Bewaarengel – Kerstverhaal Hoofdstuk 3: Shoppen
Geplaatst op: woensdag 7 december 2005 om 00:47 uur.
Net toen bewaarengel het ganse plan had uitgelegd ging de telefoon.
“Wie zou dat nu zijn?” vroeg Dulcera en ze haastte zich om op te nemen.
Blij verast voerde ze het gesprek en stemde in met het plan van Salu, terwijl ze verwonderd naar bewaarengel keek. Eenmaal de hoorn weer neergelegd keek ze hem vragend aan.
“Jij bent toch de ganse tijd hier geweest?”
“Ja, maar bewaarengeltjes kennen een truckje of twee om op meerdere plaatsen tegelijk te zijn hoor!” zeer zelfvoldaan keek hij vanonder zijn wenkbrauwen.
“Gelijk hoe, het is sterk! Salu vroeg of we strakjes samen gaan shoppen, ze is aan een feestelijke outfit toe voor een personeelsfeestje.”
“Mooi, dit deeltje is dan toch al voor elkaar, maak jij je nu maar klaar om te gaan winkelen, een beetje make-up zou niet slecht zijn, je ziet kweetniethoe bleekjes!” monsterend keurde hij haar.
“O? Merci zeg! Jij weet ook wel hoe je de vrouwtjes moet charmeren!” toch een beetje op haar tenen getrapt maakt ze zich klaar en opgetalloord voor het uitje.
Op het afgesproken uur zat Dulcera –natuurlijk weer veel te vroeg – te wachten in de taverne waar ze altijd eerst iets dronken voor ze het shopping center onveilig maakten. Omdat ze toch wat te vroeg was amuseerde ze zich met het gadeslaan van de winkelende menigte. Het was flink druk, de galerij was al mooi versierd en in volle kerstsfeer, er hingen wondermooie versieringen, en alle etalages waren knap ingericht!
Ze zag een hoop mama’s met weerspannige kinderen, vermoeide papa’s die sluiks keken naar frisse jonge meisjes en de sporadische vrijgezel die –zielig!- alleen zijn inkopen deed.
“Hmm … die is zeker niet mis!” vond ze, terwijl bewaarengel zo onopvallend mogelijk in de richting sloop van het koekje dat bij haar koffie lag.
“Ja, ja, jij bent al van ’t straat, en ik vind persoonlijk dat Cupido zijn pijlen al eens op een ander dan op jou mag richten, ik heb kweetniethoeveel werk om jou op het zedige pad te houden!” lichtjes verontwaardigd scheurde hij het papiertje van het koekje en keek wat er inzat.
“Hmmm … een speculoosje!” en enthousiast beet hij er een hoekje af.
Schuin over hen zat een dametje verbaasd naar het zwevende speculoosje te kijken. Dulcera zag hoe ze haar bril schoonmaakte om beter te kunnen zien. Om de schijn op te houden deed ze alsof ze met het koekje speelde waarop het dametje verward een andere kant uitkeek.
“Zeg! We zitten hier wel tussen een massa mensen he? Probeer je wat onopvallender te gedragen!” siste ze bewaarengel toe.
“pffft, die oude doos is toch al seniel én dement, wat maakt dat nu uit! En daarbij …” zijn uitleg werd onderbroken door Salu die enthousiast kwam aanwandelen en Dulcera bij wijze van begroeting een flinke smakkerd op haar wang gaf.
…
Opmerkingen:
een super duo vervolgverhaal
met Dulcera en Salu in de hoofdrollen
Dit hoofdstuk werd geschreven door Dulcera
