Bewaarengel – Kerstverhaal Hoofdstuk 7: Die Gadverse dondersteen
Geplaatst op: woensdag 7 december 2005 om 01:26 uur.
Nog voor Dulcera kon kijken waar haar vriendin zat met haar nieuwe liefde, werd het ineens zwart voor haar ogen.
“Gadver! Bart, zijt gij nu niet verlegen, eerst uw lief een halve attack doen krijgen en nu ikke!” kreet ze uit. Die mannen van tegenwoordig waren echt wel schaamtevrij, vond ze. Zijn vriendin stond er nota bene bij, en hij durfde schaamteloos een andere vrouw bepotelen, dacht ze kwaad.
“Bart, Bart, wie heet er hier Bart? Kent ge mij niet meer?” die stem kende ze!
“Niels! Maar gij gadverse dondersteen!” ze viel hem rond zijn nek om hem een smakkerd te geven.
“Ben jij al lang weer in het land? Jij zat toch voor je werk in Zuid-Afrika?” vroeg ze belangstellend.
Met fonkelend ogen keek hij haar aan. “Ah, ik ben zelfs al weer een maand gewoon in België aan het werk!” wist hij.
“Oh, en je laat me niks weten?” beschuldigend vroeg ze, “Waarom bel je dan niet eens om samen een kriekske te gaan drinken?”
Verlegen stond hij met zijn voeten te draaien. “Tja, ik ben vertrokken zonder ‘dag’ te zeggen, en ik dacht dat ge kwaad ging zijn …” mompelde hij.
“Maar allez, onnozelaar, ik wist toch dat de laatste dagen voor je vertrek druk waren? En daarbij, ik ben allang content dat je veilig en wel terug thuis bent!”
Maar vanbinnen foeterde ze op de onbehouwenheid van haar oude schoolvriendje, het was zo typisch mannelijk om niet meer te denken aan de achterblijvers.
Ze had potverdorie drie weken in zak en as gezeten toen hij vertrokken was zonder afscheid te nemen, en zonder dat ze hem een veilige reis had kunnen wensen. Nog een geluk dat zijn vriendin die hem na drie weken was achterna gereisd en haar een mail had gestuurd, anders had ze misschien nog veel langer in het ongewisse gezeten!
“Ah, we kunnen nu toch een kriekske gaan drinken, en bijpraten?” vroeg hij, en hij keek al of er in de buurt een gelegenheid was.
“O, en jij dankt dat ik hier alleen ben of wat?” monsterend keek ze hem aan, hij was nog geen haartje veranderd.
“Ben je met iemand dan?” vroeg hij lachend, alsof hij het niet geloofde.
“Ik ben hier met vriendinnen en we zouden net koffie gaan drinken.” bits keek ze hem aan, “Waar is jouw vriendin trouwens?”
Hij lachte schuchter “Dat is een lang verhaal hoor, het is voorbij tussen ons, ze vond dat we te verschillend waren.”
“O, het spijt me maatje” medelijdend keek ze haar vriendje aan, “Kom, we gaan iets drinken en dan kan je me er alles over vertellen!”
“Allez vooruit, kom waar zitten die vriendinnen van jou?” en hij nam haar bij de arm.
“Daar, in die taverne.” wees ze, en ze zwaaide naar Salu en Anneke die nieuwsgierig zaten te kijken, “kom, we gaan er bij zitten.”
Salu en Anneke hadden elkaar al veelbetekenende blikken toegeworpen. Dulcera kon soms met de vreemdste mensen afkomen, maar wat ze nu aan haar arm had sloeg alles. De jongen zag eruit alsof hij die ochtend willekeurig wat spullen had aangetrokken. Een jeans, een knalrood t-shirt, een paar versleten mocassins, en een slobberig gilet. Zijn haar lag warrig, vooraan begon de haarlijn zich al terug te trekken, en het leek alsof de jongen door het te laten groeien achteraan wou compenseren wat hij vooraan verloren was. Het contrast met de klassieke Dulcera, die er steeds uitzag alsof ze zo uit een modeblaadje was gestapt, was zo groot dat de vriendinnen niet begrepen waar en hoe ze deze knul had leren kennen.
“Salu, Nele, dit is Niels, weten julie nog? Hij heeft me indertijd door mijn biologie examen gesleurd?”
“Maar natuurlijk!” riep Salu uit, Dulcera had ontelbare verhalen over haar avontuurlijke vriend verteld, “Leuk dat we je nu ook mogen leren kennen!”
Anneke stak een aarzelend handje naar voor, ze kon het enthousiasme van haar vriendinnen niet echt delen, deze jongen zag er niet uit! “Heel aangenaam.” mompelde ze, en ze schoof nog eens stukje dichter naar haar Bart.
“En dit zijn Bart en Lieven.” stelde Salu de andere mannen aan hem voor.
Niels schudde de handjes en ging naast Dulcera op de makkelijke bank zitten.
“Salu’ke, ik had je handtas nog he? ” wisselde Dulcera vlug de handtassen, “En kijk eens wat ik vond om in mijn kerstbal te steken? Een engeltje!” en ze legde de kerstbal op de tafel, zodat iedereen hem goed kon zien.
Bewaarengel gaf een vette knipoog aan Anneke, die dwaas zat te kijken.
“Dat ding beweegt?” vroeg ze, en ze keek nog eens goed terwijl bewaarengel een pirouette maakte.
“Dat is weer typisch iets voor jou he?” vond Niels, terwijl hij de bol vastnam om hem eens goed te bekijken “Ongelooflijk zeg, dat ding ziet er zo echt uit!”
“Ja, leuk he?” vlug nam ze hem de bol af en legde hem weer voor haar op tafel, zodat bewaarengel alles goed kon zien. “Heeft iedereen al besteld?” vroeg ze.
“Nee, we wilden het net gaan doen.” wist Anneke, “maar we hebben niet zo veel tijd meer denk ik” ze keek haar Bart veelbetekenend aan, “als we nog naar die winkel met die leuke truien willen gaan we ons moeten gaan haasten!” weifelend keek ze haar vriendinnen aan. “Vinden jullie het heel erg als wij nu eerst snel die boodschap gaan doen?” vroeg ze, en ze keek dwingend in de richting van Salu.
“Maar natuurlijk niet!” vond Dulcera, “weet je wat, zorg dat je gsm aanstaat, dan kan je ons telefoneren als je weer wil aansluiten.”
“Ja, dat lijkt me ook een goed idee.” vond Salu, wij zullen ons hier wel een beetje bezig houden met elkaar de pieren uit de neus te vragen.” liet ze er lachend op volgen.
“Ok, dan zijn we snel weg!” en fluks trok Anneke haar Bart recht “Kom lieveke, we moeten ons haasten!” en weg waren ze.
“Amaai, die ligt ook al goed onder de sloef?” vond Niels, terwijl hij het stelletje nakeek.
Lieven trok een gezicht, “Tja, sommige vrouwen zijn niet te schatten hoor!” en alsof de beide vriendinnen er niet bij zaten begonnen de mannen te vertellen over hun vorige vriendinnen en de stoten die ze er al mee hadden meegemaakt.
Schaterlachend vertelde Lieven over een vriendin die zelfs de sokken streek, en ze per grootte en op kleur in de lade wegborg, waarna Niels hoofdschuddend vertelde over die ene vriendin die niet in die grot meedurfde en toen aanpapte met de berggids.
Salu en Dulcera zaten sprakeloos te kijken.
“Die doen precies of we er niet bij zijn!” fluisterde Salu in het oor van haar vriendin.
“Ja, straf he? En zo over hun vorige vriendinnen vertellen, wat zijn me dat voor twee kwieten!” verbijsterd volgde ze het gesprek. “Ik ga dat hier stoppen, dit kan niet meer zijn!” vond ze en ze gaf Niels een por in zijn zij.
“Genoeg over jullie ex-lieven, vertel ne keer hoe het in Zuid-Afrika was?” vroeg ze.
Niels liet zich dat geen twee keer vragen, en begon te vertellen over de wondermooie vergezichten, en de mensen die hij ontmoet had. Lieven hing aan zijn lippen, en bestelde voor hen beiden een biertje en voor de dames een koffie, met een vanzelfsprekendheid alsof ze elke week zo’n uitje hadden.
Salu en dulcera zaten steeds verbijsterd. Ze keken elkaar aan.
“ Het is precies of die kennen elkaar al jaren, en wij zitten hier voor’t vijfde wiel van de wagen!” vond Dulcera, waarom deed die pestengel nu niets? Vroeg ze zich af.
…
Opmerkingen:
Een super duo vervolgverhaal
met Dulcera en Salu in de hoofdrollen
Dit hoofdstuk werd geschreven door Dulcera
