Bewaarengel – Kerstverhaal Hoofdstuk 4: Drie musketiers
Geplaatst op: woensdag 7 december 2005 om 01:10 uur.
Salu, koket als altijd, plofte breedlachend op de stoel naast Dulcera.
‘Zo, ik merk niet de eerste te zijn en zeggen dat ik ook een uur te vroeg vertrokken ben, hahaha!’ die heeft dit uitje meer dan nodig, dacht ze er stiekem achteraan.
‘Zeg, zoeteke, ben jij stiekem onder de zonnebank gegaan? Jij hebt zo een mooi kleurtje. Ik voel mij ineens bleek hoor, denk dat we straks maar even langs de maquillagestandjes moeten wandelen.’
Dulcera keek veelbetekenend naar bewaarengel, Salu was hier inderdaad echt wel aan toe! En ze prees zichzelf gelukkig dat ze eerst de moeite had genomen om zich deftig te maquilleren! Ze vond altijd dat ze zo afstak tegen haar vriendinnen. “Tuurlijk gaan we dat strakjes doen, maar eigenlijk heb je dat niet nodig hoor, je ziet er zo ook heel knap uit!”
Salu kreeg de kans niet om te reageren want Anne kwam ook binnenvallen.
Letterlijk, want ze struikelde over de handtas van Salu, die naar gewoonte weer haar halve huishouden had meegebracht.
Ze herwon haar evenwicht, keek even boos naar de handtas, en deelde dan drie kusjes in de lucht uit.
‘Ha mensen, ben ik weer de laatste? Tja om jullie te vroeg af te zijn moet ik wel vroeger opstaan, zoveel is duidelijk.’ Elegant als gewoonlijk ging ze netjes zitten en wenkte naar het meisje dat bestelde.
Dulcera en Salu keken even veelbetekenend naar elkaar, Anne was de elegantste van de drie, zoveel was zeker, maar of ze ook de meest attente was?!
‘Willen jullie ook nog koffie? Dulcie, liefje wil jij voor mij een decaf’je bestellen? En vergeet de zoetjes niet hoor! Ik wil me eerst nog even opfrissen, beetje bijlippenstiften en zo je weet wel?’ en elegant trippelde ze richting damestoiletten.
Onzeker keek Dulcera haar vriendin na, het is dat het zo’n schat kon zijn, want anders … voor ze haar gedachtengang kon afmaken kwam Salu tussen.
‘Dulcera’ken, uw koekske is aan het zweven …!’ Salu keek vreemd naar het speculoosje, waarop bewaarengel tevoorschijn plopte.
‘Ha sé, pampermans,’ lachte Salu opgelucht, ze had eventjes aan haar hoofd getwijfeld. ‘Moet jij je niet neutraal opstellen als er stervelingen in de buurt zijn?’
Dulcera gaf haar bewaarengel een nijdige tik op zijn rug.
‘Ik ben er wel niet mee akkoord dat jij je te pas en te onpas aan iedereen laat zien hé, ik claim eigendom hoor.’ ze keek er zeer eigenwijs bij.
Bewaarengel keek hoogst verontwaardigd. ‘Luister ik heet geen pampermans of gelijk wat, noem mij maar … eugh … noem mij maar … Kevin!’ en met een blik van –wie doet mij wat?- kruiste hij zeer zelfvoldaan zijn armpjes.
Whoehahahaaha, Salu sloeg dubbel van het lachen, Dulcera verslikte zich in haar koffie en proestte een hele zwik over zijn vleugeltjes.
‘Ik dacht meteen al toen ik je zag dat je een echte Kevin was ‘ schaterde Saluutje het uit.
Dulcera, druk in de weer met papieren zakdoekjes, probeerde de arme bewaardrommel droog te doppen.
‘Dulcie’ sprak hij sip, ‘het is goed dat ze jouw vriendin is hé want anders….’
‘Het spijt me hoor, maar kon je geen stoerdere naam verzinnen. Je vliegt wel maar hebt geen handtas hé, kan het nog verwijfder? Wie noemt er zichzelf nu Kevin?’
Hoe gekwetster bewaarengel keek, hoe harder de vriendinnen moesten lachen!
Dulcera’s tranen dropen over haar wangen.
‘Vlug, dop me snel droog, met natte vleugels ben ik voor iedereen zichtbaar en jullie zijn de enigen die me mogen zien, anders krijg ik weer last met die van hierboven!’ bang priemde hij zijn kleverige handje naar de lucht toe.
Vanuit haar ooghoek zag Dulcera Anne terugkomen, ze greep bewaarengel bij zijn lendendoekspeld en kieperde hem in de handtas van Salu, de enige handtas die groot genoeg was, maar waar hij pijnlijk bovenop haar sleutels terechtkwam.
Anne hoorde een kermend geluid uit de handtas komen en zag de vriendinnen, met overduidelijke lachsporen hard hun best doen of er niets aan de hand was.
‘Oké, zeg het nekeer, wat heb ik weer gemist? Ik mis ook al de lol hé, ’t is ook altijd hetzelfde’
‘O, neen hoor, gewoon, slappe lach hé, met onnozelheid’ poogde Dulcera zich eruit te foefelen.
Salu was overduidelijk heel erg druk bezig haar handtas te herschikken.
‘Die twee zijn duidelijk wat van plan’ dacht Anne, ‘Maar ik laat ze gewoon in de waan, straks pruts ik het er wel uit.’ daarbij, ze had nog een beetje lastig nieuws dat ze wou vertellen, en nu die twee er toch niet met hun hoofd bij waren …
‘Schatjes, vandenamiddag zal ik jullie misschien even verlaten he, ik heb zo een beetje afgesproken met Bart.’
‘BART?’ klonk het in koor.
‘Ja, je weet wel hé, Bart van de Bank.’
Grinnikend keken de twee elkaar aan.
‘Zo, en zie ik daar nu een blosje verschijnen?’ plaagde Dulcera.
‘Mja, misschien wel,’ klonk het een beetje schaapachtig. ‘We hebben elkaar nu al drie keer gezien, voor een veilig afspraakje tijdens de lunchpauze en straks komt hij weer. Het zou wel kunnen dat hij een collega meebrengt. Het scheen vandaag niet te lukken om er van tussen te muizen, alleen en zo.’
Dulcera snapte meteen dat hier de hand van haar bewaarengel achter zat.
De schat, en we hebben hem nog wel zo geplaagd, dacht ze er schuldig achteraan.
Salu had van dit alles niets door en zag niet dat de twee meiden elkaar met vette knipogen bestookten. Ze was gehaast om te vertrekken, die nieuwe feestoutfit moest vandaag gekozen worden!
‘Dus, als ik het goed heb, moeten we maar eens in gang schieten hé meiden. Als Anneken ons straks in de steek laat voor haar bink dan is het gedaan met vrouwendag.’
‘Jamaar, als die collega meekomt danne … houden jullie die mens wel even bezig hé? Dat ik met Bart eventjes kan tête à tête ..’ weifelde Anne eventjes.
‘Tuurlijk doen we dat. We zijn toch vriendinnen voor iets hé’ floepte Dulcera er iets te enthousiast uit om volledig onopvallend te zijn.
Salu bekeek haar vreemd. Dulcera was niet de rapste om mannevolk te entertainen, het kind was wel charmant en goedlachs, maar ze vond dat de mannen haar al te veel en te opdringerig lastig vielen.
Monsterend keek ze haar aan ‘Moet jij iets vertellen soms?’
Dulcera die nooit iets lang kon verborgen houden deed haar uiterste best. Terwijl ze op haar tong zat te bijten zag ze een sepia engeltje uit de handtas van Salu komen piepen dat haar een duidelijk signaal gaf van hard te zwijgen.
‘Ach, laat haar maar, ze is dringend aan een uitje toe,’ lachte Anne vlot het hele geval weg.
‘Mja ’t is waar’ bevestigde Dulcera met blozende kaakjes.
‘Inderdaad, zo lijkt het wel hé’ vond Salu en wijl haakte ze haar vriendinnen spontaan in de armen om als de drie musketiers de hal af te struinen.
Salu begon te tateren en te tateren over alles wat ze dacht te doen.
Bewaarengel, onderklutst en vol blauwe plekken van in die beruchte voorzienigheidshalve rijk bedeelde handtas te verzeilen, lachte in zijn gesuikerde koffie-met-melk-vuistje.
‘Wat een deksels plan heb ik weer op touw gezet’ broedde hij verder ‘En als straks Anne haar Bart komt zal die collega heel toevallig de bink zijn waar Salu’tje haar hart heeft aan verloren. Dat gaat lappen geven.’
En zie eens hoe die drie vriendinnen op elkaar inspelen, de schatten. Alledrie in de opperste overtuiging elkaar te helpen.’
Een warm gevoel maakte zich van hem meester.
‘Dat is zelfs enkele blauwe plekken waard ‘besloot hij toen hij zijn vleugel probeerde los te trekken van een notaboekje.
‘Sappernondepiepeloerepatat, ik moet echt eens leren aan mijn Dulcera van iets minder suiker te gebruiken. Die troep plakt als lijm.’
Mopperend zocht hij een makkelijke houding en berustte in zijn lot.
…
Opmerkingen:
een super duo vervolgverhaal
met Dulcera en Salu in de hoofdrollen
Dit hoofdstuk werd geschreven door Salu
