Bewaarengel – Kerstverhaal Hoofdstuk 6: Verlegenheidsfactor zeven
Geplaatst op: woensdag 7 december 2005 om 01:20 uur.
Anne was helemaal in vervoering van haar Bart. Diens vriend stond er een beetje als derde wiel bij en Saluuke, die het lipje zag van de arme sukkel, voelde haar opvoeding de overhand nemen op de toch wel sexy topjes waar ze stond in te graaien. Ze besloot om schijnonopvallend zijn aandacht af te leiden zodat haar vriendin een beetje meer tijd had om haar vlinders te kalmeren.
Ze trok haar stoutste schoenen aan en stapte zelfzeker op hem af.
“Zo gaat dat dan hé,” sprak ze spontaan met sprankelende lach. “Die jeugd heeft nog geen controle hé?” –en ze gaf er een ondeugende knipoog achteraan.- “Ik ben Salu,” zelfzeker stak ze haar hand uit, “en jij?”
De jongeman kreeg een blosje en zei: “Ik weet wie jij bent, we zijn samen gaan betogen, herken je mij niet meer?”
Saluuke, niet vlug met haar mond vol tanden, bekeek hem verwonderd.
“Serieus?” vroeg ze, toen ze hem even van dichter bekeek herkende ze hem weer.
OIOI, dat was die bink die haar uit eten gevraagd had en waar ze niet ‘ja’ op durfde te antwoordden wegens verlegenheidsfactor zeven.
“Ja, ik begrijp je, jij ziet er ook heel wat minder ruig uit in je niet-betogersplunje” en hij lachte sympathiek. “Ik heb je nog proberen een klutsbuik te bezorgen van de cola, remember? “
Nu was het Salu’s moment om zwaar te blozen, “Mja.. jaja… Ik herken je weer”, zei ze, “‘ben jij niet Lieven?”
“Inderdaad” antwoordde hij licht aarzelende, “leuk dat jij dat nog weet.”
Anne en Bart hadden de twee glimlachend staan bekijken en besloten dat het de moment werd om aan dat schaapachtig gedoe een eind te maken.
“Is het daar al wellekes” vond Bart, “jullie zijn precies twee nestkiekens zoals jullie daar staan te stotteren en te blozen. Zouden jullie niet beter ergens koffie gaan drinken om een beetje meer uit het zicht staan te flirten?”
Anne begon te lachen.
”jama… en Dulceraaken dan? Die is even naar de ladys….met mijn handtas.”
“Weet je wat”, grijnsde Ann, “als jullie nu al eens een plaatsje gingen zoeken in die taverne daar, dan wachten wij op Dulcera en komen jullie lekker vergezellen.” Lieven vond dat een geweldig idee. ‘Dat lijkt me een geweldig idee” sprak hij, geheel naar waarheid “en dan kan ik meteen eens kennismaken met je niet zo ruige kantje.”
“Ben ik nu mis of word er met me geflirt?” vroeg Salu zich af maar ze besloot braaf te luisteren. Anne en Bart wilden vast en zeker een intiem moment zonder babysitters en Dulcera’ken kwam er zo bij, dan hoefde ze niet lang alleen te zijn met Lieven.
Het was wel een bink eigenlijk, vond ze, maar daar waren ze hier niet voor. Dat was niet in de planning afgesproken. Ze waren hier Omdat Dulcera’ken er eens uit moest en voor Anne en Bart die hun middagpauze twijfelachtig gingen doorbrengen.
Ach ja, zelfs als camouflage was het een leuk uitje.
Ze vonden een plaatsje, helemaal afgezonderd van de buitengang en toch niet te intiem om op te vallen. En net of iemand er de hand in had, gingen de naastliggende tafels weg het moment dat zij er aan kwamen.
“Hier zit dat vleugelding achter” dacht Salu en haar ingeving werd bevestigd toen ze hem achter Lievens rug zag verdwijnen.
Lieven rilde even over zijn hele lijf. “Oi, wat scheelt er?” vroeg Salu bezorgd, zet u vlug neer voor ge een appelflauwte krijgt.
“Ik weet niet wat er was maar ik voelde zo iets onbeschrijfelijks ineens, het is al over, niets om je bezorgd over te maken.”
Salu zag Kevin rondvliegen en voelde hoe hij zich onder haar trui friemelde. Ze deed of ze jeuk had.
“Ik denk dat er weer zo een dom etiket is dat me zit te plagen, je moet me maar verontschuldigen hoor” liet ze onschuldig vallen.
Hij bekeek haar zo grootogig dat ze er wel naar moest kijken.
Ineens voelde ze zich warm worden, een warmte die uitstraalde van haar rug naar haar tenen en zo omhoog, blosjes dienden zich aan. Toen zag ze een lendendoek dansend verdwijnen met een duivels lachje.
“Wat heeft die op zijn kerfstok” dacht ze er nog achteraan. Het kon haar niet schelen, die Lieven had wel puppyogen vond ze en het was lang geleden dat iemand haar zo bekeken had zonder dat ze er ongemakkelijk van werd.
Dulcera zat nog steeds te kniezen op de toiletten toen ze een plof hoorde en de blote billen van haar bewaarengel op de papierdispenser zag zitten.
“O, kijk nu wat ze hier binnensmijten, ge zijt nen toffen gij!” pruilde ze met een sip lipje, “Ik mis zo al de pret!”
Maak jij je nu maar geen zorgen hoor” troostte hij haar met een kneepje in haar wang. “Ik heb het ondertussen even geflikkerd, ‘t ‘is al in de sjakosj.”
“Haja? Vertelvertel” activeerde Dulcera meteen.
“Wel, ik heb de pijl die die mislukte kermisschutter in zijne rug geschoten had één draai naar links en drie draaien naar rechts gegeven.”
“Ha zo …? En wat maakt dat dan uit?” vroeg Dulcera geïnteresseerd.
“Wel,” vertelde hij op geheimzinnige toon. “Het verschil zit hem in het feit dat de oorspronkelijk doelen van de schutter teniet worden gedaan dan. En na die draaien en een spreuk die ik gesproken heb kan ik ze een nieuwe waarde geven. En toen ben ik naar Salu’kes rug gefladderd en heb er rap een pijlke van mij ingeploft.”
“Gut zeg, “Dulcera was erg onder de indruk. “ enne, wat gebeurde er dan? En nu? Zeg nekeer? Allé vertelvertel?”
Ze porde hem in zijn mollige buikje om hem aan te sporen.
“Ik merk het al,” lachte Kevin, “Bewaarengelkes gaan nooit spannend genoeg kunnen vertellen aan Dulciekes wat ze met eigen ogen willen zien hé. Ge wilt zeker nog nekeer met uw eigenste kijkers gaan loeren?”
“Ha ja natuurlijk” grijnsde Dulcera. “Het is tenslotte ons Salu waar we het over hebben hé. Niet de eerste de beste en zo.
“Allé, ’t is goed voor ene keer. Maar ge moet me wel beloven dat ge nooit vanzeleven gaat verraden dat ik een spreuk gebruikt hebt uit den duivelkeskermisspreukenboek hé. Anders doe ik alles zo knip, in ene keer teniet hoor.”
“Ha, gelijk Tita Tovenaar,” grinnikte Dulcera. “En gaat alles stilstaan daarna ook?” liet ze er plagend op volgen.
“Och gij,” kneep haar bewaarengel haar in de neus en terwijl stak hij zijn tong uit.
“Friemel jij mij nu maar in die kerstbol, dan kan ik ook ongegeneerd van alles meegenieten zonder dat het opvalt. Het is tenslotte voor mij ook Kerstperiode hé.”
“Uw voeten zijn toch gewassen hoop ik?” vroeg ze praktisch “ want als je zo voor iedereen zichtbaar in een kerstbol zit is dat wel geen zicht met zwarte stinkpateekes zelle.” Dulcera had er lol in. “En als de mensen u zien bewegen zeg ik gewoon dat ge op Duracellekes draait.” Dulcera proestte het uit.
De sanitaire managerster van dienst begon zich nu toch ernstige vragen te stellen en klopte op de deur.
“Mevrouw, mevrouw? Bent u niet lekker geworden? Kan ik met iets helpen? U zit daar toch wel alleen hé?”
Kevin fladderde vlug boven het hokje, Dulcera nam in sneltempo al haar spulletjes, nam haar GSM en deed de deur van slot.
“Ja hoor, alles is in in orde” sprak ze op serieuze toon en opende de deur. De dame stond haar vreemd te bekijken.
Dulcera deed alsof ze een telefoongesprek afrondde.
“Het spijt me hoor mevrouw, dat ik u onnodig ongerust maakte. Als een mens van wacht is word hij op de vreemdste plaatsen opgebeld.”
Daar liet ze een vermoeide zucht op volgen, zodat de dame meteen medelijden kreeg. “ja, soms ben ik erg blij dat ik een job heb zonder dat er klanten van afhankelijk zijn hoor” sprak ze op moederlijke toon en presenteerde een muntje.
Dulcera keek haar dankbaar aan en trippelde snel naar buiten.
Achter een hoekje zocht ze haar glazen kerstbal op. “Awel fladder, waar zit ge nu? Als je in die bol wilt moet het wel hier gebeuren hoor. In de grote gangen vallen we te veel op.
Een kleine plof kondigde zijn aanwezigheid aan.
“kan dat stopsel daar niet af?” vroeg hij, zo kan ik daar niet in hoor.
“Hoe je kan daar niet in? Jij kan toch overal tevoorschijn ploppen? Kan je jezelf dan niet in de bol laten ploppen?
“Ja, dat zou ik kunnen maar dat vraagt verschrikkelijk veel krachten omdat ik zichtbaar zal zijn en met die koffie op mijn vleuringskes ben ik nog niet helemaal de oude hoor. Je hebt er geen idee van hoeveel energie het kost met plakspul tussen je pluimen om liefdespijlen af te schieten?”
“Ach sukkeltje,” troostte Dulcera hem, zal ik je dan even een handje toesteken? Ze zocht en forceerde het dopje op de bol en plukte hem uit de lucht.
“Helahela een beteke zacht hé, ik moet wel nog een tijdje meegaan hoor.
Ze duwde en duwde maar hij bleef steken. “Kan je die speld niet even losmaken? Het is daarmee dat je opstopt hoor. “vroeg ze liefjes maar kon een lach niet onderdrukken.
“Mijn lendendoek losmaken????” Hij leek in shock. “Het is dat, of ik moet je er aan je voeten weer uittrekken hoor en dat gaat pijnlijk zijn want je bent al over halfweg. Ik beloof dat ik niet zal kijken.” Liet ze er grijnzend op volgen.
Ze hoorde een ondermaats gemompel dat verdacht leek op niet engelachtige praat maar deed of haar wipneusje bloedde.
“Oké, speld is los.” Hoorde ze ineens en toen duwde ze zijn engelenprot door de teut en hoorde met een stille plets dat hij de bodem raakte. “Ben je oké?” vroeg ze bezorgd.
“Niet kijken” krijste haar engelbewaarder, “je hebt het beloofd.”
“Oké oké ik zal niet kijken, maar ben je wel oké. “
“mja, als je die blauwe plek en een geplette vinger niet meetelt” hoorde ze een flauw stemmetje.
“Als we vanavond thuis zijn, dan krijg jij van mij een verkwikkend badje en een verzorgende massage,” troostte ze hem.
Het drommeltje had toch wel wat te verduren hoor, bedacht ze met haar haar moederhart. Het leek helemaal niet makkelijk als engelbewaarder geboren te worden. Toen besloot ze ter plekke dat ze aardiger voor hem zou worden, maar nu even nog niet. Werk aan de winkel. En ze repte zich met haar hebben en houden, Salu’s handtas en haar kerstbol met engel naar de winkel waar ze elkaar laatst gezien hadden.
Enkel Anne en Bart stonden daar. Tiens, en die andere twee? Ze keek naar haar bol en zag iemand groot glimlachen.
“Ha daar se, we dachten al dat je jezelf mee doorgespoeld had, zo lang weggebleven. Salu en Lieven hebben we naar dat koffiehuis gestuurd.” Sprak Bart. “Die stonden hier toch maar te blozen en te stotteren.” liet Anne er breedlachend op volgen.
“Serieus? Is ’t al van dat? Zo vlug?”
Ja hoor, ze gingen plaats houden, kom we zullen maar eens vertrekken hé, binnen een half uur moet Bart terug gaan werken en dat is zo voorbij hoor.
…
Opmerkingen:
een super duo vervolgverhaal
met Dulcera en Salu in de hoofdrollen
Dit hoofdstuk werd geschreven door Salu
