporters dat ze een greepje miste. Met een knal slipte haar voet van de greep waardoor ze haar evenwicht verloor en met haar enkel tegen de muur kukelde. Tranen sprongen haar in de ogen maar ze wou het niet opgeven tot ze haar evenwicht herwon. Lieven deed zijn uiterste best om het touw strak te trekken waardoor het slingeren minderde en hij haar kon laten zakken.

Niels had ook al gezien dat er iets verkeerd ging, en liet Dulcera ook naar de grond zakken.
Salu probeerde zich stoer te houden en verbeet de pijn maar toen ze de grond raakte en haar volle gewicht op haar voeten kwam zeg ze neer met een kreetje.
Ze keek zo hulpeloos, Lieven had zo’n medelijden met haar.
Dulcera haastte zich naar haar vriendin, ‘Slu’ke, Slu’ke hebt ge u zeer gedaan? Doet het veel pijn? Laat ne keer zien?’
Niels, die zelf ook voldoende ervaring had met kwetsuren, had haar voet ontbloot en die keek meteen bezorgd.

Dulcera, al half in paniek keek naar beneden en zag een blauwe enkel. ‘Oioi, panikeerde ze, ‘uwe knoesel, en hij ziet al blauw en da zwelt gelijk da ger naar kijkt, Slu’ke da ga toch nie gebroken zijn zeker? ‘t Ziet er nie goe uit zenne!’
Lieven wou er meteen de verpleegster van dienst bijhalen, gelukkig waren ze met de verzekering en alles in orde want dit zag er in elk geval niet naar uit dat het met een sparadrapje en een kusje ging weggaan, dacht hij.
‘IJS, hebben we nodig’, zei Niels zelfzeker, ‘Dulcie, ga jij even naar de bar en haal eens wat ijs?’
Dulcera was heel ongerust en met een bezorgde blik snelde ze vlug weg naar de bar.

…

Opmerkingen:

Een super duo vervolgverhaal
met Dulcera en Salu in de hoofdrollen

Dit hoofdstuk werd geschreven door Salu

Hieronder volgt de aangepaste dictionnaire van Vlaams verklarend Salunees voor beginners :

Stuntelen : er op een schattige manier onelegant niets van terecht brengen
Er bij lopen als groentesoep met ballekens: totaal geen zicht als je je gezicht in een plooi placht te houden
Deftig dag zeggen: in het lang en het breed
Iets zien zitten: er zin in hebben
Schuifaf: ritser
Kwakken: op lompe manier de grond op pletsen
Vleuringskes: vleugeltjes
Iemand met een schijnsippe lip: ne kommediant
Bungelen: biezabeizen
Haantjesgedrag: typisch mannelijk wedstrijd ‘heb-je-gezien-hoe-een-knappe-vbent-ik-ben-ter-vergelijking-met-die-smurf-naast-mij gedrag
Fladdermuis: een vliegend ondefinieerbaar ietsje, kan op alles en ongedierte slagen
Ergens tegen kukelen: een gek zicht voor omstaanders met pijnlijke gevolgen voor het slachtoffer
Knoesel: is een vlaamse enkel
Sparadrapje: eerste hulpwondpleisters bij kleine wondjes, veelal met eendjesopdruk ter vertroosting van de gekwetste

helpt het ?

Geplaatst op: woensdag 28 december 2005 om 14:33 uur.

‘je ziet er zo zelfingenomen uit?’ vroeg Dulcera die avond aan haar bewaarengeltje.
‘Oh, … ‘ hij fladderde eventjes tot bij de pot soep die ze aan het opwarmen was, ‘Ben je je aan het voorbereiden op het Kerstfeest in het schipperskwartier zaterdag?’ vroeg hij lachend.
‘Daar zeg je wat,’ grinnikte ze, ‘Maar je wijkt af, ben je tevreden over je werk als koppelbaas?’ Ze keek hem vragend aan.

‘Dat ben ik zeer beslist!’ vond hij. ‘Die oude Cupido zijn dagen zijn geteld!’
Dulcera schoot in de lach. ‘Jij bent ook nogal een kadetje zeg!’ Ze nam kommetjes om de soep in te scheppen. ‘Jij ook een kommetje soep? Ik weet wel dat engeltjes niet hoeven te eten, maar voor de gezelligheid?’ vroeg ze.

‘Nee, laat maar, tomatensoep maakt zo’n lastige vlekken op mijn vleugeltjes!’ vond hij. ‘Als je ’t niet erg vind ga ik effe Niels zijn bewaarengel bestoken zodat Niels zaterdag zeker meegaat naar het kerstfeest!’

‘O, dus jij zit achter het plotse opduiken van Niels in het winkelcentrum?’ vroeg ze.
‘Een beetje, maar geef toe, het is een leuke man, toch?’ keek hij vragend.
‘Heel leuk, maar ik hoef geen man, ik heb het prima nu.’ vond ze en ze keek hem achterdochtig aan. ‘En haal het maar niet in je hoofd om één van je liefdespijlen op hem af te schieten!’

‘Precies of ik zou die arme man dat aandoen dat hij met jou …’ begon bewaarengel haar te plagen, maar de deurbel onderbrak hun onderonsje en ze keken elkaar verbaasd aan.
‘Wie kan dat nu nog zijn?’ vroeg ze , terwijl ze al naar de deur stapte.

‘Niels!’ riep ze verrast uit, ‘wat leuk dat je langskomt!’ ze verwelkomde hem met een dikke smakkerd op zijn wang, terwijl hij haar meteen stevig in zijn armen nam om haar eens goed te knuffelen.
Dulcera voelde zijn armen warm om haar heen, en voelde een verlegen blosje opzetten, ‘Je bent net op tijd voor een kommetje soep.’ nodigde ze hem uit, terwijl ze zich uit zijn armen wrong.

‘Dat klinkt lekker,’ vond hij terwijl hij met dikke tegenzin zijn vriendinnetje losliet, ‘maar ik kom eigenlijk vragen hoe het met Salu is? Ik voel me een beetje schuldig, in al die jaren dat ik al instructeur ben is dit de eerste keer dat er iemand zich pijn doet!’ Hij keek er nogal schaapachtig bij en Dulcera kreeg meteen medelijden.
‘Ah, trek het je niet aan, Salu had zelf maar wat voorzichtiger moeten zijn, ‘t was de eerste keer dat ze ging klimmen, maar ze moest natuurlijk meteen doen alsof ze spiderwoman is!’ sprak ze troostend.

‘Mja, toch, … evengoed, ik had jullie eerst meer uitleg moeten geven …’ vond hij.
Dulcera keek hem monsterend aan en deed alsof ze diep nadacht. ‘Ik weet het goed gemaakt!’ zei ze, ‘Als je nu mee gaat helpen op het Kerstfeest van het schipperskwartier, dan is alles vergeven en vergeten!’
‘Hoe kom je daar nu weer bij? ’t Schipperskwartier, dat is toch met de dametjes van plezier hé? Ga je van beroep veranderen?’ keek hij haar plagend aan.
‘Maar neen!’ zei ze verontwaardigd. ‘Die verpleegster die Salu verzorgd heeft en die Lieven ook bleek te kennen in de sporthal deze ochtend, weet je nog?’ Hij knikte instemmend. ‘Wel, Lieven en die verpleegster helpen al jaren op dat kerstfeest, en ze vroegen of we ook zin hadden om te komen helpen. Salu en ik gaan natuurlijk al zeker!’

Hij keek zijn vriendinnetje monsterend aan.
‘Het lijkt me erg leuk om iets te doen voor die mensen,’ vond hij, ‘en als ik op deze manier bij jou in de buurt kan zijn ga ik dat zeker doen!’ hij keek haar nog eens diep in de ogen.
Dulcera bloosde bij al die aandacht van haar vriendje, het leek wel of … voelde ze nu de eerste voorzichtige rupsen in haar buik kriebelen?
Nee, geen rare dingen in mijn hoofd halen, dacht ze.
‘Kom, voordat de soep koud is, schuif gezellig aan!’ Om zijn aandacht af te leiden ging ze voor naar de keuken. In haar ooghoeken zag ze haar bewaarengel nieuwsgierig vanachter de soeppot komen kijken.

Die gadverse dondersteen gaat toch niet in ’t geniep pijlen zitten afvuren? Vroeg ze zich af, en ze keek nog eens goed. Hij zag er echt wel zelfvoldaan uit vond ze, waar was die mee bezig?!

Bewaarengel stak tevreden het flesje met kriebeldrank weg, voor zijn Dulcera waren paardenmiddelen nodig. Gelukkig had hij dit recept van de oude liefdesengel gekregen. Als dit niet hielp om de vlam aan te wakkeren dan ging niks helpen, dacht hij. Alleen jammer dat het een paar dagen duurde voor het volledig actief werd, maar als zijn berekeningen juist waren, en hij had de juiste hoeveelheid in de soep gedaan, dan zouden ze tegen kerstavond dolverliefd op elkaar moeten zijn! Terwijl hij tevreden in zijn handjes wreef dook hij de avondlucht in. Die twee konden het wel eventjes zonder hem en hij had nu even heel erg snel dringende zaken te bespreken met Salu!

Na de soep moest Dulcera Niels met tegenzin naar huis sturen. Ze had nog een hoop verbeterwerk voor school en ze had zo het idee dat er niet veel verbeterd ging worden als hij er bij bleef zitten! Niels ging met tegenzin terug naar huis, ‘Tot zaterdag dan!’ zei hij bij het afscheid. Hij zou haar rond vijf uur komen oppikken, want ze waren het er roerend over eens dat Salu elke kans moesten krijgen om met Lieven alleen te zijn!

‘Wanneer ga je nu eindelijk eens toegeven dat je Niels toch wel heel erg leuk vind?’ vroeg bewaarengel, nog voor de deur helemaal dicht was.
‘Ik vind hem toch leuk?’ zei ze verontwaardigd, ‘En ik geef dat toch toe?’ ze keek hem onschuldig aan, goed genoeg wetende waar hij op aan stuurde.
‘Hmm … ik vind dat je lang genoeg lopen treuren hebt!’ vond hij met gekruiste armpjes terwijl hij haar streng aankeek.
Dulcera’s vorige vriend was vijf jaar geleden om sigaretten gegaan en nooit meer terug gekomen.

‘Ik loop toch niet te treuren, ik heb ondertussen toch al een keer …’ haar stem stierf weg toen ze aan haar laatste vrijer dacht, een echte remedie tegen relaties was dat. Een charmeur die met mooie praatjes geprobeerd had om haar in zijn bed te krijgen en eenmaal dat gelukt was niet wist hoe vlug hij haar de deur uit moest werken om daarna niets meer van hem te laten horen. Ze had zich maanden lopen afvragen of ze nu echt zo slecht was in bed, of dat ze iets verkeerd gezegd of gedaan had …
Nee, met Niels wou ze de fout niet maken om een mooie vriendschap te verpesten door iets met hem te beginnen.

‘Kwezelke!’ begon hij haar te plagen.
‘Pffft … plagen is om liefde vragen!’ antwoordde ze, terwijl ze naarstig aan de slag ging met haar werk voor school en daar had hij even niet van terug!

Niels was echter niet naar huis gereden, maar naar Salu. Nu hij haar wist wonen wou hij zijn stoutste schoenen aantrekken en de beste vriendin van zijn liefste om hulp vragen. Hij wou Dulcera in zijn armen nog voor het jaar om was en, in oorlog en liefde is alles toegestaan vond hij!
Ongeduldig duwde hij op het knopje van de bel … en toen nog eens … en daarna nog een keer extra … en dan nog eens om zeker te zijn.

Jawadde! Wat een ongeduldig schepsel heb ik nu aan mijn bel hangen, dacht Salu.
’t Is Niels, ik kom even kijken of alles oké met je is?’ De parlofoon maakte het geluidje dat hem vertelde dat hij naar boven kon gaan.
‘Niels, wat een leuke verrassing!’ vond Salu en ze liet hem graag binnen. Nu ze de gezegende kans kreeg om dat interessante vriendje van Dulcera aan de tand te voelen ging ze die niet laten voorbijgaan!

‘Ja, ik voelde me wat schuldig dat jij je hebt bezeerd,’ vertelde hij, terwijl hij bezorgd naar haar ingezwachtelde voet keek. ‘In al die jaren dat ik instructeur ben heb ik het nog nooit meegemaakt dat er iemand zich echt pijn doet.’
Salu bekeek hem ongelovig, ‘Dat is straf? Ik ben de eerste of wat?’
Niels stond steeds ongemakkelijker met zijn voeten te draaien, ‘Ja …’
‘Dus, in al die jaren dat jij aan touwtjes bengelende mensen instrueert heeft zich echt nog nooit niemand verwond?’ Salu keek ongelovig. ‘In al die jaren echt nog niemand?’ herhaalde ze.

‘Inderdaad, ik wou het met mijn eigen ogen zien dat alles nu in orde is, ook voor mijn eigen gemoedsrust hoor!’ bekende hij.
‘Ge zijt iets liefs gij!’ vond Salu glimlachend, terwijl ze hem naar de zetel wees. ‘Gooi jezelf maar ergens neer! Is rode wijn goed?’ vroeg ze? ‘Want die heb ik een uurtje terug ontkurkt.’ Ze hinkelde al naar de keuken om een extra glas.
Niels zat stil in de zetel en wist niet meer wat zeggen, totaal overdonderd door de directheid van Salu.

‘Ja, ja, rood is goed!’ zei hij om toch iets te zeggen.

Salu plofte al naast hem neer. Met bemoedigende plofjes op zijn knie vroeg ze, ‘En? Vertel ne keer, hoe kan ik helpen om dienen ijsblok te ontdooien? Want ons Dulcieken is niet van de rapste als het gaat om haar hartje bloot te geven zelle!’
Niels zat haar ongelovig aan te staren, dit was wel erg straf vond hij. Hij kwam om haar uit te vragen en ze draaide gewoon de rollen om! En het strafste was wel dat hij niet wist hoe ze hem dat geflikt had!

‘Hoe … hoe …, ‘ stamelde hij, met een vuurtorenrood gezicht.

‘’k Wist het!’ ging Salu onverstoorbaar verder. ‘k had het al lang gezien, de manier waarop jij naar ons Dulcieken kijkt spreekt encyclopediedelen zelle!’ Met een vette knipoog ging ze verder ‘En mijn kleine teen had het ook al lang aangekondigd. Die voelt zo’n dingen van drie straten ver en, is nog nooit mis geweest!’
Niels, duidelijk onder de indruk over zulke waarheidsgetrouwe observaties, wist met zichzelf weer even geen blijf meer.

‘Je hoeft van mij geen bang te hebben hoor!’ zei ze zachtjes ‘ Dit blijft tussen ons!’ en ze keek zo samenspannend dat hij in de lach schoot.
‘Jullie zijn alle twee onbetaalbaar!’ vond hij, ‘Ik versta heel goed hoe het komt dat jullie zo goed overeenkomen!’

Salu keek eens lief en schonk hem nog eens in, ‘Allez, vertel ne keer, hoe gaan we ons diepvriezerke ontdooien?’ Vroeg ze met een bemoedigend glimlachje.
‘Wel, ik heb weet het niet meteen? Ken jij haar zwakke plek?’ vroeg hij.
‘Tuurlijk ken ik die, maar of ik ze je ga verklappen?’ Antwoordde ze plagend.
‘Liefst wel!’ zei hij zuchtend ‘Ik wacht al vijf jaar. Ik ben het vierkant beu en ik wil ze zo rap mogelijk in mijn armen!’ Hij keek er zo zielig bij dat Salu ter plekke wegsmolt voor deze charmante man.

‘Ok, ik ga u ne keer zeggen hoe ge het moet aanpakken! Luister’ En samenzweerderig vertelde ze hem hoe hij het hartje van Dulcera kon inpakken
…

Opmerkingen:

Een super duo vervolgverhaal
met Dulcera en Salu in de hoofdrollen

Dit hoofdstuk werd geschreven door Dulcera

Geplaatst op: woensdag 7 december 2005 om 01:46 uur.

Veel te vroeg ging die zondag de wekker in de slaapkamer van Dulcera. De klokradio speelde ‘It’s o so quiet’ van Bjork, en ze gaf het ding kreunend een mep. ‘Goeiemorgen, morgen, goeiedag!’ bewaarengel was naar goede gewoonte weer krijsend van de partij, ‘Opstaan, opstaan, het leven wacht op niemand hoor!’
‘Naar welke serie heb je nu weer liggen kijken, ik herken die zin precies ergens van?’ mompelde ze slaperig, de ochtend was nu niet bepaald haar favoriete moment van de dag.

‘Kom, kom, kom, vlug, vlug, vlug, eten, koffie, wasje, tandjes poetsen, beetje maquilleren –want je ziet er weer tamelijk ellendig uit moet ik heel eerlijk zeggen – en hop, weg ermee!’
Verbluft bleef ze halfweg het rechtop komen steken. ‘Hoezo, ik zie er ellendig uit?’ monsterend keek ze waar de pestkop uithing.
‘Ja, ellendig, ja!’ herhaalde hij.
‘Zeg mateken, ik ben ook al op leeftijd he? Ik kan er niet eeuwig fris en jong uit blijven zien!’

Schaterlachend landde bewaarengel naast haar op het donsdeken, ‘Voilà, zo doe ik dat zie, je bent meteen klaarwakker!’ en hij keek er weer erg slim bij.
Dulcera slofte naar de ontbijttafel, zette koffie en at een kom cornflakes –de soort waarvan de reklame beloofde dat je er slank van werd, maar die bij haar niks noppes nada deed – terwijl bewaarengel ongeduldig heen en weer vloog.
‘Je gaat toch dat leuke lingeriesetje aantrekken dat je deze week met Salu kocht hé?’ vroeg hij, terwijl hij makkelijk op de rand van de doos cornflakes ging zitten.

Dulcera’s gedachten gingen naar het winkelmiddagje. Toen de mannen verdwenen waren, en Anneke haar Bart gevolgd was, waren ze in de lingeriewinkel gesukkeld. Salu had haar een sexy lingeriesetje aangesmeerd, in fris lentegroen, terwijl ze zich zo veel comfortabeler voelde in haar degelijke witte sportbehaatjes.
‘Ik denk het niet hoor! We gaan tenslotte muurklimmen, dan is een sportbeha toch meer aangewezen!’ vond ze.

‘Allez, onze kwezel zal nog ne keer deftig witgoed aantrekken!’ vond bewaarengel plagend, terwijl hij in en uit de cornflakesdoos kroop en de vlokken in het rond strooide, ‘Dat je dit spul binnenkrijgt zeg!’ mompelde hij terwijl er weer een handje vlokken in het rond vloog.
‘Wil je daar wel eens mee ophouden!’ kreet ze verschrikt, strakjes kon ze eerst de keuken nog opdweilen voor ze vertrok, het was al acht uur en ze moest om negen uur in de sporthal zijn! De doos cornflakes verdween in de kast terwijl ze verder ging ‘En daarbij, niemand ziet wat ik onder mijn kleren draag, ik wil me gewoon comfortabel voelen!’

‘Kwezel!’ wist bewaarengel, ‘Weet je nog wat Salu’ke zei? Als je sexy ondergoed draagt dan voel je je ook sexy en straal je dat uit! Dragen dat setje!’ eiste hij.
‘Ja, ja, we zullen sebiet wel zien!’ mompelde ze, en slofte naar haar kleerkast.
Ze nam de sportieve bruine broek met massa’s zakken en het frisgroene polo shirtje met net niet uitdagend decollete uit de kast. ‘Is dit niet wat te … kweet niet … om te gaan muurklimmen?’ vroeg ze.
‘Zolang je dat groene setje eronder draagt is het me allemaal gelijk!’ vond de kleine fladderaar.

‘ok, ok, ik zal ne keer kijken.’ En morrend nam ze de slip en het behaatje uit de schuif. De slip vond ze prima, het was een heupslip en die droeg ze graag, strings vond ze maar niks, die kropen altijd waar ze niet moesten zijn, maar deze heupbroekjes vond ze prima. Het frisgroen was mooi en het satijnen biesje maakte het net dat beetje sexy’er. Alleen die beha, daar was ze niet zeker van, het ding had beugels én paddings, en ze twijfelde of dat wel comfortabel genoeg ging zijn voor een ochtendje muurklimmen.
Zuchtend trok ze de beha aan, en ging monsterend voor de spiegel staan.

‘Waauw!’ bewaarengel floot tussen zijn vingers, ‘Je lijkt ineens een echte vrouw nu!’ keurend vloog hij op borsthoogte.’ Je hebt zowaar een decolleté! ‘ zijn blik zei alles.
Dulcera stond perplex, dit had ze nu nog nooit meegemaakt met haar bewaarengel! ‘Zeg, zal’t gaan ja!’ met een giftige blik naar haar bewaarengeltje trok ze haar kleren aan en keurde zichzelf in de spiegel, hij had gelijk, door die beha kwam haar figuur zoveel beter uit. Ja, ze kon er zo best mee door!
Tevreden met zichzelf en haar outfit maakte ze zich verder klaar voor het muurklimmen.

Tien minuutjes voor negen uur parkeerde ze haar wagen op de parking van het sportcentrum, en na nog een keertje ‘Hou jij je manieren hé!’ gesist te hebben naar haar bewaarengel ging ze binnen.
Het was er rustig. Niels zat aan de bar koffie te drinken, en sprong meteen op toen hij haar zag. ‘Hey Dulcie! Leuk dat je’r bent!’
Met een zoen op zijn wang begroette ze hem, ‘Zijn de anderen er nog niet?’ ze keek rond, Salu en Lieven waren nergens te bekennen.
‘Nee, we zijn de eersten.’ hij bekeek haar nog eens goed en zijn blik bleef op borsthoogte hangen, ‘Je ziet er goed uit, heb je iets met je haar gedaan?’ vond hij.

Vanuit haar ooghoeken zag Dulcera haar bewaarengel gierend van de pret boven Niels’ hoofd hangen. Die gadverse plaaggeest, dacht ze.
‘Ik doe mijn best om er redelijk uit te zien he?’ zei ze, ‘Zeg, nu we hier toch als eersten zijn, kunnen we dan al eens vlug gaan oefenen? Ik wil geen modderfiguur slaan als de anderen er zijn!’
Niels zag het wel zitten om enkele ogenblikken alleen te zijn met zijn jeugdvriendinnetje, na de breuk met zijn vriendin was hij gaan nadenken over het soort vrouw waar hij zich oud mee zag worden, en elke keer opnieuw was Dulcera in zijn gedachten gekomen.
Nu hij haar zo bij zich had voelde hij al wat rupsjes kriebelen, en hij greep de kans om haar dicht bij zich te hebben met twee handen.

‘Ok, kom, de klimmuur is hier om het hoekje, en de harnassen hangen al klaar.
‘Vliegensvlug hielp hij haar in het harnas.
Dulcera voelde zich niet goed, de riemen zaten gek rond haar billen, ‘Ben je zeker dat het zo moet?’ vroeg ze aarzelend, ‘Dit voelt niet zo comfortabel hoor!’
Niels keek de riemen nog eens goed na en stelde haar gerust, ‘Je moet er alleen een beetje aan wennen, klim maar naar boven, dan wen je er het snelste aan! Neem de groene grepen, dat zijn de makkelijkste.’ Wist hij, en ze begon te klimmen.
Op één twee drie was ze enkele meters opgeschoten.
‘Niet naar beneden kijken hoor!’ riep Niels, waarop ze dat natuurlijk meteen deed.
Het was al akelig hoog, en verschrikt greep ze de touwen vast. Ze voelde hoe haar beugelbeha mét paddings een vreemd manoeuvre maakte, en keek verschrikt naar haar boezem.

‘Awel? Wat is dat hier? Zo zonder ons begonnen?’ Lieven en Salu waren de zaal binnengekomen en keken waar Dulcera uithing.
Salu lachte en wees, ‘Dulcie, lieveken, ge hebt vier borstjes!’ schaterde ze uit.
Verschrikt draaide Dulcera zich met haar rug naar Lieven en Salu, maar Niels kon onder de touwen door kijken, en ze zag hoe hij met fonkelende oogjes stond te grinniken.

‘Het is allemaal Salu haar schuld!’ vond Dulcera, en ze keek beschuldigend naar haar vriendin, die ondertussen rood aangelopen op de grond zat te schateren van de pret.
‘Mijn schuld?’ vroeg ze, half stikkend van het lachen.
‘Ja, jouw schud, jij hebt me die rare beha aangesmeerd!’ wist ze verontwaardigd, ze was eventjes helemaal vergeten dat er twee mannen met van pret blinkende oogjes op stonden te kijken, en met een knalrood hoofd sloeg ze haar armen voor haar borstjes, alle vier …

Niels liet haar vliegensvlug weer naar de grond zakken, en keek haar troostend aan.
‘Iedereen kan zoiets tegen komen.’ vond hij ‘Ik had misschien duidelijk moeten zeggen dat je moest zorgen voor kleren waar je vlot in kan bewegen?’
‘Gelijk hoe, ik klim niet verder met die rare beha aan!’ keek ze zielig, ‘Kan jij me effe naar de kleedkamertjes wijzen? Ik heb een reserve-beha in mijn sporttas zitten, ik zal me stukken comfortabeler voelen als ik ze verwisseld heb!’
Hier vlakbij is de kleedkamer van de instructeurs’ wist Niels, terwijl hij haar harnas al los klikte, kom maar mee stumperdje!’ grinnikte hij, de beha zat nog steeds niet zoals het hoorde en het bleef een gek gezicht. ‘Alhoewel ik zo’n vrouw met vier borstjes nog niet zo’n raar idee vind! Het kan nooit kwaad om een reserve en een extra te hebben hé?’ plaagde hij haar.

Salu bleef er bijna in, en Lieven keek lachend naar zijn schaterende vriendin, hij begon haar steeds leuker te vinden, en het was vreemd hoe goed de twee vriendinnen op elkaar leken en toch compleet anders waren!
Terwijl ze aan haar beha frunnikte volgde Dulcera Niels naar de kleedkamers. Als vanzelfsprekend ging hij mee binnen, ‘Laat me nu dat onding eens bekijken?’ vroeg hij, terwijl hij plagend met een vinger haar truitje naar voor trok om in haar decolleté te kunnen loeren.
‘Helaba! Zijt gij nu niet verlegen?’ kreet ze, ‘Blijf jij nu maar netjes buiten wachten!’ verontwaardigd keek ze hem aan.
‘Ah, doe nu toch niet zo preuts, ik heb je potdorie al in monokini op het strand gezien, dat is me dunkt nog een heel eind bloter dan nu!’ hij legde zijn beide handen rond haar middel en trok haar wat dichter naar hem toe. Dulcera wist niet waar ze het had, wat had die nu? Vroeg ze zich af, zo kende ze hem niet! ‘Eugh … toen met die monokini is al jaren geleden hoor! Dat telt niet meer!’ Ze probeerde zich uit zijn armen te wringen en hij liet haar los.

‘Tja, dan ga je moeten kiezen,’ wist hij ‘deze deur kan niet op slot, dus ofwel blijf ik de deur bewaken, ofwel loop je het risico dat er een vreemde instructeur komt binnenstappen?’ plagend keek hij haar aan.

Dulcera dacht even diep na, tenslotte was hij haar schoolvriendje en hij had haar inderdaad al naakter gezien …. Ah, waarom ook niet, dacht ze en met een vlugge beweging trok ze het truitje over haar hoofd, nam de reserve beha uit haar sporttas en trok deze vlug aan.
Niels stond perplex, hij had verwacht dat ze hem gewoon zou buiten sturen, maar nu werd hij getrakteerd op een onverwachte show! Zou ze nu toch niet zo’n kwezeltje zijn als hij dacht? Hij gaf zijn ogen goed de kost terwijl Dulcera zich verder aankleedde.
‘Voilà si! Ik voel me al een gans ander mens!’ knikte ze tevreden, ‘Gaan we terug naar Salu en Lieven?’ vroeg ze met haar onschuldigste gezicht, ze deed net of ze zijn verwarring niet merkte.
‘Ok, kom, kwezelke!’ zei hij en sloeg een beschermende arm om haar schouders, ‘Alhoewel, ik denk niet dat kwezelkes zo leuk staan met sportbehaatjes!’
Ze keek hem onzeker aan. Die had precies zijn ogen wel erg goed de kost gegeven, vond ze ‘Bwah, kijk, als er niet veel op ’t schap staat kan het ook niet gaan doorhangen he?’ wist ze met een knipoogje, terwijl ze net deed of ze die arm niet opmerkte.
Niels schaterde het uit, dit was weer zo’n typische opmerking voor haar!

…

Opmerkingen:

Een super duo vervolgverhaal
met Dulcera en Salu in de hoofdrollen

Dit hoofdstuk werd geschreven door Dulcera