Grenzen stellen!
Het was al na de middag, de leerlingen werden druk en rumoerig, het lange stilzitten op de schoolbanken begon zijn tol te eisen en Ahmed kon niet meer op zijn stoel blijven zitten. Hij liep rond in de klas en keek over de schouder van Matthias mee hoe deze zijn taak oploste. Matthias keek even verstoord op naar Ahmed, maar hij zei niks.
“Ahmed, ga eens terug op je plaats zitten! ” vroeg ik.
Hij keek op, met een verstoord gezicht, de verveling stond er overduidelijk op te lezen.
”Ik mag toch eens kijken hoe Matthias die taak doet?” zei hij, “Zaag eens tegen een ander!”
Dit taalgebruik kon ik niet over mij laten gaan, ik moest ingrijpen!
“Ahmed! Niet te ver gaan kereltje! Op je woorden letten!” corrigeerde ik hem.
“Oh, ga ik te ver?” vroeg hij, en plotseling verscheen er een ondeugende fonkeling op zijn snoet
Ik voelde al dat er wat ging komen, maar speelde toch maar mee …
“Ja! Je gaat véél te ver!” overdreef ik, ik rolde met mijn ogen en ging wat rechterop zitten
Er brak een lach door en met een grote grijns antwoordde hij:.
“Ah, maar dan moet ge dat zeggen hee! Dan kom ik wat dichter!” En met oogjes die fonkelden van plezier kwam hij naast mij staan.
Blijf dan maar serieus als leerkracht….
