Bewaarengel – Kerstverhaal Hoofdstuk 9: Muurklimmen
Geplaatst op: woensdag 7 december 2005 om 01:36 uur.
“Jullie hebben ons toch niet gemist hé?” vroeg Dulcera met haar onschuldigste snoetje.
“Nee, nee, we waren aan ’t babbelen hé?” antwoordde Lieven, geheel naar waarheid trouwens, en hij keek vragend naar Salu, waar waren die twee vrouwmensen mee bezig?
“Ah, hebben we veel gemist?” vroeg Salu, minstens even onschuldig als Dulcera.
“Bwah, ik was net met Lieven aan ’t afspreken om eens samen te gaan muurklimmen.” Niels was al jaren fervent muurklimmer, en Dulcera wist dat hij in Zuid-Afrika enkele mooie tochten gemaakt had, hij had jaren al geprobeerd haar te overhalen om ook eens mee te gaan, maar tot nu toe had ze zich er steeds weten tussenuit te draaien.
De waarheid was dat ze dat harnas dat verplicht moest gedragen worden helemaal niet elegant vond, en ze had schrik dat haar derrière –waar elk chocolaatje meteen bleef aan kleven – te goed zou uitkomen. Ze had tenslotte haar vrouwelijke trots nog hé!
“Serieus? Waar? Toch niet buiten nu het zo koud is?” vroeg Dulcera bibberend, ze wist dat Niels er toe in staat was om met die winterse kou in de Ardennen aan een rots te gaan bungelen.
“Nee, nee, gewoon in de sporthal he?” Lieven haastte zich om uitleg te geven.
“Serieus?” vroeg Salu, “ik wist niet dat jij dat deed, dat muurklimmen?”
“Ja, vroeger deed ik het meer, maar je moet een betrouwbare partner hebben om je te beveiligen hé? De laatste keer had ik de eerste de beste vertrouwd, en heb ik mijn enkel gebroken doordat hij me slecht beveiligd had.”
“O, ja?” Niels was meteen één en al oor, “Ik heb dat ook eens gehad zeg, met een rotknal op de grond gesmakt, en mijn knie gebroken. Pijnlijke zaak was dat!”
Dulcera en Salu keken elkaar grinnikend aan, kijk hé, straks waren die mannen weer vertrokken! Hier moest dadelijk ingegrepen worden.
“O, la, laaaa!” kreet Dulcera uit, “Echt waar? En doet dat nu nog pijn?” Ze keek haar vriend meewarig aan “Ge hebt er toch geen littekens van?”
“Nee, nee, van die val niet, ik heb er wel, maar daar niet,” hij grijnsde ondeugend. “Ik wil je ze wel eens laten zien hoor?” en een vettige knipoog maakte het plaatje kompleet.
Dulcera keek geschokt naar haar schoolvriendje, wat had die ineens zeg! “Nee, nee, ‘t zal niet nodig zijn!” afwerend stak ze haar handen op “Ik geloof je zo ook wel!”
Lieven en Niels schoten in de lach, Lieven haalde een briefje van vijf euro uit zijn zak en gaf het aan Niels, “Je hebt gelijk, het is een kwezeltje!”
Verbluft keek Dulcera de mannen aan, nu had ze alles gezien!
“Ik ben geen kwezeltje!” kreet ze uit, en verontwaardigd ging ze wat rechter zitten.
“Ah, nee?” vroeg Niels, “gaat ge dan mee muurklimmen met ons?” vroeg hij.
Dulcera voelde nattigheid, ze waren er haar aan ’t indraaien!
“Eugh, nee, je weet toch dat ik hoogtevrees heb?” probeerde ze zich eruit te draaien.
“Sinds wanneer heb jij hoogtevrees?” vroeg Salu met haar belangstellendste gezicht. Zij had al lang door waar de mannen op aan speelden en ze wou maar wat graag met Lieven gaan muurklimmen! Ze had dat altijd al eens willen doen, en nu ze de kans kreeg, ging ze die niet laten schieten!
“Altijd al gehad hoor!” verzekerde dulcera haar, en ze gaf Salu een schop op haar knoesel.
Niels haalde demonstratief de vijf euro weer boven en deed alsof hij ze aan Lieven wou geven. “Je hebt gelijk hoor, we gaan haar niet kunnen overtuigen om mee te gaan. Ik dacht dat ze ondertussen al wat avontuurlijker zou geworden zijn, maar jij hebt gelijk, ze is te saai om dood te doen!” en hij keek nog een keertje plagend naar Dulcera.
“Ik ben niet saai!” vond ze, en keek er erg boos bij, nu gingen die mannen al voorspellen hoe ze ging reageren, en die ene kende haar nog maar drie seconden!
“Ga je dan mee?” vroeg Salu, en ze knipoogde naar Lieven.
Dulcera wist wanneer ze verloren had, en stemde zuchtend in “Ok, ok, ik ga mee, wanneer en waar?” vroeg ze zuchtend, en roerde somber in haar koffie.
“Zondagochtend lijkt me een prima dag!” vond Niels en hij keek vragend.
“Prima!” Salu sprong overeind, “Ik heb dit altijd al eens willen doen! En nu ik de kans krijg om met ervaren muurklimmers mee te gaan laat ik die niet schieten!” en ze viel Lieven om zijn nek.
Lieven liet zich deze onverwachte behandeling graag welgevallen, met een stoer gebaar trok hij Salu op zijn schoot “En ik ga ervoor zorgen dat je niks overkomt hoor!”
Salu wist even niet waar ze het had en krabbelde weer overeind. Blozend keek ze of haar kleren nog goed zaten.
Dulcera had het ganse tafereeltje gadegeslagen, als dit de prijs was die ze moest betalen om haar vriendin aan een leuke vriend te helpen dan had ze dat er graag voor over!
…
Opmerkingen:
Een super duo vervolgverhaal
met Dulcera en Salu in de hoofdrollen
Dit hoofdstuk werd geschreven door Dulcera
