Dulcera

Geplaatst op: woensdag 7 december 2005 om 01:39 uur.

Lieven sprong opeens recht na een terloopse blik op zijn uurwerk genomen te hebben.
‘Olala, is het al zo laat? Ik moet me reppen. Binnen een kwartiertje is het afdelingsvergadering en onze baas liep er al grumpie bij vanmorgen. Waar is Bart nou toch?’ Zenuwachtig nam hij zijn jas en kroop van tussen de bank.
Bart kwam net aangerend. Lieven bukte zich en gaf Salu een dikke klapzoen op haar kaak die haar weer meteen het uitzicht van een kersttomaatje gaf. Hij knipoogde naar Dulcera en Niels en haastte zich weg, maar niet zonder nog te bevestigen voor zondag. ‘Niet vergeten hé menskes, zondag om negen uur stipt.’

Niels, die zich opeens alleen vond tussen twee heerlijke vrouwelijke wezens was zich erg bewust van zijn mannelijkheid toen een groepje jongeren dat duidelijk spijbelende was, hem met veelbetekenende blikken bekeek en schalkse opmerkingen maakten wijl ze zich luidruchtig neerpootten aan de tafeltjes naast hen.
Salu die erg op rust gesteld was tijdens een koffie-sessie in een taverne (dat is tenslotte geen café) begon zich er ongemakkelijk bij te voelen.
Niels boog zich voorover, ‘wat zouden jullie er van zeggen om het hier voor gezien te houden? Met die jeugd hiernaast moeten we toch niets meer zeggen hé.’
De meisjes waren het er roerend mee eens.

‘Trouwens,’ vervolgde hij, ‘binnen een uurtje heb ik ook een afspraak. Dus als jullie het niet erg vinden laat ik jullie lekker verder winkelen. Dat is toch typisch vrouwenspul hé?’
Dulcera gaf hem een por, ‘Vrouwenspul? Sinds wanneer is een middagje shoppen vrouwenspul?’ en ze grijnsde plagend.
‘Nou, ik zie het anders zo voor me hoor,’ grinnikte hij. ‘Als ik met jullie blijf optrekken dan loop ik er binnen de kortste keren bij als een overladen pakezeltje.’
De kerstbol met engel verrolde op tafel. Iedereen zag hoe het engeltje lachend rondjes maakte.
‘Dat is me toch nog eens een uitvinding!’ Als ik die winkel vind dan koop ik er ook één voor mijn zus. Zal ze heerlijk vinden, echt zo’n meidending.
‘Meidending?’ riepen Salu en Dulcera in koor? ‘Me dunkt dat jij er ook weg van bent hoor, ben jij dan ook een meisje?’ ging Dulcera zoetjes verder.
Salu had het niet meer.
‘Ik merk het al,’ grinnikte Niels, ‘tegen jullie kan een arme man als ik niet op. Ik denk dat ik me maar best vlug uit de voeten maak.’
Dulcera keek triest, nu hadden ze nog niet bijgepraat! Maar ze wist dat ze haar oude schoolkameraad zondag al terugzag.
Salu zag de blik in de oogjes van haar vriendin.
‘Niet vergeten te komen hé zondag?’ Sprak ze op licht paniekerige toon. ‘Want zonder jou kunnen wij niet proeven hoor van die muurbeklimmings-ontmaagding.’
Niels keek lachend op. ‘Nou, neen hoor, met jullie humeur en rijke woordenschat houdt niemand mij tegen om als reddende engel twee lekkere dametjes in klimnood te helpen. Vooral jij zal onderhevig zijn aan mijn ingordelende diensten.’ zei hij liefjes tegen Dulcera en als bevestiging nam hij haar hand.

‘Saluuke zal trouwens ook in goede handen zijn hé?’ grinnikte hij. ‘En nu moet ik echt gaan hoor dames. Geniet nog van jullie namiddag en ik zie jullie beiden zondag!’ Na een grote overdreven buiging, en een zoentje op Dulcera’s wang, was hij weg.
‘Zucht,’ liet Dulcera zich ontvallen. ‘ t’ Is toch ook ne lieven hé.’ Ging ze verder.
‘Ja,’ zuchtte Salu lekker mee. ‘Maar noemde ie ons nou net lekkere dametjes in nood?
‘Dit is het leukste, onverwachtste, gezelligste, veelbelovendste winkeldagje dat ik in heel mijn leven al meegemaakt heb,’ grijnsde ze er beloftevol achteraan. En we hebben meteen een avontuurlijke afspraak voor dit weekend versierd.’
‘Ja, tof hé,’ glunderde Dulcera. ‘Wijle zijn krakken.’

‘Als we nu eens eerst gingen shoppen voor een leuk outfitje met bijpassende lingerie, ter inleving voor zondag? Dan hebben we meteen een reden om iets nieuws te kopen?’
‘Gij zijt toch een slimmeke hé,’ kuste Salu haar vriendin op de wang, ‘Had ik zelfs nog niet aan gedacht. Wat draagt een mens om aan zo’n touw gaan te bungelen eigenlijk? Ik heb ook niets om aan te doen.’
Paniek sloeg toe en de bewaarengel rolde weer bijna van tafel, bij het gadeslaan van deze twee toch wel erg speciale mensjes.
‘Jullie zijn echt ongelooflijk,’ fladderde hij in zijn bol. ‘Meteen een excuus gevonden om kledij aan te schaffen die ze niet nodig hebben, hahahaha. Jullie zijn echt niet vrouw voor niets hé?’ Hij trok ongegeneerd zijn lendendoek weer in het midden. Die was aan het ronddraaien geslagen.’

Dulcera bekeek haar bewaarengel bezorgd, ‘Zijt ge aan ’t vermageren? Ge gaat toch niet ziek worden hé?’
‘Neen hoor, maar in die bol hier moet ge niet voor uw plezier komen zitten zenne. Dat is hier een sauna. Ik voel me zo vermageren met de minuut maar,’ ging hij met schokkende schoudertjes verder ‘dat heb ik er graag voor over om jullie in actie te zien. En jou zeker, mijn lief kwezelke.’ Hij kreeg een aanval van de slappe lach.
Salu was onmiddellijk mee en schoot in de lach.

‘Neen!’, kreet Dulcera, ‘Ik ben geen kwezelke!’ En daarbij stampvoette ze schattig ter bevestiging.
‘Neen, dat is waar,’ troostte salu, ‘gij zijt geen kwezelke. Maar dat die mannen daar geld over wedden dat is wel straf hé. Zou ik niet zomaar over mijn kant laten gaan hoor.’ toen twinkelde salu’s ogen weer vervaarlijk, Dulcera wist dat er weer een patat ging volgen en zette zich al schrap. ‘‘Niet over uwe kant gaan hé als ge aan die muur gaat hangen bengelen. Want ik heb nog nooit een kwezelke aan een muur zien hangen, whoehahaha.’
De Kerstbol met Kevin rolde bijna mee van de tafel.
Dulcera keek boos naar haar bewaarengel. ‘Ik ben geen kwezel en zal dat bewijzen ook zondag.’ sprak ze op duistere toon.
‘Oioi Dulcieken, als ge zo donker spreekt komt ge echt ruig over zenne.’
Saluutje en haar bewaarengelsnotneus waren duidelijk in een onstopbare bui.

‘’k Vind het toch niet schoon dat mijn eigenste bewaarengel tegen mij is.’ pruilde ze schattig. ‘Waar zit uwen bewaarengel trouwens? Moet die van u mij dan niet komen redden? ‘ Dulcera probeerde daarbij haar meest trieste blik te trekken maar met de twee sloeberkes voor haar was het erg moeilijk om serieus te blijven en het duurde geen twee tellen of ze was mee aan het schateren.

‘Kom meisjes,’ sprak bewaarengeltje terwijl hij op samenzweerderige toon verderging, ‘Wij hebben een sportieve koopdag voor de boeg. Want ik wil dat jullie er allebei stralend uitzien in een heupflatterend pakje voor de gelegenheid. Anders muist ons Dulcie er nog van tussen op het allerlaatste moment. Ze zou niet durven.’
‘En weer die knipoog hé,’ sprak Salu. Toch schoon zenne om jullie zo mooi overeen te zien komen.
Ze riep de ober voor de rekening.
‘Zien dat we alles bij hebben?’ sprak Dulcera wijl ze haar kerstbal liefdevol opnam.
Een dame aan een ander tafeltje zag een engeltje dat een vreugderondje leek te vliegen en sprak hen aan om te weten te komen waar ze dat leuke hebbeding gevonden hadden.
‘Oi,’ sprak Salu zelfzeker, ‘In één van die winkeltjes met gekke attributen, maar het was het laatste exemplaar hoor.’

De dame was er mee opgezet en ging vast zoeken naar haar eigen exemplaar.
‘Saluke, gij durft nogal zenne.’ porde Dulcera haar. ‘Wat als dat menske dat nu overal gaat vragen?’
‘Ja, maar ge kon toch niet zeggen, mevrouw, deze bol kun je daar kopen hoor maar die engel is mijn vriendin haar echte bewaarengel die we daar voor de gelegenheid even ingepropt hebben omdat hij niet meer kon vliegen nadat we onze koffie over hem gekwakt hadden? Dat gelooft die ook niet zenne trouwens, als we dat zeggen bekijken ze ons er nog vreemd bij.’
‘Ja dat is waar, zie dat ze ons hier komen buitenhalen met zo een wit autootje en mannen met van die speciale frakskes met lange mouwen waar ze ons dan in helpen?’

…

Opmerkingen:

Een super duo vervolgverhaal
met Dulcera en Salu in de hoofdrollen

Dit hoofdstuk werd geschreven door Salu

Hieronder volgt de aangepaste dictionnaire van Vlaams verklarend Salunees voor beginners :

Grumpie: knorrig
schalkse opmerking: duivels langs de neus weg
zich neerpoten: met veel omhaal luidruchtig neerpletsen op een bank of stoel
twee heerlijke vrouwelijke wezens: doordeweekse beschrijving voor Dulcera en Salu
roerend eens zijn: zo veel als volmondig ja zeggen
vrouwenspul: denigrerende uitspraak die alleen van een man kan komen
meidending: zie hierboven
ingordelende diensten: de zedige afleiding van sm afleidende praktijken ter bevordering van de veiligheid tijdens het vallen van grote hoogten
muurbeklimmings-ontmaagding: tja, het moet eens de eerste keer zijn hé
lekkere dametjes in klimnood: dienen altijd geholpen te worden
bungelen: biezabeizen
heupflatterend pakje: zedige beschrijving voor sexy
speciale frakskes met lange mouwen: een dwangbuis

Geplaatst op: woensdag 7 december 2005 om 01:36 uur.

“Jullie hebben ons toch niet gemist hé?” vroeg Dulcera met haar onschuldigste snoetje.
“Nee, nee, we waren aan ’t babbelen hé?” antwoordde Lieven, geheel naar waarheid trouwens, en hij keek vragend naar Salu, waar waren die twee vrouwmensen mee bezig?
“Ah, hebben we veel gemist?” vroeg Salu, minstens even onschuldig als Dulcera.

“Bwah, ik was net met Lieven aan ’t afspreken om eens samen te gaan muurklimmen.” Niels was al jaren fervent muurklimmer, en Dulcera wist dat hij in Zuid-Afrika enkele mooie tochten gemaakt had, hij had jaren al geprobeerd haar te overhalen om ook eens mee te gaan, maar tot nu toe had ze zich er steeds weten tussenuit te draaien.

De waarheid was dat ze dat harnas dat verplicht moest gedragen worden helemaal niet elegant vond, en ze had schrik dat haar derrière –waar elk chocolaatje meteen bleef aan kleven – te goed zou uitkomen. Ze had tenslotte haar vrouwelijke trots nog hé!
“Serieus? Waar? Toch niet buiten nu het zo koud is?” vroeg Dulcera bibberend, ze wist dat Niels er toe in staat was om met die winterse kou in de Ardennen aan een rots te gaan bungelen.

“Nee, nee, gewoon in de sporthal he?” Lieven haastte zich om uitleg te geven.
“Serieus?” vroeg Salu, “ik wist niet dat jij dat deed, dat muurklimmen?”
“Ja, vroeger deed ik het meer, maar je moet een betrouwbare partner hebben om je te beveiligen hé? De laatste keer had ik de eerste de beste vertrouwd, en heb ik mijn enkel gebroken doordat hij me slecht beveiligd had.”
“O, ja?” Niels was meteen één en al oor, “Ik heb dat ook eens gehad zeg, met een rotknal op de grond gesmakt, en mijn knie gebroken. Pijnlijke zaak was dat!”
Dulcera en Salu keken elkaar grinnikend aan, kijk hé, straks waren die mannen weer vertrokken! Hier moest dadelijk ingegrepen worden.

“O, la, laaaa!” kreet Dulcera uit, “Echt waar? En doet dat nu nog pijn?” Ze keek haar vriend meewarig aan “Ge hebt er toch geen littekens van?”
“Nee, nee, van die val niet, ik heb er wel, maar daar niet,” hij grijnsde ondeugend. “Ik wil je ze wel eens laten zien hoor?” en een vettige knipoog maakte het plaatje kompleet.
Dulcera keek geschokt naar haar schoolvriendje, wat had die ineens zeg! “Nee, nee, ‘t zal niet nodig zijn!” afwerend stak ze haar handen op “Ik geloof je zo ook wel!”
Lieven en Niels schoten in de lach, Lieven haalde een briefje van vijf euro uit zijn zak en gaf het aan Niels, “Je hebt gelijk, het is een kwezeltje!”
Verbluft keek Dulcera de mannen aan, nu had ze alles gezien!
“Ik ben geen kwezeltje!” kreet ze uit, en verontwaardigd ging ze wat rechter zitten.
“Ah, nee?” vroeg Niels, “gaat ge dan mee muurklimmen met ons?” vroeg hij.
Dulcera voelde nattigheid, ze waren er haar aan ’t indraaien!

“Eugh, nee, je weet toch dat ik hoogtevrees heb?” probeerde ze zich eruit te draaien.
“Sinds wanneer heb jij hoogtevrees?” vroeg Salu met haar belangstellendste gezicht. Zij had al lang door waar de mannen op aan speelden en ze wou maar wat graag met Lieven gaan muurklimmen! Ze had dat altijd al eens willen doen, en nu ze de kans kreeg, ging ze die niet laten schieten!
“Altijd al gehad hoor!” verzekerde dulcera haar, en ze gaf Salu een schop op haar knoesel.

Niels haalde demonstratief de vijf euro weer boven en deed alsof hij ze aan Lieven wou geven. “Je hebt gelijk hoor, we gaan haar niet kunnen overtuigen om mee te gaan. Ik dacht dat ze ondertussen al wat avontuurlijker zou geworden zijn, maar jij hebt gelijk, ze is te saai om dood te doen!” en hij keek nog een keertje plagend naar Dulcera.
“Ik ben niet saai!” vond ze, en keek er erg boos bij, nu gingen die mannen al voorspellen hoe ze ging reageren, en die ene kende haar nog maar drie seconden!
“Ga je dan mee?” vroeg Salu, en ze knipoogde naar Lieven.
Dulcera wist wanneer ze verloren had, en stemde zuchtend in “Ok, ok, ik ga mee, wanneer en waar?” vroeg ze zuchtend, en roerde somber in haar koffie.
“Zondagochtend lijkt me een prima dag!” vond Niels en hij keek vragend.

“Prima!” Salu sprong overeind, “Ik heb dit altijd al eens willen doen! En nu ik de kans krijg om met ervaren muurklimmers mee te gaan laat ik die niet schieten!” en ze viel Lieven om zijn nek.
Lieven liet zich deze onverwachte behandeling graag welgevallen, met een stoer gebaar trok hij Salu op zijn schoot “En ik ga ervoor zorgen dat je niks overkomt hoor!”
Salu wist even niet waar ze het had en krabbelde weer overeind. Blozend keek ze of haar kleren nog goed zaten.
Dulcera had het ganse tafereeltje gadegeslagen, als dit de prijs was die ze moest betalen om haar vriendin aan een leuke vriend te helpen dan had ze dat er graag voor over!

…

Opmerkingen:

Een super duo vervolgverhaal
met Dulcera en Salu in de hoofdrollen

Dit hoofdstuk werd geschreven door Dulcera

Geplaatst op: woensdag 7 december 2005 om 01:30 uur.

Salu zat Niels zo raar te bekijken dat Dulcera er nieuwsgierig van werd. Die vond het de hoogste tijd worden voor een sanitair stopje. “Sl’uuken” vroeg ze liefjes, “Gadegij eens mee naar toilet met mij? Gij weet hier de weg al hé?”
Salu, natuurlijk niet van gisteren verstond dat meteen wat van die mannen hun actieve hersencel niet gezegd kon worden. Ze namen beiden hun tasje. “Mannekes, wij zijn direct terug zelle, jullie redden het wel vijf minuutjes zonder ons zeker?”

Geen van de twee had hen gehoord. Dulcera vond het duidelijk niet leuk.
“Moet ge nu wat weten. Loopt ge op ne vriend die ge in kweetniehoelang niet gezien hebt en dat doet die kweetniehoeneig zijn best om kweetnieoverwatallemaal te tetteren met iemand die hij vanzeleven nog niet gezien heeft en wij zitten daar maar bij gelijk een paar trezebezen.

“Ochoch, ’t zijn mannen hé loeke, dat weet ge toch, als die over vrouwen en reizen beginnen dan is er geen stoppen meer aan. En dan mogen we nog niet klagen dat ze niet de een of andere sport er bij sleuren want dan zijn we helemaal gezien.” Grinnikte Salu erachteraan.
“Ja, ’t is waar, maar waarom die bewaarengel er niet tussenkomt dat snap ik niet zelle. Goe gezien van u om hem in die Kerstbol te proppen, kan dat manneke ook eens van de menselijke Kerstsfeer proeven zonder dat hij opvalt, hahaha.” en terwijl porde ze haar vriendin in de zij.

“Vertel me eens waarom jij mijne Niels zo zit te bekijken? ’T valt niet op zelle.”
“Wel,” ge gaat lachen, dat durf ik niet zeggen hoor.” en terwijl blonken haar pretoogjes.
“Mja,“ dacht Dulcera meteen, die heeft weer een serieuze binnenpret gehad die ze niet kan inhouden. Maar ik ben men eigen niet als ik dat er niet uitgepeuterd krijg. “Zeg nekeer, ik zie dat gij er veel plezier aan hebt en ‘k zou het zo graag weten. Ik beloof van niet te hard te lachen.”

Salu die Dulcera al langer dan vandaag kende en haar graag nog wat zag kronkelen wist dat ze het toch niet kon winnen. Haar tong lag al jaren op het puntje van haar tong en het enthousiasme liep al van haar gezicht. “T’ Is goed,” zei ze, ’t is al goed en terwijl begon ze alweer te lachen. Maar ge moet me wel beloven dat ge het hem niet gaat zeggen he anders gaat die me nooit niet meer willen bekijken en ik ga steevast donkerpaarsaarbeirood worden als ik moest weten dat die mens dat moest weten. Dan durf ik die nooit meer onder ogen komen zenne. En aangezien dat een oude vriend van u is, zit dat er nog wel in hé. Maar die mens heeft wel niet veel verstand van hem te kleden hé,” fluisterde ze er achteraan. Moet ge hoognodig eens mee gaan shoppen hoor. Het is hem van kilometers var af te lezen dat hij vriendinloos door het leven gaat.” knipoogde ze er vettig achteraan.

“Heleba,” schaterde Dulcera, “niet rap van onderwerp veranderen hé, zeg nekeer eerst waarom ge de Niels zo zat te bekijken, allé vort of ik kriebel het er uit.” en terwijl deed ze een schijnaanval op de zijdelingse kriebelzones van haar vriendin. Die dook vlug onder de armen door. Als twee kleine kinderen hingen ze aan de wasbak te gibberen. Een dame van het type droogstoppel kwam uit een hokje en bekeek de twee met een meewarige blik. Je kon zo op haar gezicht aflezen ‘gut, de kinderen, zie ze weer bezig. Moet ge daarvoor zo groot geworden zijn, … etc..

Salu die haar adem een beetje begon terug te krijgen, nam een pufje en vroeg op deugenieterig toontje, Dulcieken, als ge nu naar uwe Niels kijkt he en dan nekeer denkt aan de televisiereclames die nu lopen. Doet ie u dan niet zo een heel klein beteken aan iemand denken zo van opzicht zo?” Terwijl kun ze een volgende lachbui amper onderdrukken.
Dulcera, zich van geen kwaad bewust, wist bij God en klein peerke niet waar ze het over had, maar dat het weer de moeiste was dat was duidelijk.
“Neje, dat zegt me niet meteen iets, maar nu moeteket wel weten zelle. Ge kunt u niemeer houden van lachen. Staks krijgde er nog nen aanval op, allé hup vertel!” Ze probeerde er streng bij te kijken maar met die glimlach die zich opdrong toen ze het gezicht van haar vriendin zag kreeg dat eerder een komisch zicht waar nog geen duivel van geïmponeerd zou zijn.

“oké, ik zal het u vertellen. Hou u maar al vast.” ging salu verder op geheimzinnige toon. “Er loopt zo een reklammeke op de tévé van een jong koppelke hé. ‘t Gaat over verzekeringen. Ze zijn net romantisch ontwaakt en er speelt een liefdesmuziekske op de achtergrond. Da meiske –schoon kind trouwens – staat in de keuken ontbijt te maken en mijnheer komt binnengestruind he met zo ne slodderboxershort in van da grauwgrijs. Hij is zo wreed in zen kruis aan het graaien en daarbij gaat da broekske zo wild heen en weer hé, terwijl geeftem zijn lief zo nen dikke pakkerd en zet hem ongegeneerd aan de tafel. Da meiske trekt wat op ons zelle van manieren, ze steekt zo zuinigskes haar lepelke in hare magere yoghurt en swenst wrijft hij met één hand onder zen oksel, geeft haar ne kus, trekt zenne neus op en ge hoort dat er teen en tander inzit hé dat er uit zou moeten, zo echt vettig zo, en dan paktem met die okselhand een toastje van de tafel, krabt met zen ander hand nog nekeer in zen kruis, roeffelt nog even met zijne vinger in zennen neus en drinkt dan uit het melkkarton. Aan hare snoet ziet ge al lang dat ze er dik haar goesting van heeft hé en dat muziekske blijft maar spelen ondertussen hahahaa.”

Dulcera trekt hare neus op net of ze heeft het net allemaal zelf beleefd.

“En raad nu nekeer op wie dat die mens mij doet peinzen? whoehahahaha”
Saluke kwam niet meer bij. Nu moest ze er bij gaan zitten. Dulcera stond er bij of ze het in Antwerpen hoorde regenen. Bekeek haar vriendin die zat te kronkelen van het lachen en een verdacht piepgeluid begon te uiten.
In feite, als ze eens een beetje nadacht. Hare Niels liep er inderdaad verfomfaaid bij en ze zag op welk reklammeke Salu het had en ze begon de gelijkenis te zien.
“Is dat niet dat filmke dat eindigt met een zinnetje in den trant van “omdat wij de dingen koesteren waar u blijvend waarde aan hecht.”

“Jaaaa, dat is het, proestte Salu maar nu begon ze toch wel hard te piepen.”
“Lieveke, ge moet maar een beteke proberen te stoppen met lachen zelle, ge gaat zo nen aanval krijgen, puf nog nekeer.” Sprak Dulcera bezorgd.
“ik weet het ik weet het, maar ik kom er gelijk niet uit.” Ze nam haar puffer en nam nog een dosis. “Ik zal mijn gezicht eens verfrissen zie dat helpt ook meestal een beteke. Dulcera ging ondertussen een echt plasje plegen, van al dat lachen moest ne mens…
Salu begon een beetje te bekomen, de lachkrampen beginnen te verminderen maar het moment dat Dulcera uit het hokje kwam en de meisjes elkaar weer aankeken waren ze weer vertrokken.

“Snut hé,” sprak Dulcera, “Nu ga ik de Niels ook nooit niet meer normaal kunnen bekijken. ik ga telkens dat filmke voor mijn ogen zien draaien en gelijk dat hij er nu een beetje verfomfaaid bijloopt zou die boxershort wel nekeer…. whoehahahahaa.” en weg waren ze weer.
“Het wordt trouwens tijd dat we maar eens terug naar de mannen gaan hé. Ge zijt al zo lang weg van uwen vers gevonden bink –waar ik vanavond alles in gedetailleerd detail over wil horen hoor – ging ze onverstoord verder.

“Mjajaa,” ging Saluuken schijnongeïnteresseerd verder maar haar ogen spraken het tegendeel.
De mannen zagen eindelijk hun stralende koffiemaatjes terugkomen. Ze bekeken het tweetal met grote verwonderde ogen die nog een staartje verraden. De meisjes hadden ongewild en ongeweten diezelfde blik in hun ogen.

…

Opmerkingen:

Een super duo vervolgverhaal
met Dulcera en Salu in de hoofdrollen

Dit hoofdstuk werd geschreven door Salu

alle leuke reacties staan natuurlijk ook weer te lezen achter deze link –> HIER

Hieronder volgt de aangepaste dictionnaire van Vlaams verklarend Salunees voor beginners :

konkelfoezen: stiekum onderhandelen , smoezen, maar niet persé in de negatieve zin
niet persé: niet per definitie
sanitair stopje: een plasje gaan plegen
vanzeleven: van zijn hele leven
tetteren: uitbundig babbelen, heel plezant
plezant : superleuk
trezebezen: niet echt snugger uitziende simpele meisjes
loeke: in dit geval een vriendelijk troetelnaampje
uitpeuteren: vriendschappelijk ontfutselen
gibberen: een geluid dat enkel meisjes kunnen uitbrengen als ze onderling sloeberen
droogstoppel: geen natte stoppel
een pufje nemen: met een inhalator inademen
opzicht: vooraanzicht
klein peerken: was een van de lievelingetjes van God in de kleuterklas volgens de mondovergeleverde vlaamse geschiedenis
swenst: terwijl
uw goesting van iets hebben: wil zeggen dat het genoeg is geweest
piepende Salu: klinkt astmatisch
in getailleerd detail: tot in de kleinste puntjes
een staartje verraden: daar is het laatste woord nog niet over gezegd
zelle, zenne: bevestigende bevestiging van geen ontkenning die hierdoor in overtreffende trap bevestigd wordt als bijkrachtende term, lijkt op een stopwoordje maar geeft meer diepgang aan de voor- of achterliggende tekst van de zin waar hij in gebruikt wordt.
koffiemaatjes: koffiedrinkgabbertjes

Geplaatst op: woensdag 7 december 2005 om 01:26 uur.

Nog voor Dulcera kon kijken waar haar vriendin zat met haar nieuwe liefde, werd het ineens zwart voor haar ogen.
“Gadver! Bart, zijt gij nu niet verlegen, eerst uw lief een halve attack doen krijgen en nu ikke!” kreet ze uit. Die mannen van tegenwoordig waren echt wel schaamtevrij, vond ze. Zijn vriendin stond er nota bene bij, en hij durfde schaamteloos een andere vrouw bepotelen, dacht ze kwaad.

“Bart, Bart, wie heet er hier Bart? Kent ge mij niet meer?” die stem kende ze!
“Niels! Maar gij gadverse dondersteen!” ze viel hem rond zijn nek om hem een smakkerd te geven.
“Ben jij al lang weer in het land? Jij zat toch voor je werk in Zuid-Afrika?” vroeg ze belangstellend.
Met fonkelend ogen keek hij haar aan. “Ah, ik ben zelfs al weer een maand gewoon in België aan het werk!” wist hij.
“Oh, en je laat me niks weten?” beschuldigend vroeg ze, “Waarom bel je dan niet eens om samen een kriekske te gaan drinken?”
Verlegen stond hij met zijn voeten te draaien. “Tja, ik ben vertrokken zonder ‘dag’ te zeggen, en ik dacht dat ge kwaad ging zijn …” mompelde hij.
“Maar allez, onnozelaar, ik wist toch dat de laatste dagen voor je vertrek druk waren? En daarbij, ik ben allang content dat je veilig en wel terug thuis bent!”
Maar vanbinnen foeterde ze op de onbehouwenheid van haar oude schoolvriendje, het was zo typisch mannelijk om niet meer te denken aan de achterblijvers.
Ze had potverdorie drie weken in zak en as gezeten toen hij vertrokken was zonder afscheid te nemen, en zonder dat ze hem een veilige reis had kunnen wensen. Nog een geluk dat zijn vriendin die hem na drie weken was achterna gereisd en haar een mail had gestuurd, anders had ze misschien nog veel langer in het ongewisse gezeten!

“Ah, we kunnen nu toch een kriekske gaan drinken, en bijpraten?” vroeg hij, en hij keek al of er in de buurt een gelegenheid was.
“O, en jij dankt dat ik hier alleen ben of wat?” monsterend keek ze hem aan, hij was nog geen haartje veranderd.
“Ben je met iemand dan?” vroeg hij lachend, alsof hij het niet geloofde.
“Ik ben hier met vriendinnen en we zouden net koffie gaan drinken.” bits keek ze hem aan, “Waar is jouw vriendin trouwens?”
Hij lachte schuchter “Dat is een lang verhaal hoor, het is voorbij tussen ons, ze vond dat we te verschillend waren.”
“O, het spijt me maatje” medelijdend keek ze haar vriendje aan, “Kom, we gaan iets drinken en dan kan je me er alles over vertellen!”

“Allez vooruit, kom waar zitten die vriendinnen van jou?” en hij nam haar bij de arm.
“Daar, in die taverne.” wees ze, en ze zwaaide naar Salu en Anneke die nieuwsgierig zaten te kijken, “kom, we gaan er bij zitten.”

Salu en Anneke hadden elkaar al veelbetekenende blikken toegeworpen. Dulcera kon soms met de vreemdste mensen afkomen, maar wat ze nu aan haar arm had sloeg alles. De jongen zag eruit alsof hij die ochtend willekeurig wat spullen had aangetrokken. Een jeans, een knalrood t-shirt, een paar versleten mocassins, en een slobberig gilet. Zijn haar lag warrig, vooraan begon de haarlijn zich al terug te trekken, en het leek alsof de jongen door het te laten groeien achteraan wou compenseren wat hij vooraan verloren was. Het contrast met de klassieke Dulcera, die er steeds uitzag alsof ze zo uit een modeblaadje was gestapt, was zo groot dat de vriendinnen niet begrepen waar en hoe ze deze knul had leren kennen.

“Salu, Nele, dit is Niels, weten julie nog? Hij heeft me indertijd door mijn biologie examen gesleurd?”
“Maar natuurlijk!” riep Salu uit, Dulcera had ontelbare verhalen over haar avontuurlijke vriend verteld, “Leuk dat we je nu ook mogen leren kennen!”
Anneke stak een aarzelend handje naar voor, ze kon het enthousiasme van haar vriendinnen niet echt delen, deze jongen zag er niet uit! “Heel aangenaam.” mompelde ze, en ze schoof nog eens stukje dichter naar haar Bart.
“En dit zijn Bart en Lieven.” stelde Salu de andere mannen aan hem voor.
Niels schudde de handjes en ging naast Dulcera op de makkelijke bank zitten.
“Salu’ke, ik had je handtas nog he? ” wisselde Dulcera vlug de handtassen, “En kijk eens wat ik vond om in mijn kerstbal te steken? Een engeltje!” en ze legde de kerstbal op de tafel, zodat iedereen hem goed kon zien.

Bewaarengel gaf een vette knipoog aan Anneke, die dwaas zat te kijken.
“Dat ding beweegt?” vroeg ze, en ze keek nog eens goed terwijl bewaarengel een pirouette maakte.
“Dat is weer typisch iets voor jou he?” vond Niels, terwijl hij de bol vastnam om hem eens goed te bekijken “Ongelooflijk zeg, dat ding ziet er zo echt uit!”
“Ja, leuk he?” vlug nam ze hem de bol af en legde hem weer voor haar op tafel, zodat bewaarengel alles goed kon zien. “Heeft iedereen al besteld?” vroeg ze.

“Nee, we wilden het net gaan doen.” wist Anneke, “maar we hebben niet zo veel tijd meer denk ik” ze keek haar Bart veelbetekenend aan, “als we nog naar die winkel met die leuke truien willen gaan we ons moeten gaan haasten!” weifelend keek ze haar vriendinnen aan. “Vinden jullie het heel erg als wij nu eerst snel die boodschap gaan doen?” vroeg ze, en ze keek dwingend in de richting van Salu.
“Maar natuurlijk niet!” vond Dulcera, “weet je wat, zorg dat je gsm aanstaat, dan kan je ons telefoneren als je weer wil aansluiten.”

“Ja, dat lijkt me ook een goed idee.” vond Salu, wij zullen ons hier wel een beetje bezig houden met elkaar de pieren uit de neus te vragen.” liet ze er lachend op volgen.
“Ok, dan zijn we snel weg!” en fluks trok Anneke haar Bart recht “Kom lieveke, we moeten ons haasten!” en weg waren ze.
“Amaai, die ligt ook al goed onder de sloef?” vond Niels, terwijl hij het stelletje nakeek.
Lieven trok een gezicht, “Tja, sommige vrouwen zijn niet te schatten hoor!” en alsof de beide vriendinnen er niet bij zaten begonnen de mannen te vertellen over hun vorige vriendinnen en de stoten die ze er al mee hadden meegemaakt.
Schaterlachend vertelde Lieven over een vriendin die zelfs de sokken streek, en ze per grootte en op kleur in de lade wegborg, waarna Niels hoofdschuddend vertelde over die ene vriendin die niet in die grot meedurfde en toen aanpapte met de berggids.
Salu en Dulcera zaten sprakeloos te kijken.

“Die doen precies of we er niet bij zijn!” fluisterde Salu in het oor van haar vriendin.
“Ja, straf he? En zo over hun vorige vriendinnen vertellen, wat zijn me dat voor twee kwieten!” verbijsterd volgde ze het gesprek. “Ik ga dat hier stoppen, dit kan niet meer zijn!” vond ze en ze gaf Niels een por in zijn zij.
“Genoeg over jullie ex-lieven, vertel ne keer hoe het in Zuid-Afrika was?” vroeg ze.
Niels liet zich dat geen twee keer vragen, en begon te vertellen over de wondermooie vergezichten, en de mensen die hij ontmoet had. Lieven hing aan zijn lippen, en bestelde voor hen beiden een biertje en voor de dames een koffie, met een vanzelfsprekendheid alsof ze elke week zo’n uitje hadden.

Salu en dulcera zaten steeds verbijsterd. Ze keken elkaar aan.
“ Het is precies of die kennen elkaar al jaren, en wij zitten hier voor’t vijfde wiel van de wagen!” vond Dulcera, waarom deed die pestengel nu niets? Vroeg ze zich af.

…

Opmerkingen:

Een super duo vervolgverhaal
met Dulcera en Salu in de hoofdrollen

Dit hoofdstuk werd geschreven door Dulcera

Geplaatst op: woensdag 7 december 2005 om 01:20 uur.

Anne was helemaal in vervoering van haar Bart. Diens vriend stond er een beetje als derde wiel bij en Saluuke, die het lipje zag van de arme sukkel, voelde haar opvoeding de overhand nemen op de toch wel sexy topjes waar ze stond in te graaien. Ze besloot om schijnonopvallend zijn aandacht af te leiden zodat haar vriendin een beetje meer tijd had om haar vlinders te kalmeren.
Ze trok haar stoutste schoenen aan en stapte zelfzeker op hem af.

“Zo gaat dat dan hé,” sprak ze spontaan met sprankelende lach. “Die jeugd heeft nog geen controle hé?” –en ze gaf er een ondeugende knipoog achteraan.- “Ik ben Salu,” zelfzeker stak ze haar hand uit, “en jij?”
De jongeman kreeg een blosje en zei: “Ik weet wie jij bent, we zijn samen gaan betogen, herken je mij niet meer?”

Saluuke, niet vlug met haar mond vol tanden, bekeek hem verwonderd.
“Serieus?” vroeg ze, toen ze hem even van dichter bekeek herkende ze hem weer.
OIOI, dat was die bink die haar uit eten gevraagd had en waar ze niet ‘ja’ op durfde te antwoordden wegens verlegenheidsfactor zeven.
“Ja, ik begrijp je, jij ziet er ook heel wat minder ruig uit in je niet-betogersplunje” en hij lachte sympathiek. “Ik heb je nog proberen een klutsbuik te bezorgen van de cola, remember? “

Nu was het Salu’s moment om zwaar te blozen, “Mja.. jaja… Ik herken je weer”, zei ze, “‘ben jij niet Lieven?”
“Inderdaad” antwoordde hij licht aarzelende, “leuk dat jij dat nog weet.”
Anne en Bart hadden de twee glimlachend staan bekijken en besloten dat het de moment werd om aan dat schaapachtig gedoe een eind te maken.
“Is het daar al wellekes” vond Bart, “jullie zijn precies twee nestkiekens zoals jullie daar staan te stotteren en te blozen. Zouden jullie niet beter ergens koffie gaan drinken om een beetje meer uit het zicht staan te flirten?”
Anne begon te lachen.

”jama… en Dulceraaken dan? Die is even naar de ladys….met mijn handtas.”
“Weet je wat”, grijnsde Ann, “als jullie nu al eens een plaatsje gingen zoeken in die taverne daar, dan wachten wij op Dulcera en komen jullie lekker vergezellen.” Lieven vond dat een geweldig idee. ‘Dat lijkt me een geweldig idee” sprak hij, geheel naar waarheid “en dan kan ik meteen eens kennismaken met je niet zo ruige kantje.”
“Ben ik nu mis of word er met me geflirt?” vroeg Salu zich af maar ze besloot braaf te luisteren. Anne en Bart wilden vast en zeker een intiem moment zonder babysitters en Dulcera’ken kwam er zo bij, dan hoefde ze niet lang alleen te zijn met Lieven.

Het was wel een bink eigenlijk, vond ze, maar daar waren ze hier niet voor. Dat was niet in de planning afgesproken. Ze waren hier Omdat Dulcera’ken er eens uit moest en voor Anne en Bart die hun middagpauze twijfelachtig gingen doorbrengen.
Ach ja, zelfs als camouflage was het een leuk uitje.

Ze vonden een plaatsje, helemaal afgezonderd van de buitengang en toch niet te intiem om op te vallen. En net of iemand er de hand in had, gingen de naastliggende tafels weg het moment dat zij er aan kwamen.
“Hier zit dat vleugelding achter” dacht Salu en haar ingeving werd bevestigd toen ze hem achter Lievens rug zag verdwijnen.
Lieven rilde even over zijn hele lijf. “Oi, wat scheelt er?” vroeg Salu bezorgd, zet u vlug neer voor ge een appelflauwte krijgt.
“Ik weet niet wat er was maar ik voelde zo iets onbeschrijfelijks ineens, het is al over, niets om je bezorgd over te maken.”
Salu zag Kevin rondvliegen en voelde hoe hij zich onder haar trui friemelde. Ze deed of ze jeuk had.

“Ik denk dat er weer zo een dom etiket is dat me zit te plagen, je moet me maar verontschuldigen hoor” liet ze onschuldig vallen.
Hij bekeek haar zo grootogig dat ze er wel naar moest kijken.
Ineens voelde ze zich warm worden, een warmte die uitstraalde van haar rug naar haar tenen en zo omhoog, blosjes dienden zich aan. Toen zag ze een lendendoek dansend verdwijnen met een duivels lachje.
“Wat heeft die op zijn kerfstok” dacht ze er nog achteraan. Het kon haar niet schelen, die Lieven had wel puppyogen vond ze en het was lang geleden dat iemand haar zo bekeken had zonder dat ze er ongemakkelijk van werd.

Dulcera zat nog steeds te kniezen op de toiletten toen ze een plof hoorde en de blote billen van haar bewaarengel op de papierdispenser zag zitten.
“O, kijk nu wat ze hier binnensmijten, ge zijt nen toffen gij!” pruilde ze met een sip lipje, “Ik mis zo al de pret!”
Maak jij je nu maar geen zorgen hoor” troostte hij haar met een kneepje in haar wang. “Ik heb het ondertussen even geflikkerd, ‘t ‘is al in de sjakosj.”
“Haja? Vertelvertel” activeerde Dulcera meteen.
“Wel, ik heb de pijl die die mislukte kermisschutter in zijne rug geschoten had één draai naar links en drie draaien naar rechts gegeven.”
“Ha zo …? En wat maakt dat dan uit?” vroeg Dulcera geïnteresseerd.

“Wel,” vertelde hij op geheimzinnige toon. “Het verschil zit hem in het feit dat de oorspronkelijk doelen van de schutter teniet worden gedaan dan. En na die draaien en een spreuk die ik gesproken heb kan ik ze een nieuwe waarde geven. En toen ben ik naar Salu’kes rug gefladderd en heb er rap een pijlke van mij ingeploft.”

“Gut zeg, “Dulcera was erg onder de indruk. “ enne, wat gebeurde er dan? En nu? Zeg nekeer? Allé vertelvertel?”
Ze porde hem in zijn mollige buikje om hem aan te sporen.
“Ik merk het al,” lachte Kevin, “Bewaarengelkes gaan nooit spannend genoeg kunnen vertellen aan Dulciekes wat ze met eigen ogen willen zien hé. Ge wilt zeker nog nekeer met uw eigenste kijkers gaan loeren?”
“Ha ja natuurlijk” grijnsde Dulcera. “Het is tenslotte ons Salu waar we het over hebben hé. Niet de eerste de beste en zo.
“Allé, ’t is goed voor ene keer. Maar ge moet me wel beloven dat ge nooit vanzeleven gaat verraden dat ik een spreuk gebruikt hebt uit den duivelkeskermisspreukenboek hé. Anders doe ik alles zo knip, in ene keer teniet hoor.”
“Ha, gelijk Tita Tovenaar,” grinnikte Dulcera. “En gaat alles stilstaan daarna ook?” liet ze er plagend op volgen.
“Och gij,” kneep haar bewaarengel haar in de neus en terwijl stak hij zijn tong uit.

“Friemel jij mij nu maar in die kerstbol, dan kan ik ook ongegeneerd van alles meegenieten zonder dat het opvalt. Het is tenslotte voor mij ook Kerstperiode hé.”
“Uw voeten zijn toch gewassen hoop ik?” vroeg ze praktisch “ want als je zo voor iedereen zichtbaar in een kerstbol zit is dat wel geen zicht met zwarte stinkpateekes zelle.” Dulcera had er lol in. “En als de mensen u zien bewegen zeg ik gewoon dat ge op Duracellekes draait.” Dulcera proestte het uit.

De sanitaire managerster van dienst begon zich nu toch ernstige vragen te stellen en klopte op de deur.
“Mevrouw, mevrouw? Bent u niet lekker geworden? Kan ik met iets helpen? U zit daar toch wel alleen hé?”
Kevin fladderde vlug boven het hokje, Dulcera nam in sneltempo al haar spulletjes, nam haar GSM en deed de deur van slot.
“Ja hoor, alles is in in orde” sprak ze op serieuze toon en opende de deur. De dame stond haar vreemd te bekijken.
Dulcera deed alsof ze een telefoongesprek afrondde.
“Het spijt me hoor mevrouw, dat ik u onnodig ongerust maakte. Als een mens van wacht is word hij op de vreemdste plaatsen opgebeld.”
Daar liet ze een vermoeide zucht op volgen, zodat de dame meteen medelijden kreeg. “ja, soms ben ik erg blij dat ik een job heb zonder dat er klanten van afhankelijk zijn hoor” sprak ze op moederlijke toon en presenteerde een muntje.
Dulcera keek haar dankbaar aan en trippelde snel naar buiten.

Achter een hoekje zocht ze haar glazen kerstbal op. “Awel fladder, waar zit ge nu? Als je in die bol wilt moet het wel hier gebeuren hoor. In de grote gangen vallen we te veel op.
Een kleine plof kondigde zijn aanwezigheid aan.
“kan dat stopsel daar niet af?” vroeg hij, zo kan ik daar niet in hoor.
“Hoe je kan daar niet in? Jij kan toch overal tevoorschijn ploppen? Kan je jezelf dan niet in de bol laten ploppen?
“Ja, dat zou ik kunnen maar dat vraagt verschrikkelijk veel krachten omdat ik zichtbaar zal zijn en met die koffie op mijn vleuringskes ben ik nog niet helemaal de oude hoor. Je hebt er geen idee van hoeveel energie het kost met plakspul tussen je pluimen om liefdespijlen af te schieten?”

“Ach sukkeltje,” troostte Dulcera hem, zal ik je dan even een handje toesteken? Ze zocht en forceerde het dopje op de bol en plukte hem uit de lucht.
“Helahela een beteke zacht hé, ik moet wel nog een tijdje meegaan hoor.
Ze duwde en duwde maar hij bleef steken. “Kan je die speld niet even losmaken? Het is daarmee dat je opstopt hoor. “vroeg ze liefjes maar kon een lach niet onderdrukken.
“Mijn lendendoek losmaken????” Hij leek in shock. “Het is dat, of ik moet je er aan je voeten weer uittrekken hoor en dat gaat pijnlijk zijn want je bent al over halfweg. Ik beloof dat ik niet zal kijken.” Liet ze er grijnzend op volgen.
Ze hoorde een ondermaats gemompel dat verdacht leek op niet engelachtige praat maar deed of haar wipneusje bloedde.

“Oké, speld is los.” Hoorde ze ineens en toen duwde ze zijn engelenprot door de teut en hoorde met een stille plets dat hij de bodem raakte. “Ben je oké?” vroeg ze bezorgd.
“Niet kijken” krijste haar engelbewaarder, “je hebt het beloofd.”
“Oké oké ik zal niet kijken, maar ben je wel oké. “
“mja, als je die blauwe plek en een geplette vinger niet meetelt” hoorde ze een flauw stemmetje.

“Als we vanavond thuis zijn, dan krijg jij van mij een verkwikkend badje en een verzorgende massage,” troostte ze hem.
Het drommeltje had toch wel wat te verduren hoor, bedacht ze met haar haar moederhart. Het leek helemaal niet makkelijk als engelbewaarder geboren te worden. Toen besloot ze ter plekke dat ze aardiger voor hem zou worden, maar nu even nog niet. Werk aan de winkel. En ze repte zich met haar hebben en houden, Salu’s handtas en haar kerstbol met engel naar de winkel waar ze elkaar laatst gezien hadden.

Enkel Anne en Bart stonden daar. Tiens, en die andere twee? Ze keek naar haar bol en zag iemand groot glimlachen.
“Ha daar se, we dachten al dat je jezelf mee doorgespoeld had, zo lang weggebleven. Salu en Lieven hebben we naar dat koffiehuis gestuurd.” Sprak Bart. “Die stonden hier toch maar te blozen en te stotteren.” liet Anne er breedlachend op volgen.
“Serieus? Is ’t al van dat? Zo vlug?”
Ja hoor, ze gingen plaats houden, kom we zullen maar eens vertrekken hé, binnen een half uur moet Bart terug gaan werken en dat is zo voorbij hoor.

…

Opmerkingen:

een super duo vervolgverhaal
met Dulcera en Salu in de hoofdrollen
Dit hoofdstuk werd geschreven door Salu

Geplaatst op: woensdag 7 december 2005 om 01:12 uur.

Dulcera wist dat ze haar bewaarengel zo snel mogelijk weer schoon moest zien te krijgen, de arme drommel kon toch niet voor iedereen zichtbaar door het koopcentrum fladderen?
Terwijl ze, met haar gedachten bij haar bewaarengeltje, naar de etalages keek kreeg ze ineens een idee!
“Hee, meisjes, kijk daar nu eens, dat heb ik nu nog nooit gezien! Nu verkopen ze al ondersteboven kerstbomen!”

De vriendinnen keken naar de winkel met interieurspullen. Er stond inderdaad een reuze-grote boom, die gewoon ondersteboven vastgemaakt aan het plafond hing, en ernaast hingen nog een paar kleinere exemplaren. Allemaal smaakvol gedecoreerd, dat wel, maar een zeer gek zicht!
“Wie koopt dat nu?” vroeg Dulcera zich luidop af.
“Wel grappig!” vond Salu, “Kom, we gaan ne keer binnen zien!” en ze trok de anderen al mee naar binnen.

Dulcera zonderde zich wat af en keek goed rond. Al snel had ze gevonden wat ze zocht en ze toog naar de kassa om af te rekenen.
“Hee! Wat sta jij daar geniepig dingen te kopen?” Anne kwam vlug kijken wat haar vriendin had gekocht. Dulcera stond met een waanzinnig grote glazen kerstbal in haar handen schaapachtig te kijken.
“Een kerstbal …” antwoordde ze, geheel naar waarheid.

“Zo’n grote, wat ga je daarmee doen?” Salu mengde zich in het gesprek, en ineens had ze het ook door. “Ik denk dat ik het weet!” riep ze uit, en beide vriendinnen wisselden een dikke knipoog.
“Hoe zo? Jij weet het?” Anne keek vreemd naar haar vriendinnen, maar nog voor ze kon doorvragen zag ze plotsklaps niks meer!
Twee grijnzende heerschappen waren vanuit het niets opgedoken, en de ene had zijn handen voor Anne’s ogen geslagen.
“Ra, ra, wie ben ik?” vroeg de handtastelijke plagend, terwijl de andere in plaatsvervangende schaamte, bij zoveel meligheid, niet wist waar te kijken.
Dulcera had het meteen gezien en knipoogde, “t Is toch schoon hé, de liefde?” ze keek hem lachend aan.

De jonge man keek Dulcera aan, en keek nog eens beter.
Dulcera wist even niet waar kijken, gadver zeg! Het ging toch niet waar zijn? Was Cupido nu weer zijn pijlen aan ’t rondschieten?
Schichtig keek ze waar Salu was, maar zij was al weer vol bewondering naar de kerstbomen aan het kijken en had geen oog voor de –totaal niet onaardige- jongeman.
Dat kieken heeft weer niks gezien he? Foeterde Dulcera in zichzelf, en ze vroeg zich af hoe ze de aandacht van Salu op de jongen ging krijgen.

Bewaarengel begon te wroeten in de handtas van Salu, waardoor de handtas vreemd begon te bewegen en Dulcera sprong snel voor de verdachte tas.
“Eugh … Salu’ke? Mag ik effe met je tas tot bij de dames-wc’tjes spurten?” vroeg ze stilletjes, maar toch luid genoeg opdat de heertjes het konden horen.

“Oei! Wat nu? Voel je iets?” vroeg Salu bezorgd, en met haar gedachten bij het maandelijkse ongemak, reikte ze behulpzaam de handtas aan haar vriendin.
“Ja, ‘k denk het …” ongemakkelijk keek ze haar vriendin aan, ze boog zich voorover om in haar oor te fluisteren “hou jij die vriend van Annekes vriend bezig terwijl ik weg ben?” en luidop voegde ze er aan toe “Geeft het niet? Ik ben zo weer terug hoor!” en zonder op antwoord te wachtten spurtte ze de zaak uit.
Anne, Salu en de twee mannemensen bleven verbluft achter.

Gelukkig waren de toiletten vlakbij en met een rotvaartje stoof Dulcera naar binnen, de toiletdame keek verbouwereerd.
“Nou, die heeft haast!” dacht het dametje en ze ging hoofdschuddend verder met het schoonmaken van haar tafeltje.

Met een zucht van pure opluchting sloot Dulcera de deur achter zich.
“Hallooo! Wat waren we aan het doen daar?” met een verontwaardigd gezicht kwam bewaarengel uit de handtas te voorschijn.
“Ikke? Nikske? Ik wou alleen maar vriendelijk zijn! Die mens zag er zo beschaamd uit …” verdedigde Dulcera zich.
“Je hebt je er mooi uitgered, maar ik ben bang dat het al te laat is! Cupido heeft weer zijn pijlen op die sukkelaar geschoten om mij te pesten! De sjamfoeter, de godslasteraar, de, de … “ hij raakte al niet meer uit zijn woorden.

“Kom nu maar hier, hoe sneller je weer proper bent, hoe vlugger je de zaak weer recht kan trekken! Alles is nog niet verloren!” Dulcera ging grondig aan de slag, in gedachten bij haar vriendinnen, ze hoopte maar dat het niet te laat was, en dat haar bewaarengel die pijlen weer kon verwijderen!
“Hee, mag het wat zachter ja! Die veren groeien traag hoor!” verschrikt stopte ze even met soppen. Met een pijnlijk gezicht keek bewaarengel haar aan.

“Had ik het van tevoren geweten dan was ik er nooit aan begonnen.” vond hij met een van pijn vertrokken gezichtje. “Wat was je trouwens met die kerstbal van plan?” vroeg hij.
“Ah, ‘k ging jou daar insteken, dan viel je niet zo op he? Het koopcentrum is toch in kerststemming, en een engelke meer of minder maakt dan niet meer uit hé?” Ze keek hem onzeker aan.
“Goh, dat was leuk gevonden, dus dan ging je met mij de hall rond wandelen? Dat had nog geestig kunnen worden!” grinnikend onderging hij de verdere poetsbeurt.
“Sorry als ik te hardhandig ben hoor, maar ik denk dat we ons moeten haasten! Ze gaan het verdacht vinden als we lang wegblijven!” en grondig schrobde en wreef ze het engeltje schoon.

“Ik wil je niet kwetsen Dulcie’ke, maar eugh … ik denk dat het beter is als je niet meer terug gaat … Salu moet alle kansen krijgen!
Met een beteuterd gezicht stond Dulcera te kijken “Mag ik niet meer mee met de anderen, en kijken hoe het afloopt enzo?”
Bewaarengel had even oprecht medelijden met haar, maar hield voet bij stuk.
“Neem jij nu maar je gsm en laat Salu weten dat je niet meer terugkomt … verzin maar wat, ik ga ervandoor, kijken of ik de zaak nog kan redden!” en met een dof plopje was hij weg.

Dulcera zat triest te kijken. “Mooi is dat” mompelde ze luidop.
De toiletdame hoorde haar bezig, en krabde verwonderd in haar haar, van alle rare klantjes die ze de laatste tijd al had gehad was dit beslist de raarste!

Opmerkingen:

Een super duo vervolgverhaal
met Dulcera en Salu in de hoofdrollen

Dit hoofdstuk werd geschreven door Dulcera

Geplaatst op: woensdag 7 december 2005 om 01:10 uur.

Salu, koket als altijd, plofte breedlachend op de stoel naast Dulcera.
‘Zo, ik merk niet de eerste te zijn en zeggen dat ik ook een uur te vroeg vertrokken ben, hahaha!’ die heeft dit uitje meer dan nodig, dacht ze er stiekem achteraan.
‘Zeg, zoeteke, ben jij stiekem onder de zonnebank gegaan? Jij hebt zo een mooi kleurtje. Ik voel mij ineens bleek hoor, denk dat we straks maar even langs de maquillagestandjes moeten wandelen.’

Dulcera keek veelbetekenend naar bewaarengel, Salu was hier inderdaad echt wel aan toe! En ze prees zichzelf gelukkig dat ze eerst de moeite had genomen om zich deftig te maquilleren! Ze vond altijd dat ze zo afstak tegen haar vriendinnen. “Tuurlijk gaan we dat strakjes doen, maar eigenlijk heb je dat niet nodig hoor, je ziet er zo ook heel knap uit!”

Salu kreeg de kans niet om te reageren want Anne kwam ook binnenvallen.
Letterlijk, want ze struikelde over de handtas van Salu, die naar gewoonte weer haar halve huishouden had meegebracht.
Ze herwon haar evenwicht, keek even boos naar de handtas, en deelde dan drie kusjes in de lucht uit.
‘Ha mensen, ben ik weer de laatste? Tja om jullie te vroeg af te zijn moet ik wel vroeger opstaan, zoveel is duidelijk.’ Elegant als gewoonlijk ging ze netjes zitten en wenkte naar het meisje dat bestelde.

Dulcera en Salu keken even veelbetekenend naar elkaar, Anne was de elegantste van de drie, zoveel was zeker, maar of ze ook de meest attente was?!
‘Willen jullie ook nog koffie? Dulcie, liefje wil jij voor mij een decaf’je bestellen? En vergeet de zoetjes niet hoor! Ik wil me eerst nog even opfrissen, beetje bijlippenstiften en zo je weet wel?’ en elegant trippelde ze richting damestoiletten.
Onzeker keek Dulcera haar vriendin na, het is dat het zo’n schat kon zijn, want anders … voor ze haar gedachtengang kon afmaken kwam Salu tussen.
‘Dulcera’ken, uw koekske is aan het zweven …!’ Salu keek vreemd naar het speculoosje, waarop bewaarengel tevoorschijn plopte.

‘Ha sé, pampermans,’ lachte Salu opgelucht, ze had eventjes aan haar hoofd getwijfeld. ‘Moet jij je niet neutraal opstellen als er stervelingen in de buurt zijn?’
Dulcera gaf haar bewaarengel een nijdige tik op zijn rug.
‘Ik ben er wel niet mee akkoord dat jij je te pas en te onpas aan iedereen laat zien hé, ik claim eigendom hoor.’ ze keek er zeer eigenwijs bij.
Bewaarengel keek hoogst verontwaardigd. ‘Luister ik heet geen pampermans of gelijk wat, noem mij maar … eugh … noem mij maar … Kevin!’ en met een blik van –wie doet mij wat?- kruiste hij zeer zelfvoldaan zijn armpjes.

Whoehahahaaha, Salu sloeg dubbel van het lachen, Dulcera verslikte zich in haar koffie en proestte een hele zwik over zijn vleugeltjes.
‘Ik dacht meteen al toen ik je zag dat je een echte Kevin was ‘ schaterde Saluutje het uit.
Dulcera, druk in de weer met papieren zakdoekjes, probeerde de arme bewaardrommel droog te doppen.

‘Dulcie’ sprak hij sip, ‘het is goed dat ze jouw vriendin is hé want anders….’
‘Het spijt me hoor, maar kon je geen stoerdere naam verzinnen. Je vliegt wel maar hebt geen handtas hé, kan het nog verwijfder? Wie noemt er zichzelf nu Kevin?’
Hoe gekwetster bewaarengel keek, hoe harder de vriendinnen moesten lachen!
Dulcera’s tranen dropen over haar wangen.

‘Vlug, dop me snel droog, met natte vleugels ben ik voor iedereen zichtbaar en jullie zijn de enigen die me mogen zien, anders krijg ik weer last met die van hierboven!’ bang priemde hij zijn kleverige handje naar de lucht toe.
Vanuit haar ooghoek zag Dulcera Anne terugkomen, ze greep bewaarengel bij zijn lendendoekspeld en kieperde hem in de handtas van Salu, de enige handtas die groot genoeg was, maar waar hij pijnlijk bovenop haar sleutels terechtkwam.

Anne hoorde een kermend geluid uit de handtas komen en zag de vriendinnen, met overduidelijke lachsporen hard hun best doen of er niets aan de hand was.
‘Oké, zeg het nekeer, wat heb ik weer gemist? Ik mis ook al de lol hé, ’t is ook altijd hetzelfde’
‘O, neen hoor, gewoon, slappe lach hé, met onnozelheid’ poogde Dulcera zich eruit te foefelen.

Salu was overduidelijk heel erg druk bezig haar handtas te herschikken.
‘Die twee zijn duidelijk wat van plan’ dacht Anne, ‘Maar ik laat ze gewoon in de waan, straks pruts ik het er wel uit.’ daarbij, ze had nog een beetje lastig nieuws dat ze wou vertellen, en nu die twee er toch niet met hun hoofd bij waren …
‘Schatjes, vandenamiddag zal ik jullie misschien even verlaten he, ik heb zo een beetje afgesproken met Bart.’

‘BART?’ klonk het in koor.
‘Ja, je weet wel hé, Bart van de Bank.’
Grinnikend keken de twee elkaar aan.
‘Zo, en zie ik daar nu een blosje verschijnen?’ plaagde Dulcera.
‘Mja, misschien wel,’ klonk het een beetje schaapachtig. ‘We hebben elkaar nu al drie keer gezien, voor een veilig afspraakje tijdens de lunchpauze en straks komt hij weer. Het zou wel kunnen dat hij een collega meebrengt. Het scheen vandaag niet te lukken om er van tussen te muizen, alleen en zo.’
Dulcera snapte meteen dat hier de hand van haar bewaarengel achter zat.
De schat, en we hebben hem nog wel zo geplaagd, dacht ze er schuldig achteraan.

Salu had van dit alles niets door en zag niet dat de twee meiden elkaar met vette knipogen bestookten. Ze was gehaast om te vertrekken, die nieuwe feestoutfit moest vandaag gekozen worden!
‘Dus, als ik het goed heb, moeten we maar eens in gang schieten hé meiden. Als Anneken ons straks in de steek laat voor haar bink dan is het gedaan met vrouwendag.’
‘Jamaar, als die collega meekomt danne … houden jullie die mens wel even bezig hé? Dat ik met Bart eventjes kan tête à tête ..’ weifelde Anne eventjes.
‘Tuurlijk doen we dat. We zijn toch vriendinnen voor iets hé’ floepte Dulcera er iets te enthousiast uit om volledig onopvallend te zijn.
Salu bekeek haar vreemd. Dulcera was niet de rapste om mannevolk te entertainen, het kind was wel charmant en goedlachs, maar ze vond dat de mannen haar al te veel en te opdringerig lastig vielen.
Monsterend keek ze haar aan ‘Moet jij iets vertellen soms?’

Dulcera die nooit iets lang kon verborgen houden deed haar uiterste best. Terwijl ze op haar tong zat te bijten zag ze een sepia engeltje uit de handtas van Salu komen piepen dat haar een duidelijk signaal gaf van hard te zwijgen.
‘Ach, laat haar maar, ze is dringend aan een uitje toe,’ lachte Anne vlot het hele geval weg.
‘Mja ’t is waar’ bevestigde Dulcera met blozende kaakjes.
‘Inderdaad, zo lijkt het wel hé’ vond Salu en wijl haakte ze haar vriendinnen spontaan in de armen om als de drie musketiers de hal af te struinen.
Salu begon te tateren en te tateren over alles wat ze dacht te doen.

Bewaarengel, onderklutst en vol blauwe plekken van in die beruchte voorzienigheidshalve rijk bedeelde handtas te verzeilen, lachte in zijn gesuikerde koffie-met-melk-vuistje.
‘Wat een deksels plan heb ik weer op touw gezet’ broedde hij verder ‘En als straks Anne haar Bart komt zal die collega heel toevallig de bink zijn waar Salu’tje haar hart heeft aan verloren. Dat gaat lappen geven.’
En zie eens hoe die drie vriendinnen op elkaar inspelen, de schatten. Alledrie in de opperste overtuiging elkaar te helpen.’
Een warm gevoel maakte zich van hem meester.
‘Dat is zelfs enkele blauwe plekken waard ‘besloot hij toen hij zijn vleugel probeerde los te trekken van een notaboekje.
‘Sappernondepiepeloerepatat, ik moet echt eens leren aan mijn Dulcera van iets minder suiker te gebruiken. Die troep plakt als lijm.’
Mopperend zocht hij een makkelijke houding en berustte in zijn lot.

…

Opmerkingen:

een super duo vervolgverhaal
met Dulcera en Salu in de hoofdrollen

Dit hoofdstuk werd geschreven door Salu

Geplaatst op: woensdag 7 december 2005 om 00:47 uur.

Net toen bewaarengel het ganse plan had uitgelegd ging de telefoon.
“Wie zou dat nu zijn?” vroeg Dulcera en ze haastte zich om op te nemen.
Blij verast voerde ze het gesprek en stemde in met het plan van Salu, terwijl ze verwonderd naar bewaarengel keek. Eenmaal de hoorn weer neergelegd keek ze hem vragend aan.
“Jij bent toch de ganse tijd hier geweest?”
“Ja, maar bewaarengeltjes kennen een truckje of twee om op meerdere plaatsen tegelijk te zijn hoor!” zeer zelfvoldaan keek hij vanonder zijn wenkbrauwen.
“Gelijk hoe, het is sterk! Salu vroeg of we strakjes samen gaan shoppen, ze is aan een feestelijke outfit toe voor een personeelsfeestje.”
“Mooi, dit deeltje is dan toch al voor elkaar, maak jij je nu maar klaar om te gaan winkelen, een beetje make-up zou niet slecht zijn, je ziet kweetniethoe bleekjes!” monsterend keurde hij haar.
“O? Merci zeg! Jij weet ook wel hoe je de vrouwtjes moet charmeren!” toch een beetje op haar tenen getrapt maakt ze zich klaar en opgetalloord voor het uitje.

Op het afgesproken uur zat Dulcera –natuurlijk weer veel te vroeg – te wachten in de taverne waar ze altijd eerst iets dronken voor ze het shopping center onveilig maakten. Omdat ze toch wat te vroeg was amuseerde ze zich met het gadeslaan van de winkelende menigte. Het was flink druk, de galerij was al mooi versierd en in volle kerstsfeer, er hingen wondermooie versieringen, en alle etalages waren knap ingericht!
Ze zag een hoop mama’s met weerspannige kinderen, vermoeide papa’s die sluiks keken naar frisse jonge meisjes en de sporadische vrijgezel die –zielig!- alleen zijn inkopen deed.

“Hmm … die is zeker niet mis!” vond ze, terwijl bewaarengel zo onopvallend mogelijk in de richting sloop van het koekje dat bij haar koffie lag.
“Ja, ja, jij bent al van ’t straat, en ik vind persoonlijk dat Cupido zijn pijlen al eens op een ander dan op jou mag richten, ik heb kweetniethoeveel werk om jou op het zedige pad te houden!” lichtjes verontwaardigd scheurde hij het papiertje van het koekje en keek wat er inzat.

“Hmmm … een speculoosje!” en enthousiast beet hij er een hoekje af.
Schuin over hen zat een dametje verbaasd naar het zwevende speculoosje te kijken. Dulcera zag hoe ze haar bril schoonmaakte om beter te kunnen zien. Om de schijn op te houden deed ze alsof ze met het koekje speelde waarop het dametje verward een andere kant uitkeek.
“Zeg! We zitten hier wel tussen een massa mensen he? Probeer je wat onopvallender te gedragen!” siste ze bewaarengel toe.
“pffft, die oude doos is toch al seniel én dement, wat maakt dat nu uit! En daarbij …” zijn uitleg werd onderbroken door Salu die enthousiast kwam aanwandelen en Dulcera bij wijze van begroeting een flinke smakkerd op haar wang gaf.

…

Opmerkingen:

een super duo vervolgverhaal
met Dulcera en Salu in de hoofdrollen

Dit hoofdstuk werd geschreven door Dulcera

Geplaatst op: dinsdag 6 december 2005 om 23:42 uur.

Bewaarengel – Kerstverhaal Hoofdstuk 2: Spoken

Salu was aan het overpeinzen of ze nu eerst zou ontbijten of eerst een lekkere douche zou nemen, toen ze een zachte plop hoorde. Ze draaide zich om en zag een engelachtig ietsje zijn voet uit de confituurpot trekken.
‘Misschien moet ik toch maar eerst douchen, ik schijn nog niet helemaal wakker te zijn,‘ dacht ze. ‘Nu zie ik spoken.’

‘Geen schrik, ik ben gewassen deze morgen’ sprak het gevleugelde ding.
Ze vertrouwde het boeltje niet, en om zich toch te kunnen verdedigen, je weet maar nooit of ploppende schepseltjes kwade bedoelingen hebben, ging ze schijnbaar ongeïnteresseerd naar de messenschuif. Net toen ze daar aankwam en schijnnonchalant het eerste het beste mes vastnam, plopte het ding net voor haar neus tevoorschijn en gaf haar een plagerige tik.
‘Heleba, ik ben een bewaarengel hoor, en bewaarengeltjes vallen onder de menselijke wet der uitstervende dingen. Als je mij prikt dan kan je je hemel vergeten.’
Hij trok zijn lendendoek een beetje hoger en ging demonstratief op de rand van de broodrooster zitten.

‘O ja?’, antwoordde ze, meer verwonderd dan geschrokken.
‘En’, ging hij verder, ‘Ik ben hier met een speciale missie. Ik heb jou nodig’ hij keek er erg geheimzinnig bij terwijl hij met zijn dikke wijsvingertje tegen haar borst priemde.
‘Jij mij nodig?’, vroeg ze.
‘Ja, jij!’, en toen ging hij, bijna onzedig, zitten op de rand van de doos melk.
‘Zet even je knieën een beetje deftiger wil je, ik ben er nog niet aan toe om van mijn geloof te vallen!’ vroeg Salu lichtjes gedesillusioneerd, ze nam een stoel en schoof er even bij.
‘Je weet dat ik in directe verbinding sta met die van hierboven hé’, lachte hij geniepig, ‘en ik heb mijn spionnen eens aan het werk gezet.’
‘Heb jij spionnen?’ vroeg ze geïntrigeerd.

‘Ja hoor, iedereen heeft die toch. Het is daarboven niet zo heel anders dan hier beneden hoor’, wist hij met een druipje sarcasme.
‘Er hangt daar nog een bewaarengelke rond die me nog het een en het ander verschuldigd is voor vroegere bewezen diensten. Nu is zijn tijd gekomen, en dan kan hij meteen meehelpen om Cupido van zijn troon te schuppen.’
‘En voor welk werkje heb jij mij dan nodig?’ Salu was verwonderd ‘Cupido is hier al jaren niet meer over de vloer geweest hoor?’
‘Jaja,’ zei hij een tikkeltje geïrriteerd, ‘net of ik dat niet wist!’
‘Trouwens’, ging hij verder, zonder op Salu’s verontwaardigde gezicht te letten, ‘mijn pijlen zijn veel schoonder vakwerk dan die van Cupido. Die veredelde vleugelmier vergeet dat hij nog uit de tijd komt van toen syfilis niet te genezen was. Jou heb ik nodig om mijn Dulceramensje te overhalen om te gaan winkelen. Die is dringend toe aan een verzetje en naar mij wil ze weer niet luisteren. Nu had ik gedacht, als jij, als goede vriendin nu eens naar haar belt om haar uit te nodigen om een dagje te gaan winkelen, dan heeft zij haar verzetje. Dan krijg ik van haar lekker de dag vrij en dan heb ik een zee van tijd om plannen te smeden om Cupido van zijn troon te gaan stoten. Wij bewaarengeltjes hebben een druk leven hoor, als onze mens niet mee wilt.’ moe van zo’n lange zin ging hij even bekomen in de honingpot.

‘Heb ik ook een bewaarengeltje? Want ik heb er nog nooit eentje gezien hoor!’ vroeg Salu, een mens krijgt niet vaak de kans om zo’n informatie te achterhalen en deze opportuniteit ging ze niet laten schieten!
‘Elke mens heeft er eentje,’ troostte hij haar, ‘maar normaal zien ze ons niet. Mijn mens is helderdenkend en daarmee dat zij mij wel ziet,’ hij fezelde erachter, ‘die heeft per ongeluk drie levens te vroeg haar reïncarnatie gekregen en daarmee dat we er wat meer doeken moeten ronddoen hé, dan bij een doorsnee mens.’
Salu vond de uitleg redelijk, en ze zag dat plannetje wel zitten. Het was alweer een hele tijd geleden dat ze nog eens samen gaan winkelen waren.
‘En hoe laat ik jou dan weten dat ik haar heb overgehaald?’ vroeg ze.
Hij trok zijn arm uit de pot honing en bekeek Salu alsof hij het in Duisburg hoorde donderen.

‘Ik hoor en zie toch alles? Of ben je alweer vergeten dat ik in directe verbinding sta…’
‘Met die hierboven, ja’ viel ze hem bij.
Salu besloot de daad bij het woord te voegen en nam de telefoon …. en legde hem weer neer.
‘Moeten we niet eerst een strategie hebben’ vroeg ze fijntjes? ‘Dulcera is een slimmeke zelle, die gaat direct doorhebben dat ik iets gesmoesd heb.’
‘Laat dat maar aan mij over’ sprak hij stoer, ‘ik bewerk die wel, daar heb ik zo mijn eigen truukjes voor.’ waarop hij zijn duivelse lachje liet volgen.
Peinzend keek Salu hem aan en wist toen: ’t Is goed dat ik zie dat je een engeltje bent hoor, want zoals jij lacht ….’
Ze was net te traag om de smak appelstroop te ontwijken en ze voelde het kleverige spul van haar neus druipen.
‘Enne’, smeet hij er nog achteraan, ‘ er zal nog een vriendin bij zijn als jullie gaan winkelen, Anne of zoiets, affijn jij kent haar beter dan ik. Dat is zo een beetje mijn lokaas om Cupido uit zijn kot te lokken hé. Speel het spel dan een beetje mee wil je? Zo vlug als die zijn C4 krijgt kan ik het heft in handen nemen.’

‘jamajama,’ sputterde Salu. ‘Anneke die ken ik hoor, die is vorige week een beetje verliefd geworden, heb ik gehoord uit derde hand van Rita van den bureau!’
‘Doe jij nu maar wat jij moet doen dan zorg ik voor de romantische kant aan de andere kant van Cupido’s C4’.

‘Helebaaaaaaaaaaaaaa, het gaat wel in hoofdzaak om ons Dulcera’ke en Anneken hé. Niet alleen om die troonbestijging zelle. Ons Dulcera moet er eens uit en ons Anne moet bij hoogdringendheid een vriendje hebben. Nu dat die haar harteken eens verloren heeft moeten we die ijzers smeden als ze heet zijn, Godweet wanneer krijgen we nog eens zo een kans.’
‘Ja, kweet het’, wist het ventje ‘Ge kunt haar niet echt een fladderaarster noemen hé?’, lachte hij plagerig.
‘Neen, dat kunt ge er niet van zeggen’, schaterde Salu mee. ‘En dat ze toch eens haar dekselke ziet lopen hé, dat we dat nog mogen meemaken voor onzen ouden dag.
‘Laat ons het er op houden dat we bij deze missie een dubbele agenda hebben.’

Omdat er nog veel te konkelfoezen viel schonk Salu nog een extra kopje koffie, Dulcera’s engeltje kreeg voor de gelegenheid een porceleintje uit het poppenservies van haar nichtje. Er moesten tenslotte serieuze dingen besproken worden.
‘Eén ding is zeker’, begon bewaarmanske, terwijl hij van zijn ene voet op de andere sprong. ‘we moeten het zo aan boord leggen en inkleden dat geen van beiden doorheeft dat het gemanipuleerden boel is en zet die verwarming eens op, het is fris hoor voor arme drommeltjes die geen vier lagen kledij mogen dragen omdat dat nu eenmaal zo geschreven staat.’

‘Ha ja,’ wist Salu met haar mond vol cake, ‘wamt az smejweke da mwoest wmetpme ban spupperze zekerms tepwmen’ ze liep naar de thermostaat en gaf er een draai aan.
‘Wablieft’ bekeek de engel haar met grote onschuldige oogjes. ‘Daar heb ik nu eens de botten van verstaan zie.’
Salu worstelde met de brok cake, ze slikte het stukje door en herhaalde: ‘ Ons Dulcera die gaat dat heel ferm vinden, maar als ons Anneken moest weten dat we de boel bewerken dan gaat ze vast protesteren. Weet je nog die keer met die blonde … en gij draagt geen botten want dat past niet in je contractuele kledijbeschrijving.’
‘Doet er mij niet aan denken’, bewaarengelke griste nog snel eens stukje cake van de schaal.
‘Zie maar da ge niet te dik wordt, of uw lendendoekske past niet meer en engelkes in mensenpampers is echt geen zicht hoor!’ grinnikte ze
Hij bekeek haar boos en bekogelde haar met kruimels.

Salu deed of haar neus bloedde.
‘Eerst moeten we weten waar die mens woont hé’, dacht ze luidop.
‘Maar dat weet ik toch al lang’, antwoordde de kleine wijsneus. ‘Wat ik ook weet’ en hij ging op geheimzinnige fluistertoon verder ‘die mens weet niets van ons Neleke haar verloren hart hé en hij zit ook met muizenissen over haar! Straf hé?’ lachtte hij zijn drie melktandjes bloot.
‘O ja?’ Salu was ineens zeer geïnteresseerd.
‘O ja’, ging hij parmantig verder, ‘en wat nog meer is, ik weet dat uit eerste mond van zijn bewaarengel. Het schijnt dat die mens met spokende beelden loopt overdag, ge weet wel dagdromen en zo.’

‘Nou’, lachte ze, ‘dat is toch geweeeeldig. Ze zijn gewoon tuk op elkaar en weten het niet. Dit begint zowaar sprookjesachtig te klinken. ‘Wat weet je nog meer?’, vroeg ze ongeduldig.
‘O, nog meer dan je denkt en veel dat je niet wil weten en een klein beetje dat je niet mag weten!’ verkondigde hij eigenwijs.
‘Wel, vertel, vertel, ik wil alles weten.’
‘Ja maar, ik heb wel een eed getekend hé van onroddelbereidheid en zo, die geldt ook in netelige toestanden.’
Salu plofte bijna van haar stoel van zo een wijsneuzerig antwoord en begon luid te gieren.
‘Onroddelbereidheid’ lachtte ze luid, en kletste zich op de billen van het lachen. ‘Dat is zeker weer zo een woord uit dat nieuw hemels woordenboekje om de stervelingen te pesten.’

Hij bekeek haar vies, ‘Een eed is een serieuze aangelegenheid zelle’.
Mokkend dronk hij nog een slurpend slokje koffie.
‘Drink jij maar weer vlug melk,’ vond Salu grijnzend, ‘koffie is duidelijk niet goed voor bewaarengeltjes. Ze worden er kort van stof van, en er hangt zo al weinig genoeg stof rond jou.’

Gezwind nam Salu de telefoon om Dulcera te bellen, die ging het zeker een geweldig plan vinden, en het was meteen een mooi excuus om nog eens te gaan winkelen!

…

Geplaatst op: dinsdag 6 december 2005 om 23:19 uur.

1 Bewaarengel – Kerstverhaal – Hoofdstuk 1: Probleem

een super duovervolg verhaal
met Dulcera en Salu in de hoofdrollen

* * * * * * * *

Bewaarengel – Kerstverhaal
Hoofdstuk 1: Probleem

“Wemmen een probleem!” bewaarengel floepte tevoorschijn net toen Dulcera een voorzichtig teugje van haar nog veel te hete koffie wou nemen.
De koffie brandde genadeloos tegen haar gehemelte.
“Gadver! Zeg! Wil je dat wel eens laten! Ik verbrand mijn tong!” voorzichtig zette ze haar kopje weer neer, te warm is te warm, en zo had ze haar handen vrij voor die pestengel.

“Ja, ja, … drink wat minder koffie dan heb je dat niet aan de hand!” wijsneuzerig als altijd fladderde bewaarengel rond. “Gelijk hoe, we hebben een probleem!” parmantig zweefde hij met gekruiste armpjes voor haar neus.
“Hebben WIJ een probleem? Of heb JIJ een probleem en sleur je mij er weer vrolijk bij?” monsterend keek ze hem aan.
“Wij!” hij nam, quasi onverschillig, de lepel in het kopje met zijn twee knuistjes stevig beet en begon enthousiast in het kopje te roeren.

“Ok, ok, en welk probleem hebben WIJ dan wel?” vlug nam ze het lepeltje af voor hij ongelukken deed en legde het neer naast het kopje.
“Salu is haar hart verloren!” wist hij droog, terwijl hij de lepel alweer besloop.
Dulcera zat perplex.
“Onze Salu? Haar hart verloren? Aan wie? En waarom weet jij dat voor ik het weet?” achterdochtig keek ze hem aan, wat was hij nu weer aan het bekokstoven?
“Omdat jij nooit oplet en zit te dromen en daarom altijd alle lol mist?” stelde hij en gaf haar een plagerige tik met het lepeltje.

“Hou daarmee op! Lepeltjes dienen om mee te roeren, niet om mee te tikken!” ze legde het lepeltje terug neer terwijl ze diep nadacht.
“Salu haar hart verloren zeg … het is toch wederzijds he?” vroeg ze.
“Wel, dat is nu net het probleem, hij weet het nog niet!” net op tijd gritste ze het lepeltje weg voor hij er weer mee aan de haal ging.
“Oei! En nu? Wat gaat ze nu doen?” voorzichtig proefde ze of de koffie al wat was afgekoeld.
“Wel, ze kan nog niets doen, want ze weet niet waar hij woont … maar ik weet dat lekker wel natuurlijk!” zeer zelfingenomen draaide hij een toertje rond de bureaulamp.
“Ok, dus jij weet het wel … en ga je deze keer gewoon zeggen wat je weet en niet beginnen zeuren over levenspaden die moeten gevolgd worden enzo?” vroeg ze.

“Ja, ja, deze keer wel, want ze zijn voor elkaar bestemd, en als IK hen met elkaar in contact breng kan ik Cupido eindelijk eens een keertje een hak zetten!” glunderend hing hij bungelend voor haar neus, het was duidelijk dat hij al aan het genieten was.
“Cupido?” vroeg ze, “bestaat die ook echt dan?”
Bewaarengel zat even verstomd van verbazing, maar hij herpakte zich al snel “Tuurlijk bestaat die echt, dat je daar durft aan twijfelen! Hij bestookt jou vaak genoeg met zijn pijlen, enkel en alleen maar om mij te pesten! Maar hij wordt ouder en kan niet goed meer mee met zijn tijd, dus zou ik graag zijn baantje overnemen, dit is een goed begin he?
“Jij? Als Cupido? Man, man, man, … nu heb ik het allemaal gehoord! Vertel eens? Wat is het plan?” hoofdschuddend dronk Dulcera haar koffie.

“Wel, we moeten ons Salu en die knul met elkaar in contact brengen, maar zonder dat ze doorhebben dat wij hen aan het koppelen zijn!”
“Ok, en hoe gaan we dat dan doen?” eigenlijk was ze wel een beetje enthousiast, niks mocht Salu’s geluk in de weg staan!
“Heel simpel! Luister!” en hij kwam in haar oor fluisteren.

….