Bewaarengel – Kerstverhaal Hoofdstuk 5: De kerstbal
Geplaatst op: woensdag 7 december 2005 om 01:12 uur.
Dulcera wist dat ze haar bewaarengel zo snel mogelijk weer schoon moest zien te krijgen, de arme drommel kon toch niet voor iedereen zichtbaar door het koopcentrum fladderen?
Terwijl ze, met haar gedachten bij haar bewaarengeltje, naar de etalages keek kreeg ze ineens een idee!
“Hee, meisjes, kijk daar nu eens, dat heb ik nu nog nooit gezien! Nu verkopen ze al ondersteboven kerstbomen!”
De vriendinnen keken naar de winkel met interieurspullen. Er stond inderdaad een reuze-grote boom, die gewoon ondersteboven vastgemaakt aan het plafond hing, en ernaast hingen nog een paar kleinere exemplaren. Allemaal smaakvol gedecoreerd, dat wel, maar een zeer gek zicht!
“Wie koopt dat nu?” vroeg Dulcera zich luidop af.
“Wel grappig!” vond Salu, “Kom, we gaan ne keer binnen zien!” en ze trok de anderen al mee naar binnen.
Dulcera zonderde zich wat af en keek goed rond. Al snel had ze gevonden wat ze zocht en ze toog naar de kassa om af te rekenen.
“Hee! Wat sta jij daar geniepig dingen te kopen?” Anne kwam vlug kijken wat haar vriendin had gekocht. Dulcera stond met een waanzinnig grote glazen kerstbal in haar handen schaapachtig te kijken.
“Een kerstbal …” antwoordde ze, geheel naar waarheid.
“Zo’n grote, wat ga je daarmee doen?” Salu mengde zich in het gesprek, en ineens had ze het ook door. “Ik denk dat ik het weet!” riep ze uit, en beide vriendinnen wisselden een dikke knipoog.
“Hoe zo? Jij weet het?” Anne keek vreemd naar haar vriendinnen, maar nog voor ze kon doorvragen zag ze plotsklaps niks meer!
Twee grijnzende heerschappen waren vanuit het niets opgedoken, en de ene had zijn handen voor Anne’s ogen geslagen.
“Ra, ra, wie ben ik?” vroeg de handtastelijke plagend, terwijl de andere in plaatsvervangende schaamte, bij zoveel meligheid, niet wist waar te kijken.
Dulcera had het meteen gezien en knipoogde, “t Is toch schoon hé, de liefde?” ze keek hem lachend aan.
De jonge man keek Dulcera aan, en keek nog eens beter.
Dulcera wist even niet waar kijken, gadver zeg! Het ging toch niet waar zijn? Was Cupido nu weer zijn pijlen aan ’t rondschieten?
Schichtig keek ze waar Salu was, maar zij was al weer vol bewondering naar de kerstbomen aan het kijken en had geen oog voor de –totaal niet onaardige- jongeman.
Dat kieken heeft weer niks gezien he? Foeterde Dulcera in zichzelf, en ze vroeg zich af hoe ze de aandacht van Salu op de jongen ging krijgen.
Bewaarengel begon te wroeten in de handtas van Salu, waardoor de handtas vreemd begon te bewegen en Dulcera sprong snel voor de verdachte tas.
“Eugh … Salu’ke? Mag ik effe met je tas tot bij de dames-wc’tjes spurten?” vroeg ze stilletjes, maar toch luid genoeg opdat de heertjes het konden horen.
“Oei! Wat nu? Voel je iets?” vroeg Salu bezorgd, en met haar gedachten bij het maandelijkse ongemak, reikte ze behulpzaam de handtas aan haar vriendin.
“Ja, ‘k denk het …” ongemakkelijk keek ze haar vriendin aan, ze boog zich voorover om in haar oor te fluisteren “hou jij die vriend van Annekes vriend bezig terwijl ik weg ben?” en luidop voegde ze er aan toe “Geeft het niet? Ik ben zo weer terug hoor!” en zonder op antwoord te wachtten spurtte ze de zaak uit.
Anne, Salu en de twee mannemensen bleven verbluft achter.
Gelukkig waren de toiletten vlakbij en met een rotvaartje stoof Dulcera naar binnen, de toiletdame keek verbouwereerd.
“Nou, die heeft haast!” dacht het dametje en ze ging hoofdschuddend verder met het schoonmaken van haar tafeltje.
Met een zucht van pure opluchting sloot Dulcera de deur achter zich.
“Hallooo! Wat waren we aan het doen daar?” met een verontwaardigd gezicht kwam bewaarengel uit de handtas te voorschijn.
“Ikke? Nikske? Ik wou alleen maar vriendelijk zijn! Die mens zag er zo beschaamd uit …” verdedigde Dulcera zich.
“Je hebt je er mooi uitgered, maar ik ben bang dat het al te laat is! Cupido heeft weer zijn pijlen op die sukkelaar geschoten om mij te pesten! De sjamfoeter, de godslasteraar, de, de … “ hij raakte al niet meer uit zijn woorden.
“Kom nu maar hier, hoe sneller je weer proper bent, hoe vlugger je de zaak weer recht kan trekken! Alles is nog niet verloren!” Dulcera ging grondig aan de slag, in gedachten bij haar vriendinnen, ze hoopte maar dat het niet te laat was, en dat haar bewaarengel die pijlen weer kon verwijderen!
“Hee, mag het wat zachter ja! Die veren groeien traag hoor!” verschrikt stopte ze even met soppen. Met een pijnlijk gezicht keek bewaarengel haar aan.
“Had ik het van tevoren geweten dan was ik er nooit aan begonnen.” vond hij met een van pijn vertrokken gezichtje. “Wat was je trouwens met die kerstbal van plan?” vroeg hij.
“Ah, ‘k ging jou daar insteken, dan viel je niet zo op he? Het koopcentrum is toch in kerststemming, en een engelke meer of minder maakt dan niet meer uit hé?” Ze keek hem onzeker aan.
“Goh, dat was leuk gevonden, dus dan ging je met mij de hall rond wandelen? Dat had nog geestig kunnen worden!” grinnikend onderging hij de verdere poetsbeurt.
“Sorry als ik te hardhandig ben hoor, maar ik denk dat we ons moeten haasten! Ze gaan het verdacht vinden als we lang wegblijven!” en grondig schrobde en wreef ze het engeltje schoon.
“Ik wil je niet kwetsen Dulcie’ke, maar eugh … ik denk dat het beter is als je niet meer terug gaat … Salu moet alle kansen krijgen!
Met een beteuterd gezicht stond Dulcera te kijken “Mag ik niet meer mee met de anderen, en kijken hoe het afloopt enzo?”
Bewaarengel had even oprecht medelijden met haar, maar hield voet bij stuk.
“Neem jij nu maar je gsm en laat Salu weten dat je niet meer terugkomt … verzin maar wat, ik ga ervandoor, kijken of ik de zaak nog kan redden!” en met een dof plopje was hij weg.
Dulcera zat triest te kijken. “Mooi is dat” mompelde ze luidop.
De toiletdame hoorde haar bezig, en krabde verwonderd in haar haar, van alle rare klantjes die ze de laatste tijd al had gehad was dit beslist de raarste!
Opmerkingen:
Een super duo vervolgverhaal
met Dulcera en Salu in de hoofdrollen
Dit hoofdstuk werd geschreven door Dulcera
